Ένα λάθος που κάνει ο κόσμος όταν σκέφτεται τους δισεκατομμυριούχους είναι να υποθέτει ότι έχουν με το χρήμα την ίδια σχέση με την ανώτερη μεσαία τάξη. Δεν την έχουν. Για ένα νοικοκυριό με 90.000$, άλλα 50.000$ αλλάζουν ουσιαστικά τη ζωή. Για κάποιον με 500.000$, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη αλλάζουν τις επιλογές, το στάτους, τα σχολεία, τις γειτονιές, το άγχος. Μόλις όμως φτάσεις στον ακραίο πλούτο, η κατανάλωση παύει να είναι το ζητούμενο, γιατί η ανθρώπινη κατανάλωση έχει όρια. Τόσα μόνο μπορείς να αγοράσεις και αρκετά γρήγορα χτυπάς ένα ταβάνι.
Ένας δισεκατομμυριούχος δεν χρειάζεται μια έβδομη έπαυλη όπως ένας κανονικός άνθρωπος χρειάζεται περίθαλψη ή χαμηλότερο νοίκι. Η διαφορά ανάμεσα σε 40 και σε 70 δισεκατομμύρια δεν είναι θέμα τρόπου ζωής. Σε αυτό το επίπεδο μπορείς να έχεις σωρό από επαύλεις και γιοτ· τέτοιος πλούτος συμπεριφέρεται περισσότερο σαν γεωπολιτική ισχύς παρά σαν προσωπικά οικονομικά. Αυτό που αρχίζει να μετράει πιο πολύ είναι η σχετική ιδιοκτησία: τι μερίδιο από περιουσιακά στοιχεία, θεσμούς, γη, μέσα ενημέρωσης, υποδομές, πολιτική επιρροή και μελλοντικές ταμειακές ροές ελέγχεις εσύ και οι φίλοι σου σε σύγκριση με όλους τους υπόλοιπους. Και μόλις το καταλάβεις αυτό, πολλή από τη συμπεριφορά της ελίτ αρχίζει να βγάζει νόημα.
Μια οικονομία που συρρικνώνεται δεν είναι κακή για τους υπερπλούσιους αν το μερίδιό τους στην ιδιοκτησία μεγαλώνει μέσα στη ύφεση. Αν η οικονομία πέσει 15% αλλά η αναγκαστική ρευστοποίηση περιουσιακών στοιχείων επιτρέπει στους μεγάλους κατόχους κεφαλαίου να συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερα σπίτια, εταιρείες, καλλιεργήσιμη γη, μέσα ή υποδομές, μπορούν να βγουν από την κρίση πιο ισχυροί από πριν, παρότι όλη η πίτα μικραίνει. Δεν θα πουλήσουν γιοτ ούτε επαύλεις... Στην καθημερινότητά τους δεν αλλάζει τίποτα, αλλάζει όμως στη δική μας. Ο κανονικός κόσμος ζει τις υφέσεις σαν τραυματικά γεγονότα. Το μεγάλο κεφάλαιο συχνά τις ζει σαν περιβάλλον εξαγορών.
Γι' αυτό οι περίοδοι αστάθειας συχνά επιταχύνουν τη συγκέντρωση αντί να τη διαταράσσουν. Η πανδημία, λόγου χάρη, έκανε τους δισεκατομμυριούχους πλουσιότερους από ποτέ. Οι εργαζόμενοι χάνουν διαπραγματευτική δύναμη. Τα περιουσιακά στοιχεία επανατιμολογούνται προς τα κάτω. Όσοι κάθονται ήδη πάνω σε τεράστια αποθέματα αποκτούν μόχλευση απέναντι σε όποιον ξαφνικά χρειάζεται μετρητά, πίστωση ή δουλειά.
Έτσι, την επόμενη φορά που κάποιος σου λέει ότι είναι υπέροχο να κυβερνούν τη χώρα επιχειρηματίες ή δισεκατομμυριούχοι επειδή ξέρουν να τρέχουν μια επιχείρηση, ίσως αξίζει να του θυμίσεις ότι η οικονομία δεν χρειάζεται να πάει καλά για να ωφεληθούν εκείνοι. Αντιθέτως, μια φτωχότερη οικονομία, ιδανικά με λιγότερους κανόνες, είναι συχνά ιδανική γι' αυτούς που κατέχουν ήδη τόσο μεγάλα κομμάτια της. Αναγκάζει τις μεσαίες τάξεις να ξεπουλήσουν τα μερίδιά τους με έκπτωση για να βρουν χρήματα για τις δόσεις, για τα ψώνια... ενώ εκείνοι δεν δέχονται καμία πίεση να πουλήσουν για οποιονδήποτε λόγο.