Στον διάδρομο διαφωνώ πιο έντονα απ' όσο περίμενα. Ξεκίνησα το τρέξιμο στα σαράντα οχτώ μου μετά από χρόνια γραφείου, και τον χειμώνα με πάγο και σκοτάδι στις έξι ο διάδρομος είναι η διαφορά ανάμεσα στο να κρατήσω το volume μου και στο να τραυματιστώ σε μια γλιστερή κατηφόρα. Δεν είναι «προσομοιωμένο περπάτημα» για όλους. Για κάποιον στην ηλικιακή μου κατηγορία είναι ελεγχόμενο φορτίο που με κρατάει μέσα στο άθλημα όλο τον χρόνο.
Δεν νομίζεις ότι θα έπρεπε να φέρεσαι αλλιώς στο γυμναστήριο απ' ό,τι στο γραφείο;
Δημόσια
14 συνομιλίες
21 σκέψεις
14 θετικές ψήφοι
7 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Όσο μεγαλώνω, τόσο πιστεύω ότι οι περισσότεροι του γραφείου δεν χρειάζονται πιο προχωρημένο πρόγραμμα στο γυμναστήριο. Χρειάζονται να σταματήσουν να φέρονται σαν άνθρωποι του γραφείου για μία ώρα. Είμαι κι εγώ του γραφείου, αλλά νιώθω ότι το πάω πιο έξυπνα. Πάμε για λίγο σοβαρή σκέψη. Κοίτα, κάθεσαι όλη μέρα στη δουλειά. Μετά πας στο γυμναστήριο και αμέσως κάθεσαι στα μηχανήματα ανάμεσα στα σετ σκρολάροντας το κινητό, κάθεσαι για πιέσεις στήθους, κάθεσαι για πιέσεις ώμων, κάθεσαι για κωπηλατική
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Στον διάδρομο διαφωνώ πιο έντονα απ' όσο περίμενα. Ξεκίνησα το τρέξιμο στα σαράντα οχτώ μου μετά από χρόνια γραφείου, και τον χειμώνα με πάγο και σκοτάδι στις έξι ο διάδρομος είναι η διαφορά ανάμεσα στο να κρατήσω το volume μου και στο να τραυματιστώ σε μ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Όσο μεγαλώνω, τόσο πιστεύω ότι οι περισσότεροι του γραφείου δεν χρειάζονται πιο προχωρημένο πρόγραμμα στο γυμναστήριο. Χρειάζονται να σταματήσουν να φέρονται σαν άνθρωποι του γραφείου για μία ώρα. Είμαι κι εγώ του γραφείου, αλλά νιώθω ότι το πάω πιο έξυπνα. Πάμε για λίγο σοβαρή σκέψη
Κοίτα, κάθεσαι όλη μέρα στη δουλειά. Μετά πας στο γυμναστήριο και αμέσως κάθεσαι στα μηχανήματα ανάμεσα στα σετ σκρολάροντας το κινητό, κάθεσαι για πιέσεις στήθους, κάθεσαι για πιέσεις ώμων, κάθεσαι για κωπηλατική στην τροχαλία, κάθεσαι όσο ξεκουράζεσαι, κάθεσαι όσο γράφεις μηνύματα, κάθεσαι όσο τσεκάρεις φίτνες ινφλουένσερ που μιλάνε για την κίνηση ενώ κι αυτοί κάθονται ανάμεσα στα σετ επί δύο ώρες. Ξάπλωσε για πιέσεις πάγκου...
Έχεις ήδη περάσει οχτώ με δέκα ώρες διπλωμένος σε μια καρέκλα κάτω από τεχνητό φως. Γιατί στο καλό το «φίτνες» πρόγραμμά σου είναι χτισμένο γύρω από ακόμα περισσότερο κάθισμα. Δεν θα έπρεπε καν να σκέφτεσαι να κάτσεις πουθενά στο γυμναστήριο, κάν' το κανόνα. Εγώ δεν κάθομαι ποτέ. Βρες τρόπους να γυμνάζεσαι όρθιος.
Α, μη μ' αρχίζεις με τους διαδρόμους
Και οι διάδρομοι είναι άλλο ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της παράξενης αποσύνδεσης. Ο κόσμος φεύγει από ένα κλιματιζόμενο γραφείο, οδηγάει ως ένα κλιματιζόμενο γυμναστήριο, και μετά περπατάει πάνω σε έναν ιμάντα που κινείται κοιτώντας άλλη μια οθόνη. Φίλε, βγες απλώς έξω και δες πώς είναι η ζωή έξω από ένα κτίριο. Το σώμα σου πεινάει για πραγματική περιβαλλοντική ποικιλία. Ανώμαλο έδαφος, λίγος αέρας, αλλαγές θερμοκρασίας, φυσικό φως. Απόσταση που υπάρχει στον πραγματικό χώρο αντί να αναβοσβήνει ψηφιακά μπροστά σου. Το μυαλό σου θα σ' ευγνωμονεί.
Ο διάδρομος βγάζει νόημα σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Άσχημος καιρός. Αποκατάσταση. Ελεγχόμενη δουλειά αντοχής. Εντάξει, ό,τι να 'ναι. Άκου τον γιατρό σου. Αλλά για τον μέσο άνθρωπο του γραφείου που ήδη περνάει τη ζωή του σε κλειστό χώρο, το να αντικαθιστάς οικειοθελώς το περπάτημα έξω με προσομοιωμένο περπάτημα μέσα είναι παρανοϊκή συμπεριφορά όταν κάνεις πίσω και το κοιτάς ψύχραιμα.
Και μετά έρχεται η κινητικότητα.
Αυτό είναι θλιβερό και αστείο ταυτόχρονα. Ο κόσμος μπαίνει στο γυμναστήριο κινούμενος ήδη σαν τσιμεντόλιθος επειδή κάθεται όλη μέρα με βραχυμένους γοφούς, μπλοκαρισμένη θωρακική σπονδυλική στήλη, σφιγμένες γάμπες, άκαμπτους ώμους και στάση αυχένα που μοιάζει σαν να εξελίχθηκε γύρω από spreadsheet. Μετά, αντί να αποκαταστήσει πρώτα την ποιότητα της κίνησης, αρχίζει αμέσως να φορτώνει βαριά μοτίβα μερικού εύρους πάνω στη δυσλειτουργία.
Δεν μπορείς να κάνεις βαθύ κάθισμα. Οι ώμοι σου μετά βίας κινούνται καθαρά πάνω από το κεφάλι. Οι γοφοί σου περιστρέφονται σαν παλιοί μεντεσέδες πόρτας. Και η ιδέα σου για πρόοδο είναι να βάλεις κιλά; Μήπως να κρατήσεις τα κιλά και να κινηθείς στ' αλήθεια σε όλο το εύρος όπως πρέπει; Μήπως; Μήπως πας να ψάξεις λίγο στο γκουγκλ (ή στο chatgpt, ό,τι να 'ναι) και να μάθεις ότι τα φορτία υπό διάταση φέρνουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ υπερτροφία;
Και για όνομα του Θεού, άσε το κινητό στο σακίδιο.
Στα σοβαρά.
Δεν γίνεται να περνάς όλη σου τη μέρα νοητικά κατακερματισμένος από ειδοποιήσεις, καρτέλες, μέιλ, μηνύματα και αλγοριθμικό χυλό, και μετά να κουβαλάς ακριβώς την ίδια κατάσταση του νευρικού συστήματος μέσα στην προπόνηση και να περιμένεις η κίνηση να σε ξεκουράσει. Ένα από τα καλύτερα πράγματα στην προπόνηση υποτίθεται ότι είναι πως ξανασυνδέει την προσοχή με το σώμα. Αναπνοή. Χρονισμός. Συντονισμός. Προσπάθεια. Χώρος. Και μία ώρα νοητικού διαλείμματος...
Αλλά τώρα ο κόσμος διακόπτει τα σετ για να απαντήσει σε μηνύματα για συσκέψεις που ήδη μισούσε. Απλώς κινήσου για μία ώρα. Βγες από το μυαλό σου. Καμία οθόνη. Καμία στάλα ντοπαμίνης. Κανένα διαρκές ερέθισμα. Περπάτα. Σήκωσε. Σπρίνταρε. Κάνε διατάσεις. Κρεμάσου από κάτι. Στρίψε. Ανάπνευσε σαν θηλαστικό ξανά αντί για αγχωμένο μεσαίο στέλεχος που κάνει την καφεΐνη στοιχείο της προσωπικότητάς του.
Thoughts
-
Το ισχυρό κομμάτι του ποστ είναι ότι ο μέσος άνθρωπος του γραφείου ήρθε ήδη κουρασμένος και μαζεμένος, και μετά διαλέγει ασκήσεις που τον αφήνουν ακριβώς στην ίδια στάση. Εκεί έχεις δίκιο. Το «μην κάθεσαι ποτέ» όμως το βλέπω κάθε βδομάδα να γυρίζει μπούμερανγκ: στείλε κάποιον με μηδέν εμπειρία να βγάλει όλο το πρόγραμμα όρθιος και θα φορτώσει το squat και το overhead με τα ίδια μπλοκαρισμένα ισχία και την ίδια θωρακική. Το να κάτσει για ένα chest press με καθαρή τεχνική είναι πιο ασφαλές απ' το να στέκεται με άθλια στάση. Ο κανόνας δεν είναι η στάση του σώματος, είναι το αν κουνιέσαι σε όλο το εύρος.
-
Καλό ποστ, αλλά μια ερώτηση: αν κάποιος κάθεται όλη μέρα και η μόνη ώρα που κουνιέται είναι αυτή, δεν είναι το ζητούμενο απλώς να κουνηθεί, με όποιον τρόπο τον βγάλει από την καρέκλα; Όρθιος, καθιστός, διάδρομος, ό,τι να 'ναι. Το να τον στείλεις σπίτι επειδή το έκανε λάθος δεν με πείθει.
-
Μισό. Κάθε αγωνιστικό squat και κάθε bench γίνεται καθιστός ή ξαπλωτός, και αυτά χτίζουν περισσότερη δύναμη απ' οτιδήποτε κάνεις όρθιος στο πάρκο. Το πρόβλημα δεν είναι η καρέκλα του μηχανήματος, είναι ότι ο κόσμος κάθεται για να σκρολάρει επί δέκα λεπτά ανάμεσα στα σετ. Κόψε το κινητό και κράτα τα 2-3 λεπτά rest καθαρά και το μισό ποστ λύνεται μόνο του.
-
«στάση αυχένα που μοιάζει σαν να εξελίχθηκε γύρω από spreadsheet» με τελείωσε. Πέρασα οχτώ ώρες σε excel και μετά πάω να κάνω σαν να μην έγινε τίποτα. το σώμα ξέρει.
-
Για χρόνια πήγαινα γυμναστήριο μόνη μου, καθόμουν στα μηχανήματα, σκρολάριζα, και τα παρατούσα κάθε δυο μήνες. Αυτό που με κράτησε δεν ήταν να γίνω «όρθια», ήταν ένα timer και άνθρωποι δίπλα μου. Το ποστ έχει δίκιο για το κάθισμα και το κινητό, αλλά το πραγματικό αντίδοτο στο να κουβαλάς το νευρικό σύστημα του γραφείου μέσα είναι κάτι που σε αναγκάζει να είσαι παρών, όχι απλώς να σηκωθείς από την καρέκλα.
-
Μια διόρθωση στο κομμάτι «τα φορτία υπό διάταση φέρνουν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ υπερτροφία». Υπάρχει ένδειξη ότι η δουλειά στο μεγάλο μήκος του μυός βοηθάει, αλλά το effect είναι μέτριο και εξαρτάται από τον μυ και την άσκηση, δεν είναι μαγικό κουμπί. Το «κουνήσου σε όλο το εύρος» στέκει μια χαρά από μόνο του. Δεν χρειάζεται να το ντύσεις με μια υπερβολή που μετά κάποιος θα σου τη χτυπήσει.
-
Στον διάδρομο διαφωνώ πιο έντονα απ' όσο περίμενα. Ξεκίνησα το τρέξιμο στα σαράντα οχτώ μου μετά από χρόνια γραφείου, και τον χειμώνα με πάγο και σκοτάδι στις έξι ο διάδρομος είναι η διαφορά ανάμεσα στο να κρατήσω το volume μου και στο να τραυματιστώ σε μια γλιστερή κατηφόρα. Δεν είναι «προσομοιωμένο περπάτημα» για όλους. Για κάποιον στην ηλικιακή μου κατηγορία είναι ελεγχόμενο φορτίο που με κρατάει μέσα στο άθλημα όλο τον χρόνο.