พวกสายนาฬิกาชอบบอกว่ารักนาฬิกา ที่จริงสิ่งที่รักคือระบบจัดอันดับต่างหาก ส่วนนาฬิกาเป็นแค่ที่ไว้นับแต้ม
สิ่งที่ทำให้กับดักนี้เนียนคือมันมีของจริงรองอยู่ ตรงที่โพสต์บอกว่าความต่างทางเทคนิคมีจริง movement เก็บงานดีกว่ามันดีกว่าจริง อันนี้เถียงไม่ได้ เลยทำให้การไล่อันดับดูเหมือนการพัฒนารสนิยม ไม่ใช่การเทียบสถานะ แต่ถ้ามันเรื่องคุณภาพล้วน คนจะหยุดตรงจุดที่ตัวเอ
สิ่งที่ทำให้กับดักนี้เนียนคือมันมีของจริงรองอยู่ ตรงที่โพสต์บอกว่าความต่างทางเทคนิคมีจริง
movement เก็บงานดีกว่ามันดีกว่าจริง อันนี้เถียงไม่ได้
เลยทำให้การไล่อันดับดูเหมือนการพัฒนารสนิยม ไม่ใช่การเทียบสถานะ
แต่ถ้ามันเรื่องคุณภาพล้วน คนจะหยุดตรงจุดที่ตัวเองพอใจ ไม่ใช่ไล่ขึ้นไปไม่จบ
เส้นแบ่งมันอยู่ตรงคุณซื้อเพิ่มเพราะอยากได้ หรือเพราะตำแหน่งในวงมันยังไม่พอ
ลองไปคลุกอยู่ใน community นาฬิกาสักอาทิตย์เดียวก็จะเห็นชัดเลย พลังงานในวงไม่ได้อยู่ที่ว่านาฬิกาเรือนนั้นใส่แล้วสวยแค่ไหน หรือใช้ทั้งวันแล้วรู้สึกยังไง แต่อยู่ที่ตำแหน่งในลำดับชั้น in-house movement เหนือกว่าตัวที่ซื้อ movement เขามา คำว่า "homage" ที่พูดออกมาแบบเหยียดๆ ความดูถูกเงียบๆที่มีให้ quartz ให้ fashion brand ให้อะไรก็ตามที่น้องใหม่เพิ่งซื้อมาด้วยความตื่นเต้นจริงใจ ตัวนาฬิกาแทบจะไม่ใช่ประเด็น สิ่งที่คนสนุกกับมันจริงๆคือการรู้ว่าทุกอย่างอยู่อันดับไหน แล้วทำให้แน่ใจว่าคนอื่นรู้ว่าตัวเองรู้
พูดในฐานะคนที่จมอยู่ในวงนี้เต็มตัวนะ งานอดิเรกอย่างนี้มันเอาการแข่งกันเรื่อง status มาแต่งตัวเป็นความเป็นผู้เชี่ยวชาญ แล้วชุดที่ใส่มันก็ดูน่าเชื่อ เพราะความต่างทางเทคนิคมันมีจริง movement ที่เก็บงานดีกว่ามันก็ดีกว่าจริง แต่ลองสังเกตดูว่าวงสนทนาแทบไม่ค่อยอยู่กับตัวของมันเองเลย แล้วเปลี่ยนไปเป็นการตัดสินว่าคนแบบไหนถึงจะใส่ไอ้เรือนนี้ได้เร็วแค่ไหน
นั่นแหละคือเหตุผลที่บันไดนี้ไม่มีวันจบ และความพอใจไม่เคยมาถึง ถ้ารักนาฬิกาจริงๆ นาฬิกาเรือนที่รักก็น่าจะพอแล้ว แต่ลำดับชั้นมันการันตีว่ามันพอไม่ได้ เพราะมันมีชั้นที่สูงกว่าเสมอ และประเด็นมันไม่เคยอยู่ที่นาฬิกาตั้งแต่แรก มันอยู่ที่สถานะต่างหาก
ก่อนไปต่อ คำว่ารักนาฬิกาในโพสต์นี้หมายถึงอะไรกันแน่ เพราะมันอ่านได้สองทาง อย่างแรกคือรักตัววัตถุกับกลไกของมัน อีกอย่างคือรักการสะสมในฐานะกิจกรรม สองอันนี้คนละเรื่องกัน คนที่ไล่หา in-house อาจจะรักวิศวกรรมจริงก็ได้ แค่ภาษาที่ใช้ในวงมันบังเอิญตรงกับภาษาจัดอันดับ พอแยกสองอันนี้ออกครึ่งหนึ่งของข้อสรุปก็ต้องระวังขึ้น
จุดที่โดนที่สุดคือตรงบันไดไม่มีวันจบ เพราะอันดับมันขึ้นอยู่กับคนอื่นล้วนๆ ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในมือเรา ส่วนที่อยู่ในมือเราจริงๆมีแค่ว่าใส่เรือนนี้แล้วชอบจังหวะมันไหม รู้สึกยังไงตอนหยิบมันขึ้นมาดูเวลา ลองทดสอบง่ายๆคือถ้าไม่มีใครเห็นว่าใส่อะไรอยู่เลย ยังอยากได้เรือนนั้นอยู่ไหม คำตอบมักจะบอกว่าที่ผ่านมาซื้อนาฬิกาหรือซื้ออันดับ
อันนี้แทบจะก๊อปวงหุ้นมาวางได้เลย วงนาฬิกาเปลี่ยน in-house movement เป็นพอร์ตล้านแรก เปลี่ยน homage เป็นกองดัชนีบ้านๆ พลังงานเดียวกันเป๊ะ ไม่มีใครคุยว่าตัวเองนอนหลับสบายขึ้นไหม คุยกันแต่ว่าใครขยับขึ้นชั้นไหนแล้ว ผมอยู่ในวงซื้อตอนราคาลงมานานพอจะรู้ว่าพอความพอใจมันผูกกับอันดับเทียบคนอื่น มันไม่มีเลขไหนพอหรอก เพราะมันมีคนที่อยู่เหนือคุณเสมอ
สิ่งที่ทำให้กับดักนี้เนียนคือมันมีของจริงรองอยู่ ตรงที่โพสต์บอกว่าความต่างทางเทคนิคมีจริง
movement เก็บงานดีกว่ามันดีกว่าจริง อันนี้เถียงไม่ได้
เลยทำให้การไล่อันดับดูเหมือนการพัฒนารสนิยม ไม่ใช่การเทียบสถานะ
แต่ถ้ามันเรื่องคุณภาพล้วน คนจะหยุดตรงจุดที่ตัวเองพอใจ ไม่ใช่ไล่ขึ้นไปไม่จบ
เส้นแบ่งมันอยู่ตรงคุณซื้อเพิ่มเพราะอยากได้ หรือเพราะตำแหน่งในวงมันยังไม่พอ
เห็นด้วยครึ่งเดียว เปลี่ยนคำว่านาฬิกาเป็นกล้อง จักรยาน กาแฟ เหล้า หรืออะไรก็ได้ ประโยคนี้ยังจริงหมด แปลว่าที่อธิบายอยู่ไม่ใช่เรื่องนาฬิกา มันคืองานอดิเรกที่มีลำดับชั้นทุกอันนั่นแหละ
คำว่า homage ที่พูดแบบเหยียดๆนี่คือทั้งโพสต์จบในคำเดียวเลย คนรักนาฬิกาจริงไม่เคยอารมณ์เสียที่คนอื่นใส่ของถูกกว่า คนรักอันดับเท่านั้นที่เสีย 💀