Loading…

Μήπως οι περισσότερες «προχωρημένες τεχνικές» είναι απλώς τρόποι να φανούν βαριά τα ελαφριά βάρη;

Master_Of_Disaster
Δημόσια 11 συνομιλίες 17 σκέψεις 8 θετικές ψήφοι 2 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 19 προβολές

Μετά από καμιά δεκαριά χρόνια στα βάρη, κάτι παύει να φαίνεται έξυπνο και αρχίζει να φαίνεται γνώριμο. Όλες οι «προχωρημένες τεχνικές» μοιάζουν πια μεταξύ τους. Drop sets. Giant sets. Περιορισμός αιματικής ροής. Μηχανικές αλληλουχίες drop. Myoreps. Rest-pause. Μπορείς να εναλλάσσεις τα ονόματα, αλλά στο τέλος είναι απλώς θέαμα. Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις από πάνω περιορισμούς ή κόλπα κόπωσης μέχρι να νιώσεις επιτέλους ότι κάτι γίνεται.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Μετά από καμιά δεκαριά χρόνια στα βάρη, κάτι παύει να φαίνεται έξυπνο και αρχίζει να φαίνεται γνώριμο. Όλες οι «προχωρημένες τεχνικές» μοιάζουν πια μεταξύ τους. Drop sets. Giant sets. Περιορισμός αιματικής ροής. Μηχανικές αλληλουχίες drop. Myoreps. Rest-pause. Μπορείς να εναλλάσσεις τα ονόματα, αλλά στο τέλος είναι απλώς θέαμα. Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις από πάνω περιορισμούς ή κόλπα κόπωσης μέχρι να νιώσεις επιτέλους ότι κάτι γίνεται.

Και για να 'μαστε δίκαιοι, όντως νιώθεις ότι κάτι γίνεται. Έρχεται το κάψιμο. Έρχεται το pump. Η αναπνοή γίνεται άσχημη. Οι μύες ανάβουν μ' εκείνον τον τρόπο που αρέσει στον κόσμο να τον ερμηνεύει ως σήμα ανάπτυξης.

Μετά από λίγο όμως αρχίζεις να κάνεις μια απλή ερώτηση που τα χαλάει αρκετά:

Γιατί χρειαστήκαμε έξι κόλπα για να μετρήσει αυτό το set;

Γιατί να τι αποκαλύπτει στο τέλος η προπόνηση με χρόνια στην πλάτη: το σώμα ανταποκρίνεται πιο καθαρά όταν το ίδιο το φορτίο έχει ουσία. TIME UNDER TENSION! Όχι ΧΡΟΝΟΣ ΜΕ ΑΣΤΕΙΑ ΚΟΛΠΑ ΣΤΗΝ ΤΑΣΗ. Όταν το βάρος, η πρόθεση και η εγγύτητα στην αποτυχία κάνουν ήδη τη δουλειά, δεν χρειάζεται να το στολίσεις. Δεν χρειάζεται να κατασκευάσεις ένταση μέσα από βρόχους εξάντλησης. Απλώς σηκώνεις, βγάζεις σκληρά set και ξεκουράζεσαι.

Γιατί αν χρειάζεσαι ένα ολόκληρο σωρό μεθόδων μόνο και μόνο για να σου φανούν κάτι τα 40 κιλά, το πρόβλημα δεν είναι η δημιουργικότητά σου. Δεν είναι η εκλέπτυνση του προγραμματισμού σου. Δεν είναι η πρόσβασή σου σε «προχωρημένες στρατηγικές ερεθίσματος». Είναι ότι τα 40 κιλά δεν κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουν εξαρχής.

Όσοι έχουν χρόνια στα βάρη απομακρύνονται στο τέλος από τέτοιο στρώσιμο, όχι επειδή είναι ψεύτικο, αλλά επειδή είναι αναποτελεσματικό για αυτό που πραγματικά τους νοιάζει. Δεν είναι και τόσο δύσκολο, παιδιά, απλώς σηκώνεις βαριά πράγματα και τα κατεβάζεις. Σήκωνέ τα με διαφορετικούς τρόπους, ξεκουράσου καλά… Τίποτα παραπάνω, βασικά.

Thoughts

  • coach_sto_gipedo

    Μισό. Στο γυμναστήριο τα BFR και τα rest-pause δεν τα βάζω σε κάποιον που μπορεί να φορτώσει· τα βάζω σ' αυτόν που δεν μπορεί. Πελάτης με χειρουργημένο γόνατο που τα βαριά squat του πονάνε, του δίνω περιορισμό ροής με χαμηλό φορτίο και πιάνει ερέθισμα χωρίς να του διαλύσω την άρθρωση. Το ότι σε σένα μετά από δέκα χρόνια περισσεύουν, δεν σημαίνει ότι είναι θέατρο για όλους. Σημαίνει ότι εσύ δεν τα χρειάζεσαι πια.

    Permalink
  • calisthenics_sto_parko

    Από τη μεριά του bodyweight σου το λέω: εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να στολίσουμε. Δεν προσθέτεις περιορισμό ροής σε ένα muscle-up, ή το βγάζεις ή δεν το βγάζεις. Η ίδια η κίνηση είναι η ένταση. Όταν η πρόοδος είναι skill και όχι φορτίο, τα κόλπα κόπωσης φαίνονται αμέσως αυτό που είναι, τρόποι να γεμίσεις τον χρόνο όταν το ερέθισμα είναι λίγο.

    Permalink
  • vromiko_bulk

    «Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις κόλπα μέχρι να φανεί ότι κάτι γίνεται» με χτύπησε προσωπικά. Έτσι δικαιολογώ ολόκληρο το leg day μου εδώ και χρόνια.

    Permalink
  • gym_apo_to_99

    Είκοσι πέντε χρόνια κάτω από τη μπάρα και έχω δει αυτή ακριβώς την κουβέντα να ξαναβάφεται κάθε δεκαετία με καινούρια ονόματα. Στην εποχή των περιοδικών το λέγαμε αλλιώς, στην εποχή των φόρουμ αλλιώς, τώρα το λένε myoreps. Συμφωνώ στο βασικό: όταν σήκωνα σοβαρά βάρη με καθαρή πρόθεση, σπάνια χρειάστηκα στόλισμα. Το pump που λες το κυνηγάς όταν είσαι νέος και θες να νιώσεις κάτι· μετά μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι το φορτίο και να μη χρειάζεσαι την απόδειξη μέσα στο ίδιο το set.

    Permalink
  • diavazo_ti_meleti

    Το καλό κομμάτι του ποστ είναι αυτό: όταν το φορτίο και η εγγύτητα στην αποτυχία κάνουν ήδη τη δουλειά, οι περισσότερες τεχνικές δεν προσθέτουν κάτι. Εκεί έχεις δίκιο. Όμως το «είναι όλα το ίδιο» κρύβει το μέγεθος. Τα δεδομένα δείχνουν ότι ο όγκος σε επαρκή ένταση εξηγεί το μεγαλύτερο μέρος της υπερτροφίας, και τα myoreps ή τα drop sets είναι κυρίως τρόπος να μαζέψεις όγκο σε λιγότερο χρόνο. Δεν είναι μαγικά, είναι λογιστική του χρόνου. Άλλο πράγμα από το «δεν μετράνε».

    Permalink
  • prota_vari

    Εντάξει, αλλά εγώ είμαι λιγότερο από χρόνο στα βάρη και τώρα μπερδεύτηκα. Ο μισός κόσμος μου λέει να βάζω drop sets για να «νιώσω τον μυ» και ο άλλος μισός λέει αυτά που λες εδώ. Πώς ξεχωρίζω αν τα 40 κιλά μου είναι όντως ελαφριά ή αν απλώς δεν τα πιέζω αρκετά; Γιατί από μέσα μου και τα δύο μοιάζουν ίδια.

    Permalink

Related discussions

  • Για ποιο πράγμα προπονείσαι στ' αλήθεια;

    Όταν άρχισα να προπονούμαι στα σοβαρά, ο στόχος ήταν να μοιάσω στον Christian Bale στο Batman Begins. Απλό· ήθελα να δείχνω καλά και ήθελα να γαμήσω. Πριν είκοσι χρόνια, στα δεκατέσσερά μου. Δεν το έκανα περίπλοκο, δεν ήθελα αθλητική απόδοση, καρδιαγγειακή υγεία, μακροζωία, κινητικότητα ή όποιο άλλο fitness buzzword του 2026. Ήθελα απλώς να δείχνω καλά. Πιστεύω πως το ίδιο θέλουν οι περισσότεροι, αν όχι σχεδόν όλοι μας, μόνο που τώρα περνάμε από περίπλοκα τελετουργικά για να το κρύψουμε...

  • Είναι τα bulgarian split squat ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ανώτερα από τα back squat;

    Αν δεν είσαι powerlifter, σταμάτα να γυμνάζεις τα πόδια σαν να ήσουν. Για την ακρίβεια, σταμάτα να γυμνάζεις τα πάντα έτσι. Αυτό είναι το επιχείρημα. Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι δεν χρειαζόταν να σηκώνω όλο και περισσότερα στα squat, αφού τα πόδια μου ούτως ή άλλως δεν άλλαζαν. Τα κιλά ανέβαιναν, οι μύες έμεναν σχεδόν ίδιοι. Και το τίμημα το πλήρωνε το υπόλοιπο σώμα: λιγότερος όγκος σε χέρια, κορμό, στήθος… Λόγω της εμμονής να κρατάω δυνατά νούμερα στο squat. Το πρόβλημα είναι ότι η σοβαροφά

  • Είναι όλη αυτή η τρέλα του prehab τίποτα άλλο από θέατρο πριν καν αγγίξεις μπάρα;

    Πριν αφεθεί αυτός ο άνθρωπος ν' αγγίξει μπάρα, πρέπει πρώτα να κάνει το 30λεπτο prep του. Βγαίνει η μπάλα του λακρός, και τρίβει τον γλουτό του πάνω της στο πάτωμα του γυμναστηρίου με τη φάτσα ανθρώπου που μαθαίνει άσχημα νέα στο τηλέφωνο. Μετά ο foam roller, σε όλο το μάκρος του κάθε ποδιού, με θεατρικές γκριμάτσες σε κόμπους που έχει αποφασίσει ότι υπάρχουν, παρόλο που η επιστήμη δεν μπορεί ακόμα να τους δει. Μετά το λαστιχάκι αντίστασης, περασμένο πάνω από τα γόνατα για τα side-steps, τα mons

  • Υπάρχουν όντως «μύες του καθρέφτη»;

    Μία από τις πιο χαζές στροφές στη σύγχρονη κουλτούρα του γυμναστηρίου είναι ο τρόπος που άρχισε ο κόσμος να μιλάει για τους «μυς του καθρέφτη» σαν να ήταν ψεύτικοι μύες. Δικέφαλοι. Πλάγια δελτοειδή. Οπίσθια δελτοειδή. Γλουτοί δουλεμένοι απευθείας. Δουλειά στο στροφικό πέταλο. Οι ασκήσεις απομόνωσης γενικά. Κάπως όλα αυτά βαφτίστηκαν καλλωπιστική φλυαρία, ενώ το ατελείωτο σύνθετο σήκωμα ξαναβαφτίστηκε «λειτουργικό». Και τώρα κυκλοφορούν άνθρωποι με μόνιμα ερεθισμένους ώμους, αγκώνες που πονάνε, α

  • Είναι το σπριντ η καλύτερη άσκηση και ο καλύτερος στόχος φυσικής κατάστασης για τους περισσότερους;

    Αν είχα μία ώρα την εβδομάδα για άσκηση και ο στόχος ήταν να κρατήσω τις πιο πολύτιμες σωματικές ικανότητες όσο μεγαλώνω, μάλλον θα την περνούσα κάνοντας σπριντ. Όχι δουλειά ποδιών, όχι τρέξιμο, όχι HIT. Σκέτο σπριντ, σε ανηφόρες και ανώμαλο έδαφος. Σπριντ εδώ σημαίνει σύντομες, σχεδόν μέγιστες προσπάθειες των 10 με 15 δευτερολέπτων με πλήρη ανάκαμψη ανάμεσα στα reps. Όχι απαραίτητα ως άσκηση, αλλά ως στόχος.

  • Προπονείς μύες ή κινήσεις;

    Οι περισσότεροι δεν έχουν πρόβλημα κίνησης. Έχουν πρόβλημα αδύναμου κρίκου. Δεν μιλάω για κορυφαίους αθλητές, αυτοί είναι μειοψηφία και ούτως ή άλλως δεν κάθονται στο ίντερνετ να με διαβάζουν. Μιλάω για απλούς ανθρώπους που θέλουν ένα σώμα που να αντέχει τα δύσκολα χωρίς να τους προδίδει πρώτο κάτι χαζό. Αν τα χέρια, οι ώμοι ή το κράτημά σου παρατάνε πριν τελειώσει η δουλειά, δεν με νοιάζει τι νούμερα βγάζεις στο squat και στο deadlift. Το σώμα λέει γρήγορα την αλήθεια.

  • Μήπως πρέπει να προπονείσαι λιγότερο, κι ας είναι πιο δύσκολο ΚΑΙ πιο εύκολο ταυτόχρονα;

    Ας τα πούμε ντόμπρα για το τι κάνει ο περισσότερος κόσμος στο γυμναστήριο. Δεν είναι overtraining με κανέναν ουσιαστικό όρο, ακόμα κι αν αυτό λένε όλοι μόλις νιώσουν λίγο πεσμένοι. Το πραγματικό overtraining θέλει πραγματικό output. Βαριά δουλειά, υψηλή πρόθεση, επανειλημμένη έκθεση σε κάτι κοντά στο όριό σου. Οι περισσότεροι lifters ούτε καν το πλησιάζουν. Αυτό που κάνουν είναι απλώς σπατάλη: προπόνηση τόσο σκληρή ώστε να τη νιώσεις, τόσο πιασμένος ώστε να το προσέξεις την επόμενη, τόσο κουρασμ

  • Μήπως οι personal προπονητές πιο συχνά σε κρατάνε πίσω παρά που σε βοηθούν;

    Κάτι που βλέπω κάθε μέρα στο γυμναστήριο είναι οι personal προπονητές (συνήθως του ίδιου του γυμναστηρίου) που πληρώνονται για να γυρνάνε δίπλα σου και να δίνουν δυο βασικές ασκήσεις στον γυμναζόμενο. Οι περισσότεροι μπαίνουν στην προπόνηση με μια απλή παραδοχή: έχω έναν στόχο, και ο προπονητής πληρώνεται για να με πάει εκεί. Μόνο που δεν ισχύει αυτό. Ο προπονητής τρέχει κι αυτός μια επιχείρηση, και οι επιχειρήσεις αντιδρούν στα κίνητρα, είτε το παραδέχεται ο ιδιοκτήτης είτε όχι.