Στον κόσμο αρέσει η ιδέα της φτηνής πολιτικής γιατί μοιάζει ηθικά καθαρή. Αν οι πολιτικοί είναι κακοπληρωμένοι, λέει το σκεπτικό, τότε υπηρετούν για ευγενείς λόγους. Αν ο μισθός είναι πενιχρός, η διαφθορά βρίσκει λιγότερο χώρο να φουντώσει. Είναι μια ελκυστική φαντασίωση και ένας κακός τρόπος να σχεδιάζεις ένα κράτος. Στην ουσία είναι ελιτίστικος τρόπος και οδηγεί σε διακυβέρνηση από τους πλούσιους, που έχουν την άνεση.
Το μόνο που με τρώει: αυτό υποθέτει ότι ο κόσμος θα δεχόταν να ανεβάσει μισθούς σε ανθρώπους που μισεί. Πες το αυτό σε όποιον δεν έχει αύξηση πέντε χρόνια. Μπορεί να έχεις και δίκιο στη λογική, αλλά πολιτικά είναι η πιο αντιδημοφιλής μεταρρύθμιση που υπάρ
Το μόνο που με τρώει: αυτό υποθέτει ότι ο κόσμος θα δεχόταν να ανεβάσει μισθούς σε ανθρώπους που μισεί. Πες το αυτό σε όποιον δεν έχει αύξηση πέντε χρόνια.
Μπορεί να έχεις και δίκιο στη λογική, αλλά πολιτικά είναι η πιο αντιδημοφιλής μεταρρύθμιση που υπάρχει. Και ξέρεις ποιος την μπλοκάρει πιο εύκολα; Αυτός που ήδη δεν χρειάζεται τον μισθό.
Στον κόσμο αρέσει η ιδέα της φτηνής πολιτικής γιατί μοιάζει ηθικά καθαρή. Αν οι πολιτικοί είναι κακοπληρωμένοι, λέει το σκεπτικό, τότε υπηρετούν για ευγενείς λόγους. Αν ο μισθός είναι πενιχρός, η διαφθορά βρίσκει λιγότερο χώρο να φουντώσει. Είναι μια ελκυστική φαντασίωση και ένας κακός τρόπος να σχεδιάζεις ένα κράτος. Στην ουσία είναι ελιτίστικος τρόπος και οδηγεί σε διακυβέρνηση από τους πλούσιους, που έχουν την άνεση.
Το κακοπληρωμένο αξίωμα δεν παράγει ηθική καθαρότητα· απλώς ξεκόβει τα κατώτερα στρώματα από τη συμμετοχή στα κοινά. Το πρώτο φίλτρο είναι η τάξη. Η δημόσια ζωή γίνεται πιο εύκολη για τους εύπορους, για όσους έχουν τις δικές τους διασυνδέσεις, για τους συνταξιούχους, για τα παιδιά με την περιουσία έτοιμη και για όσους το νοικοκυριό τους αντέχει χρόνια με μέτριες απολαβές. Όλοι οι άλλοι πρέπει πρώτα να κάνουν μια πολύ πιο άσχημη ερώτηση: μου επιτρέπει η τσέπη μου να υπηρετήσω; Μια δημοκρατία που πληρώνει άσχημα συχνά απλώς στενεύει το ποιος μπορεί ρεαλιστικά να συμμετάσχει.
Το δεύτερο φίλτρο είναι η πίεση να βγάλεις χρήμα αλλιώς. Το χρήμα δεν φεύγει από την πολιτική επειδή ο επίσημος μισθός είναι χαμηλός. Μπαίνει από τις πλαϊνές πόρτες. Μελλοντικές δουλειές στο lobbying. Θέσεις σε διοικητικά συμβούλια. Συμβόλαια με τα μέσα. Εξάρτηση από χορηγούς. Συμβουλευτικές δουλειές μετά το αξίωμα. Ένας βουλευτής που περνάει χρόνια κάνοντας τον εαυτό του χρήσιμο στους κλάδους που υποτίθεται ότι εποπτεύει και μετά τρυπώνει σε μια προσοδοφόρα συμβουλευτική θέση μόλις αποχωρήσει δεν είναι κάποιο τυχαίο ηθικό ατύχημα. Το σύστημα του έχει ήδη μάθει πού κρύβονται οι πραγματικές απολαβές. Κάποια στιγμή πρέπει να πληρώσεις και το δάνειο του σπιτιού. Έχει ξεσπάσει κάποια αγανάκτηση γύρω από τον Mike Johnson, που είπε ότι τα μέλη του Κογκρέσου θα έπρεπε να επιτρέπεται να κάνουν insider trading:
Κοίτα, ο τύπος είναι για τα μπάζα. Αδύναμο, αξιολύπητο νυφίτσι που ποντάρει τα πάντα στον Trump. Αλλά αυτό που λέει είναι ακριβώς το σύμπτωμα για το οποίο μιλάω. Όλοι μας θέλουμε δικό μας σπίτι, διακοπές στο εξωτερικό, καλή ιατρική περίθαλψη, καλή εκπαίδευση για τα παιδιά μας... Το ίδιο και οι πολιτικοί. Αυτό το κείμενο δεν δικαιολογεί τη διαφθορά· δείχνει πώς ένας υψηλότερος μισθός δίνει την ευκαιρία σε ανθρώπους χαμηλότερου εισοδήματος να μπουν και να κάνουν σπουδαία δουλειά, φροντίζοντας ταυτόχρονα και τον εαυτό τους χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουν σε χοντρή διαφθορά.
Γι' αυτό η ηθική περηφάνια γύρω από τους κακοπληρωμένους πολιτικούς είναι τόσο συχνά ανάποδη. Το κράτος συγχαίρει τον εαυτό του για τη λιτότητα, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί την αριστοκρατική πρόσβαση και ευνοεί τις «ευυπόληπτες» μορφές διαφθοράς, όπως το insider trading. Ο πολιτικός που αντέχει τον χαμηλό μισθό επειδή είναι ήδη θωρακισμένος δεν είναι πιο δημοκρατικός στο πνεύμα από τον πολιτικό που χρειάζεται έναν πραγματικό μισθό. Απλώς βρίσκεται σε καλύτερη θέση να σηκώσει την ψεύτικη ευγένεια της δημόσιας θυσίας.
Η Σιγκαπούρη είναι το σοβαρό σύγχρονο παράδειγμα που ο κόσμος αντιπαθεί, γιατί κάνει τη λογική του σχεδιασμού υπερβολικά φανερή. Η διοίκηση του Lee Kuan Yew, που συχνά θεωρείται ο πατέρας της Σιγκαπούρης, επέλεξε να συνδέσει τις υψηλές υπουργικές απολαβές με την προσέλκυση ταλέντων και με στόχους κατά της διαφθοράς. Πληρώνουν τη διοίκησή τους πολύ περισσότερο, ώστε οι πιο ικανοί τους άνθρωποι τουλάχιστον να εξετάσουν το ενδεχόμενο του δημόσιου αξιώματος αντί για τον ιδιωτικό τομέα. Αν θέλεις γερά μυαλά στην κυβέρνηση και τα θέλεις λιγότερο εκτεθειμένα στον πειρασμό να κυνηγήσουν κρυφές απολαβές, θα πρέπει να τα πληρώσεις γι' αυτό.
Ο μισθός δεν λύνει τα πάντα, φυσικά και όχι. Μια διεφθαρμένη κοινωνία μπορεί να πληρώνει καλά τους αξιωματούχους της και να παραμένει διεφθαρμένη. Η επιβολή του νόμου μετράει. Η διαφάνεια μετράει. Οι κανόνες μετράνε. Τίποτα όμως απ' αυτά δεν ακυρώνει το πιο απλό σημείο. Οι απολαβές αλλάζουν το ποιος αντέχει οικονομικά ένα αξίωμα και πόσο πιεστικά χρειάζεται όποιος το κατέχει να βγάλει χρήμα από αυτό πλάγια.
Η παλιά βρετανική δημόσια ζωή έλεγε το ίδιο πράγμα από την αντίθετη μεριά. Η πολιτική είχε τον αέρα ρόλου για κυρίους εν μέρει επειδή οι κύριοι ήταν αυτοί που μπορούσαν να ζήσουν μέσα της. Αν ένα αξίωμα δεν είναι οικονομικά βιώσιμο, καταλήγει είτε χόμπι για τους θωρακισμένους είτε γέφυρα για τους διασυνδεδεμένους.
Ξέρω ότι πολλοί πολιτικοί είναι μια παρέα παλιανθρώπων, μέσα στο σύστημα για το τομάρι τους. Το βλέπω, το βλέπεις κι εσύ. Δεν υποστηρίζω να τους ανταμείψουμε· υποστηρίζω ένα σύστημα που δίνει κίνητρο και στα κατώτερα στρώματα να ζητήσουν να υπηρετήσουν. Ένα σύστημα που δεν το κάνει να μοιάζει με θυσία για την πατρίδα σου, γιατί για τους πλούσιους δεν υπάρχει καμία θυσία, αφού το δημόσιο αξίωμα μετά βίας τους γρατζουνάει τον λογαριασμό.
το «νυφίτσι που ποντάρει τα πάντα στον Trump» με πέθανε 💀 το ποστ κάνει σοβαρό επιχείρημα και στη μέση πετάει αυτό, σεβασμός
Ωραία τα λες, αλλά κάπου πατάει σε μια ευχή. Δείξε μου τη χώρα όπου ανέβηκαν οι μισθοί και μπήκε στη Βουλή ο γιος του υδραυλικού.
Συνήθως οι ίδιοι μπαίνουν, απλώς τώρα παίρνουν και καλύτερα. Ο υψηλός μισθός είναι αναγκαία συνθήκη, εντάξει, αλλά τη σερβίρεις λες και είναι και ικανή.
Το μόνο που με τρώει: αυτό υποθέτει ότι ο κόσμος θα δεχόταν να ανεβάσει μισθούς σε ανθρώπους που μισεί. Πες το αυτό σε όποιον δεν έχει αύξηση πέντε χρόνια.
Μπορεί να έχεις και δίκιο στη λογική, αλλά πολιτικά είναι η πιο αντιδημοφιλής μεταρρύθμιση που υπάρχει. Και ξέρεις ποιος την μπλοκάρει πιο εύκολα; Αυτός που ήδη δεν χρειάζεται τον μισθό.
Το πιο δυνατό κομμάτι εδώ είναι ότι το πρώτο φίλτρο είναι η τάξη. Όταν ένα αξίωμα πληρώνεται άσχημα, δεν φιλτράρει τους διεφθαρμένους, φιλτράρει όποιον δεν αντέχει να ζήσει χρόνια με μέτριες απολαβές. Έτσι το αποτέλεσμα είναι μια Βουλή από συνταξιούχους, κληρονόμους και επαγγελματίες που έχουν ήδη πιάσει την άκρη.
Η ηθική γλώσσα της λιτότητας κρύβει μια πολύ συγκεκριμένη κατανομή: ο πλούσιος υπηρετεί χωρίς κόστος, ο εργαζόμενος ούτε καν μπαίνει στην κούρσα. Το ερώτημα δεν είναι αν οι πολιτικοί είναι καλοί άνθρωποι, είναι ποιανού η ζωή χωράει μέσα σε αυτό το αξίωμα.
Το δεύτερο φίλτρο, η πίεση να βγάλεις χρήμα αλλιώς, είναι το πιο σωστό σημείο όλου του κειμένου και το ξέρω από τον δικό μου κλάδο.
Όπως στα fund η πραγματική αμοιβή δεν είναι ποτέ το expense ratio που σου δείχνουν αλλά οι αναδρομικές προμήθειες που δεν διαβάζεις, έτσι και στην πολιτική ο επίσημος μισθός είναι η βιτρίνα. Η πραγματική απολαβή είναι η θέση στο διοικητικό συμβούλιο μετά, η συμβουλευτική, το lobbying. Κρατάς χαμηλό τον μισθό και απλώς μετακινείς όλη την αμοιβή στις πλαϊνές πόρτες, εκεί που κανείς δεν τη μετράει.
Συμφωνώ ως προς το ποιος μπορεί να μπει, αλλά θα έβαζα ένα «εξαρτάται» στο κομμάτι ότι ο μισθός κόβει τη διαφθορά.
Η Σιγκαπούρη που αναφέρεις δεν πληρώνει απλώς υψηλά· έχει και σκληρή επιβολή και διαφάνεια από πάνω. Αν κρατήσεις μόνο το νούμερο του μισθού και αφήσεις απ' έξω τους ελέγχους, πληρώνεις πιο ακριβά τους ίδιους ανθρώπους και κρατάς το ίδιο σύστημα. Ο μισθός αλλάζει το ποιος αντέχει το αξίωμα, όχι αυτομάτως το πόσο τίμιος θα είναι όποιος το πάρει.
Καλά, εμένα με κέρδισε στο σημείο «μου επιτρέπει η τσέπη μου να υπηρετήσω;». Όλη η συζήτηση περί ανιδιοτέλειας είναι πολυτέλεια ανθρώπων που δεν την κάνουν αυτή την ερώτηση.
idk, λίγο το βλέπω σαν τα unpaid internships. τα λένε «ευκαιρία» αλλά την ευκαιρία την έχει μόνο όποιος τον ταΐζει ήδη το σπίτι.
Φτηνή πολιτική, ακριβοί πολιτικοί. Κάπου τη βγάζουν τη διαφορά.
«Κρατήστε χαμηλά τους μισθούς για να μένουν τίμιοι» και δίπλα ο Johnson να λέει ότι το insider trading στο Κογκρέσο είναι μια χαρά.
Δηλαδή τσιγκουνευόμαστε στον μισθό και τους αφήνουμε τζάμπα την πρόσβαση στην αγορά. ωραίο deal, για κάποιον.