Loading…

Αφήσαμε όλα τα σκουπίδια να μπουν και μείναμε χωρίς κόμμα;

spinningReagan
Δημόσια 16 συνομιλίες 22 σκέψεις 18 θετικές ψήφοι 13 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 79 προβολές

Τον Σεπτέμβριο του 2016 η Χίλαρι Κλίντον είπε ότι περίπου οι μισοί υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ ανήκαν σ' ένα «καλάθι των αξιοθρήνητων»: ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικοί, ξενοφοβικοί, ισλαμοφοβικοί... . Την πάτησε, γιατί η ίδια και το κόμμα της παρουσιάζονταν ως οι ενήλικες/επαγγελματίες, ενώ ο Τραμπ ήταν το παιδάκι. Λοιπόν, ο Τραμπ κέρδισε. Όμως...

In groups

Σκέψη

Σκέψη

prota_oi_orismoi

Πριν προχωρήσει η κουβέντα, αξίζει να κλειδώσουμε τι λέει το ίδιο το ποστ, γιατί κάνει δύο διαφορετικούς ισχυρισμούς και τους αντιμετωπίζει σαν έναν. Ο πρώτος είναι περιγραφικός: ο συνασπισμός του Τραμπ τραβάει την πιο καυτή του ενέργεια από την περιφρόνη

Πριν προχωρήσει η κουβέντα, αξίζει να κλειδώσουμε τι λέει το ίδιο το ποστ, γιατί κάνει δύο διαφορετικούς ισχυρισμούς και τους αντιμετωπίζει σαν έναν.

  • Ο πρώτος είναι περιγραφικός: ο συνασπισμός του Τραμπ τραβάει την πιο καυτή του ενέργεια από την περιφρόνηση παρά από το παράπονο. Αυτός ελέγχεται με δεδομένα, και η βιβλιογραφία που αναφέρεις τον στηρίζει σε μεγάλο βαθμό.

  • Ο δεύτερος είναι αξιολογικός: «μείναμε χωρίς κόμμα». Αυτός προϋποθέτει ότι υπήρχε κάποτε ένα κόμμα καθαρό από την περιφρόνηση.

Ο δεύτερος είναι που σηκώνει όλο το συναισθηματικό βάρος, και είναι και ο πιο αδύναμος.

Περιεχόμενο συζήτησης

Τον Σεπτέμβριο του 2016 η Χίλαρι Κλίντον είπε ότι περίπου οι μισοί υποστηρικτές του Ντόναλντ Τραμπ ανήκαν σ' ένα «καλάθι των αξιοθρήνητων»: ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικοί, ξενοφοβικοί, ισλαμοφοβικοί... Την πάτησε, γιατί η ίδια και το κόμμα της παρουσιάζονταν ως οι ενήλικες/επαγγελματίες, ενώ ο Τραμπ ήταν το παιδάκι. Λοιπόν, ο Τραμπ κέρδισε. Κι όμως, είχε δίκιο. Αφήσαμε να μπουν κάθε λογής αξιοθρήνητοι και τώρα οι συντηρητικοί είναι εκτός. Τουλάχιστον εγώ είμαι.

Η διάκριση που μετράει εδώ είναι ανάμεσα στην πολιτική κινητοποίηση που χτίζεται πάνω στο παράπονο και σ' αυτήν που χτίζεται πάνω στην περιφρόνηση. Οι συνασπισμοί του παραπόνου οργανώνονται κυρίως γύρω από πληγές: μισθούς, θέσεις εργασίας, πρόσβαση στην υγεία, την παρακμή μιας περιοχής, την αποτυχία των θεσμών. Οι συνασπισμοί της περιφρόνησης οργανώνονται κυρίως γύρω από την εχθρότητα προς τους έξω: την παρουσία τους, την ορατότητά τους, την άνοδό τους, την αξίωσή τους να ανήκουν. Τα αληθινά πολιτικά κινήματα συνήθως κουβαλούν και τα δύο κίνητρα. Το ερώτημα δεν είναι η καθαρότητα. Το ερώτημα είναι ποιο κίνητρο δίνει στον συνασπισμό την πιο καυτή του ενέργεια.

Για τον συνασπισμό του Τραμπ το 2016, η έρευνα είναι πιο στέρεη απ' όσο παραδέχεται συνήθως η κοινή κουβέντα. Το Identity Crisis των Sides, Tesler και Vavreck, μαζί με τη δουλειά των Schaffner, MacWilliams και Nteta, βρήκε ότι η φυλετική μνησικακία, η απειλή προς την ταυτότητα και οι συναφείς ανησυχίες για το στάτους προέβλεπαν την υποστήριξη στον Τραμπ συχνά πιο δυνατά απ' ό,τι η προσωπική οικονομική δυσπραγία. Με ωραία λόγια, ο τρόπος να πεις ότι το ρεπουμπλικανικό κόμμα μάζεψε όλα τα σκουπίδια μέσα.

Αυτό είναι το ρεπουμπλικανικό κόμμα σήμερα. Όχι το κόμμα του Ρίγκαν, ούτε του Τζορτζ Χ. Ου. Μπους. Ούτε καν του Τζορτζ Μπους του δεύτερου, εκείνου που έβγαλε λόγο για να κατευνάσει το μίσος προς τους μουσουλμάνους μετά την 11η Σεπτεμβρίου:

Καταλαβαίνω ότι η αριστερά μεγαλοποιεί πόσο κακός είναι ο Τραμπ, το καταλαβαίνω. Μ' ενδιαφέρει το δικό μας ρεπουμπλικανικό κόμμα, εκείνο που, παρότι κέρδισε το 2024, ουσιαστικά αυτοκτόνησε. Δεν αναγνωρίζω πια καμία ρεπουμπλικανική αξία. Αυτό είναι το κόμμα που ο Ρίγκαν οδήγησε να υπερασπιστεί τον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς; Το ίδιο που έβαλε όλους αυτούς τους δασμούς; Ή αυτοί που μιλούν για αφαίρεση της ιθαγένειας από πολίτες, τη στιγμή που ο Ρίγκαν έβγαζε λόγους για το πώς μόνο στην Αμερική γίνεσαι Αμερικανός, ενώ στη Γαλλία ποτέ δεν θα γίνεις Γάλλος.

Λες να ξαναγίνει ποτέ ο λόγος του Μακέιν που υπερασπιζόταν τον Ομπάμα; Από Ρεπουμπλικανό; Δεν το νομίζω.

Αφήσαμε τα σκουπίδια να μπουν και πλημμυρίσαμε. Αφήσαμε τους αξιοθρήνητους να πάρουν το πάνω χέρι και τώρα μείναμε χωρίς κόμμα. Το ρεπουμπλικανικό κόμμα είναι ένα κέλυφος, είναι νεκρό. Οι Δημοκρατικοί μπορεί να χάνουν, αλλά εμείς μείναμε άστεγοι. Κι όταν φύγει ο Τραμπ, θα το καταλάβουμε όλοι ότι χάσαμε.

  1. Στα σχόλια της Κλίντον σε εκδήλωση οικονομικής ενίσχυσης στις 9 Σεπτεμβρίου 2016 υπήρχε όντως μια ρητή επιφύλαξη: ξεχώρισε το «καλάθι των αξιοθρήνητων» από μια άλλη μερίδα υποστηρικτών του Τραμπ, που τους περιέγραψε ως ανθρώπους που ένιωθαν παραμελημένοι και ήθελαν αλλαγή. Το ζήτημα εδώ αφορά το αναλυτικό περιεχόμενο της πρώτης κατηγορίας.

  2. Οι John Sides, Michael Tesler και Lynn Vavreck, Identity Crisis (2018), και οι Brian Schaffner, Matthew MacWilliams και Tatishe Nteta, «Understanding White Polarization in the 2016 Vote for President» (2018), στηρίζουν και οι δύο ότι οι μεταβλητές της ταυτότητας και της μνησικακίας υπερτερούσαν των απλών ερμηνειών περί οικονομικού άγχους στο να εξηγήσουν τα μοτίβα υποστήριξης του Τραμπ.

Thoughts

  • kafteres_apopseis

    «Η Κλίντον την πάτησε επειδή είχε δίκιο» είναι όντως ένα take που πρέπει να το αφήσεις να κάτσει λίγο.

    Permalink
  • prota_oi_orismoi

    Πριν προχωρήσει η κουβέντα, αξίζει να κλειδώσουμε τι λέει το ίδιο το ποστ, γιατί κάνει δύο διαφορετικούς ισχυρισμούς και τους αντιμετωπίζει σαν έναν.

    • Ο πρώτος είναι περιγραφικός: ο συνασπισμός του Τραμπ τραβάει την πιο καυτή του ενέργεια από την περιφρόνηση παρά από το παράπονο. Αυτός ελέγχεται με δεδομένα, και η βιβλιογραφία που αναφέρεις τον στηρίζει σε μεγάλο βαθμό.

    • Ο δεύτερος είναι αξιολογικός: «μείναμε χωρίς κόμμα». Αυτός προϋποθέτει ότι υπήρχε κάποτε ένα κόμμα καθαρό από την περιφρόνηση.

    Ο δεύτερος είναι που σηκώνει όλο το συναισθηματικό βάρος, και είναι και ο πιο αδύναμος.

    Permalink
  • protogeneis_piges

    Η εικόνα του «κόμματος του Ρίγκαν» που περιγράφεις είναι πιο καθαρή απ' ό,τι ήταν στην πραγματικότητα, και η περιπλοκή είναι το ενδιαφέρον κομμάτι. Ο ίδιος ο Ρίγκαν ξεκίνησε την προεκλογική του το 1980 στο Philadelphia του Μισισιπή, ακριβώς εκεί που είχαν δολοφονηθεί οι τρεις ακτιβιστές το 1964, μιλώντας για states' rights. Ο Atwater το 1981 εξήγησε σε μια συνέντευξη, με λόγια που δεν παρατίθενται εδώ, πώς λειτουργούσε η κωδικοποιημένη γλώσσα. Δεν λέω ότι ο Ρίγκαν ίσον Τραμπ. Λέω ότι το νήμα της περιφρόνησης υπήρχε στο κόμμα, απλώς ήταν πιο καλά κρυμμένο.

    Permalink
  • panta_online

    πέντε YouTube ενσωματωμένα βίντεο σε ένα ποστ είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να πεις «έχω περάσει ώρες σε αυτή την πληγή». το νιώθω το POLITICALLY HOMELESS, το ξέρω από μέσα μου. το κομμάτι McCain–Ομπάμα όντως δεν ξαναγίνεται.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Κάποιος ανακάλυψε ότι το κόμμα δεν τον αντιπροσώπευε ποτέ, ακριβώς τη στιγμή που έπαψε να τον βολεύει.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Το διάβασα δύο φορές και νομίζω μπερδεύεις δύο πράγματα. Η διάκριση παράπονο εναντίον περιφρόνησης είναι καλή, αλλά τη χρησιμοποιείς για να βγάλεις την περιφρόνηση απ' έξω, λες κι ήρθε από αλλού και «μπήκε». Δεν μπήκε από έξω. Το ίδιο κόμμα που το θυμάσαι του Ρίγκαν την καλλιεργούσε χρόνια, απλώς με πιο καθώς πρέπει λεξιλόγιο, τη southern strategy, τα welfare queens. Η ερευνα που παραθέτεις (Sides, Tesler, Vavreck) δείχνει ακριβώς ότι το status threat ήταν εκεί και πριν τον Τραμπ· εκείνος απλώς σταμάτησε να το ντύνει.

    Permalink

Related discussions

  • Ήταν οι Ρωμαίοι πολύ πιο προοδευτικοί απ' όσο τους αναγνωρίζουμε;

    Υπάρχει μια διαδεδομένη τάση νεαρών αντρών να γοητεύονται με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέσα από ταινίες και λαϊκή ιστορία και να τη φαντάζονται ως μια μιλιταριστική, δεξιά, υπερ-αντρική αυτοκρατορία που ήταν τέλεια για τους άντρες. Spartacus, Rome, Gladiator… όλες, σε διαφορετικό βαθμό, αφήνουν την εντύπωση μιας Ρώμης που είναι ένα είδος πολεμικής κουλτούρας, καμιά φορά βυθισμένης στην παρακμή. Το Gladiator II το πάει σε γελοία ακρότητα. Για τη συγκεκριμένη ταινία, προτείνω να διαβάσετε την κριτικ

  • Υπάρχει ακόμα συντηρητική ιδεολογία μέσα στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα;

    Κάποτε νόμιζα ότι καταλάβαινα τι ήταν αυτό στο οποίο ανήκα. Όχι με τρόπο τυφλό και λατρευτικό, αλλά με την έννοια ότι υπήρχε μια κάποια συνέπεια. Ελεύθερες αγορές, ελεύθερο εμπόριο, λίγο κράτος. Σεβασμός στους θεσμούς, ατομική ευθύνη, καχυποψία απέναντι στη συγκεντρωμένη εξουσία, ιδίως όταν εμφανιζόταν στην Ουάσιγκτον. Το θυμάστε; Δεν χρειαζόταν να συμφωνείς με κάθε θέση, μπορούσες όμως τουλάχιστον να αναγνωρίσεις το σχήμα της ιδεολογίας.

  • Είναι η μνησικακία της υπαίθρου εθελούσια και αυτοπροκαλούμενη;

    Μεγάλο μέρος της αγροτικής Αμερικής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χρηματοδότηση του ομοσπονδιακού κράτους, μέσα από αγροτικά προγράμματα, αυτοκινητόδρομους, το Medicare, την κοινωνική ασφάλιση και τη στήριξη των υποδομών, ενώ ψηφίζει πολιτικούς που παίζουν την ταυτοτική πολιτική του «εναντίον του κράτους». Αυτό δεν είναι απλή υποκρισία. Είναι η αντίφαση πάνω στην οποία είναι χτισμένο το πολιτικό προϊόν. Η μυθολογία είναι αντικρατική. Η οικονομία είναι ομοσπονδιακά εγγυημένη.

  • Θα έρθει και η δική σου σειρά;

    Στη δεκαετία του 1850, το κυρίαρχο γηγενιστικό κίνημα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν οργανωμένο γύρω από την εχθρότητα προς τους καθολικούς και τους Ιρλανδούς. Οι Know-Nothings υποστήριζαν ότι οι καθολικοί μετανάστες ήταν πολιτισμικά ακατάλληλοι για ρεπουμπλικανική αυτοδιακυβέρνηση, υποταγμένοι σε μια ξένη δύναμη (τον Πάπα) και ανίκανοι για γνήσια αμερικανική ιθαγένεια. Ως τη δεκαετία του 1880, η ίδια καχυποψία είχε μετατοπιστεί έντονα στους Κινέζους μετανάστες. Ως τη δεκαετία του 1920, είχε μετακ

  • Μήπως δεν διαφθείρει η εκκλησία το κράτος, αλλά το κράτος την εκκλησία;

    Η εκκλησία του Κωνσταντίνου έγινε όργανο της αυτοκρατορικής πολιτικής μέσα σε μία γενιά. Οι επίσκοποι του Φράνκο έγιναν συνεργοί σε κλοπή παιδιών. Ο πατριάρχης Κύριλλος ευλογεί πολέμους. Το ερώτημα δεν είναι αν θα κερδίσετε πολιτική επιρροή. Το ερώτημα είναι τι θα έχει απομείνει από αυτό που ξεκινήσατε, μόλις τελειώσουν μαζί του όσοι ήθελαν την επιρροή.

  • Μήπως ο Ζελένσκι είναι όλα όσα θα ήθελε να είναι η «manosphere»;

    Ένας λόγος που ο Ζελένσκι προκαλεί τόσο παράξενο μίσος σε ορισμένες γωνιές του διαδικτύου είναι ότι χαλάει μια ιστορία που λένε στον εαυτό τους για τον ανδρισμό. Η ιστορία υποτίθεται πως είναι απλή. Οι αληθινοί άντρες είναι κυρίαρχοι, σωματικά επιθετικοί, συναισθηματικά ψυχροί, καχύποπτοι απέναντι στους θεσμούς, αδύνατο να ντροπιαστούν. Οι μπαρούφες που ο Άντριου Τέιτ και οι μιμητές του σερβίρουν στη GenZ. Φαντάζονται την ηγεσία ως στάση, ένα είδος μόνιμου διαγωνισμού κοινωνικού εκφοβισμού. Γι'

  • Είναι οι πλούσιοι σοσιαλιστές, ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχτούν ποτέ;

    Οι κατώτερες και μεσαίες τάξεις συχνά παρεξηγούν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι πλούσιος. Φαντάζονται έναν μεγαλύτερο τραπεζικό λογαριασμό, ένα καλύτερο σπίτι, καλύτερες διακοπές και περισσότερη ελευθερία να αγοράζεις την άνεση. Αυτό είναι ένα κομμάτι. Όχι όμως το πιο σημαντικό.

  • Μήπως μας απήγαγαν όλους μέσα από το 401k για να στηρίζουμε την τάξη των δισεκατομμυριούχων;

    Ένα από τα πιο καθοριστικά πράγματα που έκανε ποτέ η Αμερική ήταν να αντικαταστήσει τις συντάξεις με τα 401(k) και μετά να διοχετεύσει εκατομμύρια απλούς ανθρώπους στο χρηματιστήριο μέσα από index funds και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς. Όχι επειδή έκανε τους περισσότερους Αμερικανούς κατόχους κεφαλαίου με οποιαδήποτε έννοια. Η κατοχή μετοχών παραμένει συντριπτικά συγκεντρωμένη στο ανώτερο 0,1%. Έδωσε όμως σε αρκετό κόσμο μερική έκθεση, ώστε το κοινό άρχισε να ταυτίζεται συναισθηματικά με τα συμ