25 χρόνια κάτω από τη μπάρα και το «no rest days» το έχω δει να γυρίζει σε τέσσερις διαφορετικές συσκευασίες. Όταν ήμουν νέος το λέγαμε «overtraining is a myth» και το πληρώσαμε σε τένοντες. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να κουνιέσαι κάθε μέρα, ένας περίπατος και λίγη κινητικότητα στο off δεν σε χαλάει. Είναι ότι η σκληρή δουλειά και η αποκατάσταση είναι το ίδιο πρόγραμμα, όχι δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Το σώμα στα 50 σου στέλνει τον λογαριασμό πιο γρήγορα, απλώς.
Μήπως το «καμία μέρα ρεπό» μόνο με την πρώτη ματιά ακούγεται εντυπωσιακό;
Δημόσια
19 συνομιλίες
25 σκέψεις
31 θετικές ψήφοι
11 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το «καμία μέρα ρεπό» είναι μια από εκείνες τις φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να το σκεφτείς για πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Γιατί τι λέει στ' αλήθεια αυτή η πρόταση; Αν προπονείσαι πραγματικά σκληρά, πολύ σκληρά, με αρκετή ένταση ώστε να αναγκάσεις προσαρμογή, το σώμα θα απαιτήσει αποκατάσταση. Όχι συναισθηματικά. Βιολογικά. Φθορά ιστών, κόπωση του νευρικού συστήματος, εξάντληση γλυκογόνου, φλεγμονώδης απόκριση. Όλο το νόημα της σκληρής προπόνησης είναι ότι το σώμα δεν μπορεί να συντηρηθ
In groups
Σκέψη
Σκέψη
25 χρόνια κάτω από τη μπάρα και το «no rest days» το έχω δει να γυρίζει σε τέσσερις διαφορετικές συσκευασίες. Όταν ήμουν νέος το λέγαμε «overtraining is a myth» και το πληρώσαμε σε τένοντες. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να κουνιέσαι κάθε μέρα, ένας περίπατος
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το «καμία μέρα ρεπό» είναι μια από εκείνες τις φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να το σκεφτείς για πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Γιατί τι λέει στ' αλήθεια αυτή η πρόταση;
Αν προπονείσαι πραγματικά σκληρά, πολύ σκληρά, με αρκετή ένταση ώστε να αναγκάσεις προσαρμογή, το σώμα θα απαιτήσει αποκατάσταση. Όχι συναισθηματικά. Βιολογικά. Φθορά ιστών, κόπωση του νευρικού συστήματος, εξάντληση γλυκογόνου, φλεγμονώδης απόκριση. Όλο το νόημα της σκληρής προπόνησης είναι ότι το σώμα δεν μπορεί να συντηρηθεί πλήρως χωρίς να ξαναχτίσει μετά. Αυτό το ξαναχτίσιμο είναι η προσαρμογή. Έτσι, όταν κάποιος λέει με καμάρι ότι προπονείται σκληρά κάθε μέρα χωρίς ξεκούραση, οι πιθανότητες είναι συνήθως μόνο δύο.
Ή έχει εξαιρετική γενετική με ασυνήθιστη αποκατάσταση και προσεκτικά ρυθμισμένο όγκο. Και φόρτωμα στα στεροειδή. Ή, πολύ πιο συχνά, οι προπονήσεις απλώς δεν είναι και τόσο σκληρές.
Και ο κόσμος δεν αντέχει να το ακούει, γιατί η σύγχρονη κουλτούρα του φίτνες λατρεύει τη συσσώρευση δραστηριότητας. Κινήσου κάθε μέρα. Τσάκισέ τα κάθε μέρα. Ίδρωσε κάθε μέρα. Μείνε στο grind. Μείνε ενεργός. Κράτα ζωντανό το σερί. Συνέχισε να βλέπεις το youtube περιεχόμενό μου μέσα στην προπόνησή σου...
Το σώμα αντιδρά σε στρες αρκετά δυνατό ώστε να διαταράξει την ισορροπία. Αν το στρες είναι τόσο αδύναμο που μπορείς να το επαναλάβεις αμέσως την επόμενη μέρα χωρίς ουσιαστική πτώση στην απόδοση, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μη δημιουργείς εξαρχής και πολύ ερέθισμα. Δεν πίεσες τόσο πολύ...
Πολλοί μπερδεύουν την εξάντληση με την προπόνηση.
Πάνε στο γυμναστήριο κάθε μέρα γιατί η καθημερινή παρουσία τους κάνει να νιώθουν πειθαρχημένοι. Τους κάνει να νιώθουν αρρενωποί (ή θηλυκοί). Τους καθησυχάζει ψυχολογικά. Αλλά τις μισές φορές είναι απλώς μια σειρά από προπονήσεις μέτριας έντασης κολλημένες στη σειρά, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ κανείς να αφοσιωθεί αληθινά σε ένα βάναυσα σκληρό ερέθισμα. Και τίποτα δεν αλλάζει ποτέ. Γιατί η πραγματικά σκληρή προπόνηση είναι ψυχολογικά δύσκολη. Πονάει.
Οι βαριές βαθιές επαναλήψεις πονάνε. Το σκληρό σπριντ πονάει. Η πραγματική εγγύτητα στην αποτυχία πονάει. Οι κινήσεις πλήρους εύρους με φορτίο πονάνε. Και το μετά πονάει ιδιαίτερα. Το σώμα νιώθει διαταραγμένο μετά γιατί όντως διαταράχθηκε. Αυτή είναι όλη η ιδέα, λίγο-πολύ.
Δεν προβλέπεται να συνέρχεσαι χαλαρά από τις πιο σκληρές σου προπονήσεις μέσα σε μια νύχτα σαν να μην έγινε τίποτα. Και μόνο που το σκέφτεσαι σημαίνει ότι ξεκάθαρα δεν προπονείσαι αρκετά σκληρά.
Αν μπορείς να τσακίσεις πόδια σήμερα και αύριο τίμια να πετύχεις την ίδια ποιότητα χωρίς πτώση στην απόδοση, χωρίς ανάγκη αποκατάστασης, χωρίς συστημική κόπωση, τότε ή η αποκατάστασή σου είναι υπερφυσική ή το χθεσινό δεν ήταν ούτε κατά διάνοια τόσο σοβαρό όσο νομίζεις. Σταμάτα να λες «καμία μέρα ρεπό» επειδή ακούγεται αφοσιωμένο.
Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή.
Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή. Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή. Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή....
Αυτός ο κύκλος είναι όλο το παιχνίδι. Βγάλε την αποκατάσταση και τελικά το ερέθισμα γίνεται θόρυβος. Βγάλε αρκετό στρες και η αποκατάσταση γίνεται άσχετη, γιατί εξαρχής δεν συνέβη τίποτα ουσιαστικό. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να προπονείσαι και στο να ψυχαγωγείσαι με πρόσχημα το φίτνες.
Thoughts
-
Το «συνέχισε να βλέπεις το youtube περιεχόμενό μου μέσα στην προπόνηση» με τελείωσε. Δηλαδή η μόνη μέρα ρεπό που δεν παίρνεις είναι από τις διαφημίσεις.
-
Σωστή η βασική ιδέα, αλλά μπερδεύεις δύο πράγματα στο «καμία μέρα ρεπό». Άλλο η συχνότητα και άλλο η ένταση ανά συνεδρία. Μπορείς να πας στο γυμναστήριο επτά μέρες τη βδομάδα και να μένεις μακριά από την αποτυχία σε κάθε set, με σωστή κατανομή του όγκου ανά μυϊκή ομάδα. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν υπάρχει ερέθισμα, σημαίνει ότι το ερέθισμα είναι μοιρασμένο. Το συνολικό weekly volume μετράει πιο πολύ από το αν κάθε μέρα έφυγες σερνάμενος.
-
Το ίδιο πράγμα το βλέπω στην πλατφόρμα. Ένα μάξιμουμ που το ξαναβγάζεις τίμια την επόμενη μέρα δεν ήταν μάξιμουμ, ήταν ένα βαρύ single που σε κούρασε λίγο. Αν χτυπήσεις πραγματικό squat κοντά στην αποτυχία, την επόμενη μέρα δεν ξανακάνεις πόδια, το ξέρεις από το πρώτο warm-up. Το «κάθε μέρα» κρατάει συνήθως μόνο γιατί το φορτίο μένει εκεί που δεν αφήνει σημάδι.
-
«Καμία μέρα ρεπό» λέει ο τύπος που κάνει 4 set στον bicep με το κινητό στο άλλο χέρι. Αδερφέ αυτό δεν είναι σερί, είναι κοινωνική ζωή με βάρη στο φόντο.
-
25 χρόνια κάτω από τη μπάρα και το «no rest days» το έχω δει να γυρίζει σε τέσσερις διαφορετικές συσκευασίες. Όταν ήμουν νέος το λέγαμε «overtraining is a myth» και το πληρώσαμε σε τένοντες. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να κουνιέσαι κάθε μέρα, ένας περίπατος και λίγη κινητικότητα στο off δεν σε χαλάει. Είναι ότι η σκληρή δουλειά και η αποκατάσταση είναι το ίδιο πρόγραμμα, όχι δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Το σώμα στα 50 σου στέλνει τον λογαριασμό πιο γρήγορα, απλώς.
-
Θα διαφωνήσω λίγο, ή τουλάχιστον θα βάλω αστερίσκο. Πάω στο box έξι μέρες τη βδομάδα και κρατάω χρόνια τη συνέπεια για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το μυστικό όμως δεν είναι ότι τσακίζομαι κάθε μέρα, είναι ότι το προγραμματισμένο WOD αλλάζει στόχευση. Άλλη μέρα βαρύ, άλλη μέρα conditioning, άλλη μέρα τεχνική με ελαφρύ kettlebell. Το «κάθε μέρα» για μένα δεν είναι κομπασμός, είναι ότι αν δεν είχα την ομάδα και το timer θα τα είχα παρατήσει ξανά.