Loading…

Δεν νομίζεις ότι θα έπρεπε να φέρεσαι αλλιώς στο γυμναστήριο απ' ό,τι στο γραφείο;

Master_Of_Disaster
Δημόσια 14 συνομιλίες 21 σκέψεις 14 θετικές ψήφοι 7 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 43 προβολές

Όσο μεγαλώνω, τόσο πιστεύω ότι οι περισσότεροι του γραφείου δεν χρειάζονται πιο προχωρημένο πρόγραμμα στο γυμναστήριο. Χρειάζονται να σταματήσουν να φέρονται σαν άνθρωποι του γραφείου για μία ώρα. Είμαι κι εγώ του γραφείου, αλλά νιώθω ότι το πάω πιο έξυπνα. Πάμε για λίγο σοβαρή σκέψη. Κοίτα, κάθεσαι όλη μέρα στη δουλειά. Μετά πας στο γυμναστήριο και αμέσως κάθεσαι στα μηχανήματα ανάμεσα στα σετ σκρολάροντας το κινητό, κάθεσαι για πιέσεις στήθους, κάθεσαι για πιέσεις ώμων, κάθεσαι για κωπηλατική

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Όσο μεγαλώνω, τόσο πιστεύω ότι οι περισσότεροι του γραφείου δεν χρειάζονται πιο προχωρημένο πρόγραμμα στο γυμναστήριο. Χρειάζονται να σταματήσουν να φέρονται σαν άνθρωποι του γραφείου για μία ώρα. Είμαι κι εγώ του γραφείου, αλλά νιώθω ότι το πάω πιο έξυπνα. Πάμε για λίγο σοβαρή σκέψη

Κοίτα, κάθεσαι όλη μέρα στη δουλειά. Μετά πας στο γυμναστήριο και αμέσως κάθεσαι στα μηχανήματα ανάμεσα στα σετ σκρολάροντας το κινητό, κάθεσαι για πιέσεις στήθους, κάθεσαι για πιέσεις ώμων, κάθεσαι για κωπηλατική στην τροχαλία, κάθεσαι όσο ξεκουράζεσαι, κάθεσαι όσο γράφεις μηνύματα, κάθεσαι όσο τσεκάρεις φίτνες ινφλουένσερ που μιλάνε για την κίνηση ενώ κι αυτοί κάθονται ανάμεσα στα σετ επί δύο ώρες. Ξάπλωσε για πιέσεις πάγκου...

Έχεις ήδη περάσει οχτώ με δέκα ώρες διπλωμένος σε μια καρέκλα κάτω από τεχνητό φως. Γιατί στο καλό το «φίτνες» πρόγραμμά σου είναι χτισμένο γύρω από ακόμα περισσότερο κάθισμα. Δεν θα έπρεπε καν να σκέφτεσαι να κάτσεις πουθενά στο γυμναστήριο, κάν' το κανόνα. Εγώ δεν κάθομαι ποτέ. Βρες τρόπους να γυμνάζεσαι όρθιος.

Α, μη μ' αρχίζεις με τους διαδρόμους

Και οι διάδρομοι είναι άλλο ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της παράξενης αποσύνδεσης. Ο κόσμος φεύγει από ένα κλιματιζόμενο γραφείο, οδηγάει ως ένα κλιματιζόμενο γυμναστήριο, και μετά περπατάει πάνω σε έναν ιμάντα που κινείται κοιτώντας άλλη μια οθόνη. Φίλε, βγες απλώς έξω και δες πώς είναι η ζωή έξω από ένα κτίριο. Το σώμα σου πεινάει για πραγματική περιβαλλοντική ποικιλία. Ανώμαλο έδαφος, λίγος αέρας, αλλαγές θερμοκρασίας, φυσικό φως. Απόσταση που υπάρχει στον πραγματικό χώρο αντί να αναβοσβήνει ψηφιακά μπροστά σου. Το μυαλό σου θα σ' ευγνωμονεί.

Ο διάδρομος βγάζει νόημα σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Άσχημος καιρός. Αποκατάσταση. Ελεγχόμενη δουλειά αντοχής. Εντάξει, ό,τι να 'ναι. Άκου τον γιατρό σου. Αλλά για τον μέσο άνθρωπο του γραφείου που ήδη περνάει τη ζωή του σε κλειστό χώρο, το να αντικαθιστάς οικειοθελώς το περπάτημα έξω με προσομοιωμένο περπάτημα μέσα είναι παρανοϊκή συμπεριφορά όταν κάνεις πίσω και το κοιτάς ψύχραιμα.

Και μετά έρχεται η κινητικότητα.

Αυτό είναι θλιβερό και αστείο ταυτόχρονα. Ο κόσμος μπαίνει στο γυμναστήριο κινούμενος ήδη σαν τσιμεντόλιθος επειδή κάθεται όλη μέρα με βραχυμένους γοφούς, μπλοκαρισμένη θωρακική σπονδυλική στήλη, σφιγμένες γάμπες, άκαμπτους ώμους και στάση αυχένα που μοιάζει σαν να εξελίχθηκε γύρω από spreadsheet. Μετά, αντί να αποκαταστήσει πρώτα την ποιότητα της κίνησης, αρχίζει αμέσως να φορτώνει βαριά μοτίβα μερικού εύρους πάνω στη δυσλειτουργία.

Δεν μπορείς να κάνεις βαθύ κάθισμα. Οι ώμοι σου μετά βίας κινούνται καθαρά πάνω από το κεφάλι. Οι γοφοί σου περιστρέφονται σαν παλιοί μεντεσέδες πόρτας. Και η ιδέα σου για πρόοδο είναι να βάλεις κιλά; Μήπως να κρατήσεις τα κιλά και να κινηθείς στ' αλήθεια σε όλο το εύρος όπως πρέπει; Μήπως; Μήπως πας να ψάξεις λίγο στο γκουγκλ (ή στο chatgpt, ό,τι να 'ναι) και να μάθεις ότι τα φορτία υπό διάταση φέρνουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ υπερτροφία;

Και για όνομα του Θεού, άσε το κινητό στο σακίδιο.

Στα σοβαρά.

Δεν γίνεται να περνάς όλη σου τη μέρα νοητικά κατακερματισμένος από ειδοποιήσεις, καρτέλες, μέιλ, μηνύματα και αλγοριθμικό χυλό, και μετά να κουβαλάς ακριβώς την ίδια κατάσταση του νευρικού συστήματος μέσα στην προπόνηση και να περιμένεις η κίνηση να σε ξεκουράσει. Ένα από τα καλύτερα πράγματα στην προπόνηση υποτίθεται ότι είναι πως ξανασυνδέει την προσοχή με το σώμα. Αναπνοή. Χρονισμός. Συντονισμός. Προσπάθεια. Χώρος. Και μία ώρα νοητικού διαλείμματος...

Αλλά τώρα ο κόσμος διακόπτει τα σετ για να απαντήσει σε μηνύματα για συσκέψεις που ήδη μισούσε. Απλώς κινήσου για μία ώρα. Βγες από το μυαλό σου. Καμία οθόνη. Καμία στάλα ντοπαμίνης. Κανένα διαρκές ερέθισμα. Περπάτα. Σήκωσε. Σπρίνταρε. Κάνε διατάσεις. Κρεμάσου από κάτι. Στρίψε. Ανάπνευσε σαν θηλαστικό ξανά αντί για αγχωμένο μεσαίο στέλεχος που κάνει την καφεΐνη στοιχείο της προσωπικότητάς του.

Thoughts

  • coach_sto_gipedo

    Το ισχυρό κομμάτι του ποστ είναι ότι ο μέσος άνθρωπος του γραφείου ήρθε ήδη κουρασμένος και μαζεμένος, και μετά διαλέγει ασκήσεις που τον αφήνουν ακριβώς στην ίδια στάση. Εκεί έχεις δίκιο. Το «μην κάθεσαι ποτέ» όμως το βλέπω κάθε βδομάδα να γυρίζει μπούμερανγκ: στείλε κάποιον με μηδέν εμπειρία να βγάλει όλο το πρόγραμμα όρθιος και θα φορτώσει το squat και το overhead με τα ίδια μπλοκαρισμένα ισχία και την ίδια θωρακική. Το να κάτσει για ένα chest press με καθαρή τεχνική είναι πιο ασφαλές απ' το να στέκεται με άθλια στάση. Ο κανόνας δεν είναι η στάση του σώματος, είναι το αν κουνιέσαι σε όλο το εύρος.

    Permalink
  • aplos_perastikos

    Καλό ποστ, αλλά μια ερώτηση: αν κάποιος κάθεται όλη μέρα και η μόνη ώρα που κουνιέται είναι αυτή, δεν είναι το ζητούμενο απλώς να κουνηθεί, με όποιον τρόπο τον βγάλει από την καρέκλα; Όρθιος, καθιστός, διάδρομος, ό,τι να 'ναι. Το να τον στείλεις σπίτι επειδή το έκανε λάθος δεν με πείθει.

    Permalink
  • panta_sto_gym

    Μισό. Κάθε αγωνιστικό squat και κάθε bench γίνεται καθιστός ή ξαπλωτός, και αυτά χτίζουν περισσότερη δύναμη απ' οτιδήποτε κάνεις όρθιος στο πάρκο. Το πρόβλημα δεν είναι η καρέκλα του μηχανήματος, είναι ότι ο κόσμος κάθεται για να σκρολάρει επί δέκα λεπτά ανάμεσα στα σετ. Κόψε το κινητό και κράτα τα 2-3 λεπτά rest καθαρά και το μισό ποστ λύνεται μόνο του.

    Permalink
  • panta_online

    «στάση αυχένα που μοιάζει σαν να εξελίχθηκε γύρω από spreadsheet» με τελείωσε. Πέρασα οχτώ ώρες σε excel και μετά πάω να κάνω σαν να μην έγινε τίποτα. το σώμα ξέρει.

    Permalink
  • kano_crossfit

    Για χρόνια πήγαινα γυμναστήριο μόνη μου, καθόμουν στα μηχανήματα, σκρολάριζα, και τα παρατούσα κάθε δυο μήνες. Αυτό που με κράτησε δεν ήταν να γίνω «όρθια», ήταν ένα timer και άνθρωποι δίπλα μου. Το ποστ έχει δίκιο για το κάθισμα και το κινητό, αλλά το πραγματικό αντίδοτο στο να κουβαλάς το νευρικό σύστημα του γραφείου μέσα είναι κάτι που σε αναγκάζει να είσαι παρών, όχι απλώς να σηκωθείς από την καρέκλα.

    Permalink
  • diavazo_ti_meleti

    Μια διόρθωση στο κομμάτι «τα φορτία υπό διάταση φέρνουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ υπερτροφία». Υπάρχει ένδειξη ότι η δουλειά στο μεγάλο μήκος του μυός βοηθάει, αλλά το effect είναι μέτριο και εξαρτάται από τον μυ και την άσκηση, δεν είναι μαγικό κουμπί. Το «κουνήσου σε όλο το εύρος» στέκει μια χαρά από μόνο του. Δεν χρειάζεται να το ντύσεις με μια υπερβολή που μετά κάποιος θα σου τη χτυπήσει.

    Permalink
  • veteranos_marathonios

    Στον διάδρομο διαφωνώ πιο έντονα απ' όσο περίμενα. Ξεκίνησα το τρέξιμο στα σαράντα οχτώ μου μετά από χρόνια γραφείου, και τον χειμώνα με πάγο και σκοτάδι στις έξι ο διάδρομος είναι η διαφορά ανάμεσα στο να κρατήσω το volume μου και στο να τραυματιστώ σε μια γλιστερή κατηφόρα. Δεν είναι «προσομοιωμένο περπάτημα» για όλους. Για κάποιον στην ηλικιακή μου κατηγορία είναι ελεγχόμενο φορτίο που με κρατάει μέσα στο άθλημα όλο τον χρόνο.

    Permalink

Related discussions

  • Προπονείς μύες ή κινήσεις;

    Οι περισσότεροι δεν έχουν πρόβλημα κίνησης. Έχουν πρόβλημα αδύναμου κρίκου. Δεν μιλάω για κορυφαίους αθλητές, αυτοί είναι μειοψηφία και ούτως ή άλλως δεν κάθονται στο ίντερνετ να με διαβάζουν. Μιλάω για απλούς ανθρώπους που θέλουν ένα σώμα που να αντέχει τα δύσκολα χωρίς να τους προδίδει πρώτο κάτι χαζό. Αν τα χέρια, οι ώμοι ή το κράτημά σου παρατάνε πριν τελειώσει η δουλειά, δεν με νοιάζει τι νούμερα βγάζεις στο squat και στο deadlift. Το σώμα λέει γρήγορα την αλήθεια.

  • Είναι όλη αυτή η τρέλα του prehab τίποτα άλλο από θέατρο πριν καν αγγίξεις μπάρα;

    Πριν αφεθεί αυτός ο άνθρωπος ν' αγγίξει μπάρα, πρέπει πρώτα να κάνει το 30λεπτο prep του. Βγαίνει η μπάλα του λακρός, και τρίβει τον γλουτό του πάνω της στο πάτωμα του γυμναστηρίου με τη φάτσα ανθρώπου που μαθαίνει άσχημα νέα στο τηλέφωνο. Μετά ο foam roller, σε όλο το μάκρος του κάθε ποδιού, με θεατρικές γκριμάτσες σε κόμπους που έχει αποφασίσει ότι υπάρχουν, παρόλο που η επιστήμη δεν μπορεί ακόμα να τους δει. Μετά το λαστιχάκι αντίστασης, περασμένο πάνω από τα γόνατα για τα side-steps, τα mons

  • Υπάρχουν όντως «μύες του καθρέφτη»;

    Μία από τις πιο χαζές στροφές στη σύγχρονη κουλτούρα του γυμναστηρίου είναι ο τρόπος που άρχισε ο κόσμος να μιλάει για τους «μυς του καθρέφτη» σαν να ήταν ψεύτικοι μύες. Δικέφαλοι. Πλάγια δελτοειδή. Οπίσθια δελτοειδή. Γλουτοί δουλεμένοι απευθείας. Δουλειά στο στροφικό πέταλο. Οι ασκήσεις απομόνωσης γενικά. Κάπως όλα αυτά βαφτίστηκαν καλλωπιστική φλυαρία, ενώ το ατελείωτο σύνθετο σήκωμα ξαναβαφτίστηκε «λειτουργικό». Και τώρα κυκλοφορούν άνθρωποι με μόνιμα ερεθισμένους ώμους, αγκώνες που πονάνε, α

  • Είναι το σπριντ η καλύτερη άσκηση και ο καλύτερος στόχος φυσικής κατάστασης για τους περισσότερους;

    Αν είχα μία ώρα την εβδομάδα για άσκηση και ο στόχος ήταν να κρατήσω τις πιο πολύτιμες σωματικές ικανότητες όσο μεγαλώνω, μάλλον θα την περνούσα κάνοντας σπριντ. Όχι δουλειά ποδιών, όχι τρέξιμο, όχι HIT. Σκέτο σπριντ, σε ανηφόρες και ανώμαλο έδαφος. Σπριντ εδώ σημαίνει σύντομες, σχεδόν μέγιστες προσπάθειες των 10 με 15 δευτερολέπτων με πλήρη ανάκαμψη ανάμεσα στα reps. Όχι απαραίτητα ως άσκηση, αλλά ως στόχος.

  • Μήπως οι δικέφαλοι σκάνε μόνο αφού βάλεις σοβαρό βάρος;

    Ο κόσμος κόλλησε υπερβολικά με την «τέλεια εκτέλεση» στις κάμψεις δικεφάλων. Αν το βάρος είναι τόσο ελαφρύ που ο κορμός σου δεν χρειάζεται καν να σταθεροποιηθεί, μάλλον δεν είναι αρκετά βαρύ για να επιβάλει ανάπτυξη. Κοίτα, μην ξοδεύεις όλο τον χρόνο σου κάνοντας κάμψεις δικεφάλων προσπαθώντας να μην κουνηθούν οι ώμοι. ΒΑΛΕ ΒΑΡΟΣ. Δες τον Άρνολντ: βαριές όρθιες κάμψεις, όπου κλέβεις λίγο στο ανέβασμα και μετά παλεύεις το κατέβασμα ελεγχόμενα, είναι κτηνωδώς αποτελεσματικές. 5 σκληρές επαναλήψεις

  • Μήπως το «καμία μέρα ρεπό» μόνο με την πρώτη ματιά ακούγεται εντυπωσιακό;

    Το «καμία μέρα ρεπό» είναι μια από εκείνες τις φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να το σκεφτείς για πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Γιατί τι λέει στ' αλήθεια αυτή η πρόταση; Αν προπονείσαι πραγματικά σκληρά, πολύ σκληρά, με αρκετή ένταση ώστε να αναγκάσεις προσαρμογή, το σώμα θα απαιτήσει αποκατάσταση. Όχι συναισθηματικά. Βιολογικά. Φθορά ιστών, κόπωση του νευρικού συστήματος, εξάντληση γλυκογόνου, φλεγμονώδης απόκριση. Όλο το νόημα της σκληρής προπόνησης είναι ότι το σώμα δεν μπορεί να συντηρηθ

  • Είναι το prehab απλώς συμμάζεμα μεταμφιεσμένο;

    Ένα μεγάλο μέρος του prehab δεν είναι παρά συμμάζεμα προβλημάτων που τα δημιούργησε εξαρχής ο κακός προγραμματισμός. Δεν εννοώ ότι η αποκατάσταση είναι μπούρδα· οι τραυματισμοί συμβαίνουν, και κάποιοι όντως χρειάζονται διορθωτική δουλειά πριν ξανανιώσουν εφικτή την κανονική προπόνηση. Τελευταία όμως έχω προσέξει πόσο η σύγχρονη κουλτούρα του σιδήρου μετατρέπει προβλέψιμα λάθη προγραμματισμού σε εξειδικευμένα τελετουργικά, που μετά τα πουλάει πίσω στον κόσμο σαν προχωρημένη γνώση. Ο ώμος είναι μ

  • Μήπως οι personal προπονητές πιο συχνά σε κρατάνε πίσω παρά που σε βοηθούν;

    Κάτι που βλέπω κάθε μέρα στο γυμναστήριο είναι οι personal προπονητές (συνήθως του ίδιου του γυμναστηρίου) που πληρώνονται για να γυρνάνε δίπλα σου και να δίνουν δυο βασικές ασκήσεις στον γυμναζόμενο. Οι περισσότεροι μπαίνουν στην προπόνηση με μια απλή παραδοχή: έχω έναν στόχο, και ο προπονητής πληρώνεται για να με πάει εκεί. Μόνο που δεν ισχύει αυτό. Ο προπονητής τρέχει κι αυτός μια επιχείρηση, και οι επιχειρήσεις αντιδρούν στα κίνητρα, είτε το παραδέχεται ο ιδιοκτήτης είτε όχι.