Το ίδιο πράγμα το βλέπω στην πλατφόρμα. Ένα μάξιμουμ που το ξαναβγάζεις τίμια την επόμενη μέρα δεν ήταν μάξιμουμ, ήταν ένα βαρύ single που σε κούρασε λίγο. Αν χτυπήσεις πραγματικό squat κοντά στην αποτυχία, την επόμενη μέρα δεν ξανακάνεις πόδια, το ξέρεις από το πρώτο warm-up. Το «κάθε μέρα» κρατάει συνήθως μόνο γιατί το φορτίο μένει εκεί που δεν αφήνει σημάδι.
Μήπως το «καμία μέρα ρεπό» μόνο με την πρώτη ματιά ακούγεται εντυπωσιακό;
Δημόσια
19 συνομιλίες
25 σκέψεις
31 θετικές ψήφοι
11 αρνητικές ψήφους
0 σειρές
105 προβολές
Το «καμία μέρα ρεπό» είναι μια από εκείνες τις φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να το σκεφτείς για πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Γιατί τι λέει στ' αλήθεια αυτή η πρόταση; Αν προπονείσαι πραγματικά σκληρά, πολύ σκληρά, με αρκετή ένταση ώστε να αναγκάσεις προσαρμογή, το σώμα θα απαιτήσει αποκατάσταση. Όχι συναισθηματικά. Βιολογικά. Φθορά ιστών, κόπωση του νευρικού συστήματος, εξάντληση γλυκογόνου, φλεγμονώδης απόκριση. Όλο το νόημα της σκληρής προπόνησης είναι ότι το σώμα δεν μπορεί να συντηρηθ
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Το ίδιο πράγμα το βλέπω στην πλατφόρμα. Ένα μάξιμουμ που το ξαναβγάζεις τίμια την επόμενη μέρα δεν ήταν μάξιμουμ, ήταν ένα βαρύ single που σε κούρασε λίγο. Αν χτυπήσεις πραγματικό squat κοντά στην αποτυχία, την επόμενη μέρα δεν ξανακάνεις πόδια, το ξέρεις
Περιεχόμενο συζήτησης
Το «καμία μέρα ρεπό» είναι μια από εκείνες τις φράσεις που ακούγονται σκληρές μέχρι να το σκεφτείς για πάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Γιατί τι λέει στ' αλήθεια αυτή η πρόταση;
Αν προπονείσαι πραγματικά σκληρά, πολύ σκληρά, με αρκετή ένταση ώστε να αναγκάσεις προσαρμογή, το σώμα θα απαιτήσει αποκατάσταση. Όχι συναισθηματικά. Βιολογικά. Φθορά ιστών, κόπωση του νευρικού συστήματος, εξάντληση γλυκογόνου, φλεγμονώδης απόκριση. Όλο το νόημα της σκληρής προπόνησης είναι ότι το σώμα δεν μπορεί να συντηρηθεί πλήρως χωρίς να ξαναχτίσει μετά. Αυτό το ξαναχτίσιμο είναι η προσαρμογή. Έτσι, όταν κάποιος λέει με καμάρι ότι προπονείται σκληρά κάθε μέρα χωρίς ξεκούραση, οι πιθανότητες είναι συνήθως μόνο δύο.
Ή έχει εξαιρετική γενετική με ασυνήθιστη αποκατάσταση και προσεκτικά ρυθμισμένο όγκο. Και φόρτωμα στα στεροειδή. Ή, πολύ πιο συχνά, οι προπονήσεις απλώς δεν είναι και τόσο σκληρές.
Και ο κόσμος δεν αντέχει να το ακούει, γιατί η σύγχρονη κουλτούρα του φίτνες λατρεύει τη συσσώρευση δραστηριότητας. Κινήσου κάθε μέρα. Τσάκισέ τα κάθε μέρα. Ίδρωσε κάθε μέρα. Μείνε στο grind. Μείνε ενεργός. Κράτα ζωντανό το σερί. Συνέχισε να βλέπεις το youtube περιεχόμενό μου μέσα στην προπόνησή σου...
Το σώμα αντιδρά σε στρες αρκετά δυνατό ώστε να διαταράξει την ισορροπία. Αν το στρες είναι τόσο αδύναμο που μπορείς να το επαναλάβεις αμέσως την επόμενη μέρα χωρίς ουσιαστική πτώση στην απόδοση, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μη δημιουργείς εξαρχής και πολύ ερέθισμα. Δεν πίεσες τόσο πολύ...
Πολλοί μπερδεύουν την εξάντληση με την προπόνηση.
Πάνε στο γυμναστήριο κάθε μέρα γιατί η καθημερινή παρουσία τους κάνει να νιώθουν πειθαρχημένοι. Τους κάνει να νιώθουν αρρενωποί (ή θηλυκοί). Τους καθησυχάζει ψυχολογικά. Αλλά τις μισές φορές είναι απλώς μια σειρά από προπονήσεις μέτριας έντασης κολλημένες στη σειρά, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ κανείς να αφοσιωθεί αληθινά σε ένα βάναυσα σκληρό ερέθισμα. Και τίποτα δεν αλλάζει ποτέ. Γιατί η πραγματικά σκληρή προπόνηση είναι ψυχολογικά δύσκολη. Πονάει.
Οι βαριές βαθιές επαναλήψεις πονάνε. Το σκληρό σπριντ πονάει. Η πραγματική εγγύτητα στην αποτυχία πονάει. Οι κινήσεις πλήρους εύρους με φορτίο πονάνε. Και το μετά πονάει ιδιαίτερα. Το σώμα νιώθει διαταραγμένο μετά γιατί όντως διαταράχθηκε. Αυτή είναι όλη η ιδέα, λίγο-πολύ.
Δεν προβλέπεται να συνέρχεσαι χαλαρά από τις πιο σκληρές σου προπονήσεις μέσα σε μια νύχτα σαν να μην έγινε τίποτα. Και μόνο που το σκέφτεσαι σημαίνει ότι ξεκάθαρα δεν προπονείσαι αρκετά σκληρά.
Αν μπορείς να τσακίσεις πόδια σήμερα και αύριο τίμια να πετύχεις την ίδια ποιότητα χωρίς πτώση στην απόδοση, χωρίς ανάγκη αποκατάστασης, χωρίς συστημική κόπωση, τότε ή η αποκατάστασή σου είναι υπερφυσική ή το χθεσινό δεν ήταν ούτε κατά διάνοια τόσο σοβαρό όσο νομίζεις. Σταμάτα να λες «καμία μέρα ρεπό» επειδή ακούγεται αφοσιωμένο.
Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή.
Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή. Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή. Στρες. Αποκατάσταση. Προσαρμογή....
Αυτός ο κύκλος είναι όλο το παιχνίδι. Βγάλε την αποκατάσταση και τελικά το ερέθισμα γίνεται θόρυβος. Βγάλε αρκετό στρες και η αποκατάσταση γίνεται άσχετη, γιατί εξαρχής δεν συνέβη τίποτα ουσιαστικό. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να προπονείσαι και στο να ψυχαγωγείσαι με πρόσχημα το φίτνες.
Thoughts
-
Το «συνέχισε να βλέπεις το youtube περιεχόμενό μου μέσα στην προπόνηση» με τελείωσε. Δηλαδή η μόνη μέρα ρεπό που δεν παίρνεις είναι από τις διαφημίσεις.
-
Σωστή η βασική ιδέα, αλλά μπερδεύεις δύο πράγματα στο «καμία μέρα ρεπό». Άλλο η συχνότητα και άλλο η ένταση ανά συνεδρία. Μπορείς να πας στο γυμναστήριο επτά μέρες τη βδομάδα και να μένεις μακριά από την αποτυχία σε κάθε set, με σωστή κατανομή του όγκου ανά μυϊκή ομάδα. Αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν υπάρχει ερέθισμα, σημαίνει ότι το ερέθισμα είναι μοιρασμένο. Το συνολικό weekly volume μετράει πιο πολύ από το αν κάθε μέρα έφυγες σερνάμενος.
-
Το ίδιο πράγμα το βλέπω στην πλατφόρμα. Ένα μάξιμουμ που το ξαναβγάζεις τίμια την επόμενη μέρα δεν ήταν μάξιμουμ, ήταν ένα βαρύ single που σε κούρασε λίγο. Αν χτυπήσεις πραγματικό squat κοντά στην αποτυχία, την επόμενη μέρα δεν ξανακάνεις πόδια, το ξέρεις από το πρώτο warm-up. Το «κάθε μέρα» κρατάει συνήθως μόνο γιατί το φορτίο μένει εκεί που δεν αφήνει σημάδι.
-
«Καμία μέρα ρεπό» λέει ο τύπος που κάνει 4 set στον bicep με το κινητό στο άλλο χέρι. Αδερφέ αυτό δεν είναι σερί, είναι κοινωνική ζωή με βάρη στο φόντο.
-
25 χρόνια κάτω από τη μπάρα και το «no rest days» το έχω δει να γυρίζει σε τέσσερις διαφορετικές συσκευασίες. Όταν ήμουν νέος το λέγαμε «overtraining is a myth» και το πληρώσαμε σε τένοντες. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να κουνιέσαι κάθε μέρα, ένας περίπατος και λίγη κινητικότητα στο off δεν σε χαλάει. Είναι ότι η σκληρή δουλειά και η αποκατάσταση είναι το ίδιο πρόγραμμα, όχι δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Το σώμα στα 50 σου στέλνει τον λογαριασμό πιο γρήγορα, απλώς.
-
Θα διαφωνήσω λίγο, ή τουλάχιστον θα βάλω αστερίσκο. Πάω στο box έξι μέρες τη βδομάδα και κρατάω χρόνια τη συνέπεια για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το μυστικό όμως δεν είναι ότι τσακίζομαι κάθε μέρα, είναι ότι το προγραμματισμένο WOD αλλάζει στόχευση. Άλλη μέρα βαρύ, άλλη μέρα conditioning, άλλη μέρα τεχνική με ελαφρύ kettlebell. Το «κάθε μέρα» για μένα δεν είναι κομπασμός, είναι ότι αν δεν είχα την ομάδα και το timer θα τα είχα παρατήσει ξανά.
Related discussions
-
Υπάρχουν όντως «μύες του καθρέφτη»;
Μία από τις πιο χαζές στροφές στη σύγχρονη κουλτούρα του γυμναστηρίου είναι ο τρόπος που άρχισε ο κόσμος να μιλάει για τους «μυς του καθρέφτη» σαν να ήταν ψεύτικοι μύες. Δικέφαλοι. Πλάγια δελτοειδή. Οπίσθια δελτοειδή. Γλουτοί δουλεμένοι απευθείας. Δουλειά στο στροφικό πέταλο. Οι ασκήσεις απομόνωσης γενικά. Κάπως όλα αυτά βαφτίστηκαν καλλωπιστική φλυαρία, ενώ το ατελείωτο σύνθετο σήκωμα ξαναβαφτίστηκε «λειτουργικό». Και τώρα κυκλοφορούν άνθρωποι με μόνιμα ερεθισμένους ώμους, αγκώνες που πονάνε, α
-
Προπονείς μύες ή κινήσεις;
Οι περισσότεροι δεν έχουν πρόβλημα κίνησης. Έχουν πρόβλημα αδύναμου κρίκου. Δεν μιλάω για κορυφαίους αθλητές, αυτοί είναι μειοψηφία και ούτως ή άλλως δεν κάθονται στο ίντερνετ να με διαβάζουν. Μιλάω για απλούς ανθρώπους που θέλουν ένα σώμα που να αντέχει τα δύσκολα χωρίς να τους προδίδει πρώτο κάτι χαζό. Αν τα χέρια, οι ώμοι ή το κράτημά σου παρατάνε πριν τελειώσει η δουλειά, δεν με νοιάζει τι νούμερα βγάζεις στο squat και στο deadlift. Το σώμα λέει γρήγορα την αλήθεια.
-
Δεν νομίζεις ότι θα έπρεπε να φέρεσαι αλλιώς στο γυμναστήριο απ' ό,τι στο γραφείο;
Όσο μεγαλώνω, τόσο πιστεύω ότι οι περισσότεροι του γραφείου δεν χρειάζονται πιο προχωρημένο πρόγραμμα στο γυμναστήριο. Χρειάζονται να σταματήσουν να φέρονται σαν άνθρωποι του γραφείου για μία ώρα. Είμαι κι εγώ του γραφείου, αλλά νιώθω ότι το πάω πιο έξυπνα. Πάμε για λίγο σοβαρή σκέψη. Κοίτα, κάθεσαι όλη μέρα στη δουλειά. Μετά πας στο γυμναστήριο και αμέσως κάθεσαι στα μηχανήματα ανάμεσα στα σετ σκρολάροντας το κινητό, κάθεσαι για πιέσεις στήθους, κάθεσαι για πιέσεις ώμων, κάθεσαι για κωπηλατική
-
Μήπως πρέπει να προπονείσαι λιγότερο, κι ας είναι πιο δύσκολο ΚΑΙ πιο εύκολο ταυτόχρονα;
Ας τα πούμε ντόμπρα για το τι κάνει ο περισσότερος κόσμος στο γυμναστήριο. Δεν είναι overtraining με κανέναν ουσιαστικό όρο, ακόμα κι αν αυτό λένε όλοι μόλις νιώσουν λίγο πεσμένοι. Το πραγματικό overtraining θέλει πραγματικό output. Βαριά δουλειά, υψηλή πρόθεση, επανειλημμένη έκθεση σε κάτι κοντά στο όριό σου. Οι περισσότεροι lifters ούτε καν το πλησιάζουν. Αυτό που κάνουν είναι απλώς σπατάλη: προπόνηση τόσο σκληρή ώστε να τη νιώσεις, τόσο πιασμένος ώστε να το προσέξεις την επόμενη, τόσο κουρασμ
-
Είναι το σπριντ η καλύτερη άσκηση και ο καλύτερος στόχος φυσικής κατάστασης για τους περισσότερους;
Αν είχα μία ώρα την εβδομάδα για άσκηση και ο στόχος ήταν να κρατήσω τις πιο πολύτιμες σωματικές ικανότητες όσο μεγαλώνω, μάλλον θα την περνούσα κάνοντας σπριντ. Όχι δουλειά ποδιών, όχι τρέξιμο, όχι HIT. Σκέτο σπριντ, σε ανηφόρες και ανώμαλο έδαφος. Σπριντ εδώ σημαίνει σύντομες, σχεδόν μέγιστες προσπάθειες των 10 με 15 δευτερολέπτων με πλήρη ανάκαμψη ανάμεσα στα reps. Όχι απαραίτητα ως άσκηση, αλλά ως στόχος.
-
Μήπως οι δικέφαλοι σκάνε μόνο αφού βάλεις σοβαρό βάρος;
Ο κόσμος κόλλησε υπερβολικά με την «τέλεια εκτέλεση» στις κάμψεις δικεφάλων. Αν το βάρος είναι τόσο ελαφρύ που ο κορμός σου δεν χρειάζεται καν να σταθεροποιηθεί, μάλλον δεν είναι αρκετά βαρύ για να επιβάλει ανάπτυξη. Κοίτα, μην ξοδεύεις όλο τον χρόνο σου κάνοντας κάμψεις δικεφάλων προσπαθώντας να μην κουνηθούν οι ώμοι. ΒΑΛΕ ΒΑΡΟΣ. Δες τον Άρνολντ: βαριές όρθιες κάμψεις, όπου κλέβεις λίγο στο ανέβασμα και μετά παλεύεις το κατέβασμα ελεγχόμενα, είναι κτηνωδώς αποτελεσματικές. 5 σκληρές επαναλήψεις
-
Είναι το prehab απλώς συμμάζεμα μεταμφιεσμένο;
Ένα μεγάλο μέρος του prehab δεν είναι παρά συμμάζεμα προβλημάτων που τα δημιούργησε εξαρχής ο κακός προγραμματισμός. Δεν εννοώ ότι η αποκατάσταση είναι μπούρδα· οι τραυματισμοί συμβαίνουν, και κάποιοι όντως χρειάζονται διορθωτική δουλειά πριν ξανανιώσουν εφικτή την κανονική προπόνηση. Τελευταία όμως έχω προσέξει πόσο η σύγχρονη κουλτούρα του σιδήρου μετατρέπει προβλέψιμα λάθη προγραμματισμού σε εξειδικευμένα τελετουργικά, που μετά τα πουλάει πίσω στον κόσμο σαν προχωρημένη γνώση. Ο ώμος είναι μ
-
Μήπως οι περισσότερες «προχωρημένες τεχνικές» είναι απλώς τρόποι να φανούν βαριά τα ελαφριά βάρη;
Μετά από καμιά δεκαριά χρόνια στα βάρη, κάτι παύει να φαίνεται έξυπνο και αρχίζει να φαίνεται γνώριμο. Όλες οι «προχωρημένες τεχνικές» μοιάζουν πια μεταξύ τους. Drop sets. Giant sets. Περιορισμός αιματικής ροής. Μηχανικές αλληλουχίες drop. Myoreps. Rest-pause. Μπορείς να εναλλάσσεις τα ονόματα, αλλά στο τέλος είναι απλώς θέαμα. Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις από πάνω περιορισμούς ή κόλπα κόπωσης μέχρι να νιώσεις επιτέλους ότι κάτι γίνεται.