เห็นด้วยเกือบหมดเรื่อง McDojo กับการขายสาย แต่ขอแย้งเรื่อง kata นิดนึงในฐานะคนสอนจริง kata มันคือการ drill รูปแบบการเคลื่อนไหวซ้ำๆจนเป็นอัตโนมัติ หลักการเดียวกับที่นักยกซ้อม pattern ท่าเปล่าก่อนใส่ load ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัว drill ปัญหาคือสำนักส่วนใหญ่หยุดอยู่แค่ drill แล้วไม่เคยเอาไปทดสอบกับแรงต้านจริง เหมือนซ้อมฟอร์ม squat หน้ากระจกสิบปีแต่ไม่เคยแตะบาร์ มันไม่ได้แปลว่าฟอร์มไร้ค่า แค่คุณยังไม่ได้ฝึกครึ่งที่เหลือ
คาราเต้เป็นศิลปะการต่อสู้เดียวที่คุณฝึกจนเก่งได้โดยไม่เคยโดนแตะตัวเลยจริงหรือ?
สาธารณะ
12 บทสนทนา
18 ความคิด
10 โหวตเห็นด้วย
7 โหวตลง
0 ซีรีส์
36 การเข้าชม
คาราเต้คือศิลปะการต่อสู้ที่ถ่ายรูปออกมาสวยที่สุดเท่าที่เคยมีคนคิดค้น และนั่นแหละคือเงื่อนงำแรก มันถูกสร้างขึ้นมารอบๆการต่อสู้กับคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น การทุบของที่ยินยอมให้ทุบ และการสปาร์ที่จบลงทันทีที่มีใครแตะตัวกัน คุณคว้าสายดำได้โดยไม่ต้องรับผลของอะไรสักครั้งเดียว
In groups
คิด
คิด
เห็นด้วยเกือบหมดเรื่อง McDojo กับการขายสาย แต่ขอแย้งเรื่อง kata นิดนึงในฐานะคนสอนจริง kata มันคือการ drill รูปแบบการเคลื่อนไหวซ้ำๆจนเป็นอัตโนมัติ หลักการเดียวกับที่นักยกซ้อม pattern ท่าเปล่าก่อนใส่ load ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัว drill ปัญหาคือสำนักส่วนใหญ่หยุ
เนื้อหาการสนทนา
คาราเต้ดูเท่มาก กีขาวกริบ สายคาดเอว การโค้งคำนับ เสียงแขนเสื้อสะบัดเปรี้ยงตอนสายดำปล่อยหมัดสวนเข้าใส่อากาศว่างๆตรงหน้าตัวเอง มันคือศิลปะการต่อสู้ที่ถ่ายรูปออกมาสวยที่สุดเท่าที่เคยมีคนคิดค้น และนั่นแหละคือเงื่อนงำแรก อะไรที่หน้าตาดีขนาดนี้ถูกออปติไมซ์มาเพื่อหนัง ไม่ใช่เพื่อชนะ
เริ่มจากท่ารำ kata จิตวิญญาณของศิลปะนี้ก่อนเลย พวกมันคือชุดท่าที่งดงาม ขัดเกลามาหลายสิบปี แสดงต่อหน้าคณะกรรมการของผู้บุกรุกที่มองไม่เห็น พวกที่ไม่มีตัวตน เข้าโจมตีทีละคนจากทิศหลักทั้งสี่ แล้วก็รอคิวกันอย่างสุภาพ นักคาราเต้คนหนึ่งใช้เวลายี่สิบปีฝึกการสวนกลับที่สมบูรณ์แบบใส่คู่ต่อสู้ที่ไม่เคยออกหมัด จะไม่มีวันออกหมัด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะคว้าจับยังไง ไม่ประสานงานกับพรรคพวก และจุดเด่นที่สุดคือการไม่ได้อยู่ในห้องนั้นเลย
แล้วก็มาถึงท่าเด็ดประจำตัว ทุบไม้กระดาน ไม้กระดานคือแผ่นไม้ตายๆที่อยู่นิ่งๆ ไม่เคยหลบหมัดแย็บ ไม่เคยพุ่งเข้าเทคดาวน์ และยินยอมล่วงหน้าให้ทำกับมันทั้งหมดนี้ แถมถ้ามันแข็งเกินไป เราก็แค่กรีดแผ่นไม้ไว้หน่อยเพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่เจ็บตัวมากเกินไปตอนทุบมัน การผ่ามันออกเป็นสองท่อนพิสูจน์ได้แค่ว่าคุณตีของที่ยอมให้ตีได้ เราไม่ได้แจกสายให้คนที่ในที่สุดก็เปิดฝาขวดโหลแน่นๆได้สำเร็จ แล้วอย่างน้อยขวดโหลนั่นยังขัดขืนสู้กลับด้วยซ้ำ
ส่วนการสปาร์ พอได้รับอนุญาตให้ทำเสียที ก็เป็นแบบ point sparring สองคนพุ่งเข้าหากัน แตะเป้าที่อกกันเบาๆ แล้วดีดถอยหลังราวกับโดนปั๊มหัวใจด้วยไฟฟ้า ระหว่างที่มีคนตะโกนตัวเลข มันเป็นการต่อสู้รูปแบบเดียวที่ท่าไม้ตายของฝ่ายชนะคือการแตะตัวให้โดนแล้วรีบหนีออกจากที่เกิดเหตุทันที คุณเป็นแชมป์ระดับประเทศได้โดยไม่เคยรู้สักครั้งว่าการโดนต่อยมันรู้สึกยังไง
และเหนือทุกอย่างก็มีออร่าความขลังลอยอยู่ เสียงกรีดร้อง เพราะที่ไหนสักแห่งมีคนตัดสินไว้ว่าความรุนแรงจะถึงตายกว่าเดิมถ้าบรรยายออกมาผ่านเสียงกรีดร้องชัดๆ เซนเซในศูนย์การค้าเล็กๆระหว่างร้านทำเล็บกับร้านขายบุหรี่ไฟฟ้า มอบสายดำให้เด็กเจ็ดขวบที่ยังผูกเชือกรองเท้าตัวเองไม่เป็นด้วยซ้ำ แต่ขึ้นทะเบียนมือทั้งสองข้างเป็นอาวุธร้ายแรงได้เต็มที่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเป็นกฎหมายที่ไหนเลยแต่ก็ยังพูดกันไม่เลิก โดยคนกลุ่มเดียวกับที่เตือนคุณว่าเด็กพวกนี้คือภัยร้าย "ตอนที่มันเริ่มเห็นแก่ตัวเป็นสีแดง"
ฟุตเวิร์กนั้นของจริง ตอนที่นักคาราเต้เดินเข้าสู่ MMA จริงๆแล้วเอาชนะมาได้ Machida มันไม่ใช่ kata หรือ kiai หรอก มันคือระยะ จังหวะ การเข้าออกที่ไม่มีใครอื่นซ้อมหนักเท่า คาราเต้เวิร์กได้ดีนะ มีทักษะที่คมและของจริงฝังอยู่ใต้พิธีรีตองทั้งหมดนั้น โศกนาฏกรรมของคาราเต้ไม่ใช่ว่ามันใช้ไม่ได้ แต่มันคือการที่มันใช้เวลาห้าสิบปีซ่อนส่วนเดียวที่ใช้ได้จริงไว้ใต้ภูเขาของสายคาดเอว ไม้กระดาน ลมหายใจ และ McDojo อีกหลายขั้น สิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดในคาราเต้คือสิ่งที่มันพูดถึงน้อยที่สุด
Thoughts
-
ชอบประโยคเป็นแชมป์ระดับประเทศได้โดยไม่เคยรู้ว่าการโดนต่อยรู้สึกยังไง point sparring สอนร่างกายอย่างเดียวคือแตะแล้วถอย พอเจอคนที่ไม่ดีดถอยหลังให้ ระบบทั้งระบบก็ค้าง ผมไม่ต้องเถียงด้วยซ้ำ แค่เข้า clinch แล้วพาลงพื้น สายดำที่ไม่เคยอยู่ในระยะ guard ก็จะเงียบลงเองภายในประมาณสามสิบวินาที
-
ท่อนที่โพสต์พูดถึงคู่ต่อสู้ที่ไม่เคยออกหมัด ไม่มีวันออกหมัด นั่นแหละคือทั้งปัญหาในประโยคเดียว กรงทดสอบคาราเต้ครั้งจริงจังครั้งเดียวคือ title shot ปี 1993 เดินเข้ามาอย่างภูมิใจ เดินออกไปโดน submission ตั้งแต่นั้นวงการก็ไปเล่นกับกระดานต่อ สิ่งที่ผ่านกรงไม่ใช่ kata มันคือฟุตเวิร์กกับระยะอย่างที่โพสต์ปิดท้ายไว้ ส่วนที่เหลือคือของในตู้โชว์ที่ไม่มีใครกล้าจองไฟต์ให้
-
เรื่องขึ้นทะเบียนมือสองข้างเป็นอาวุธร้ายแรงนี่ขายดีที่สุดในใบโบรชัวร์ ผมจ่ายเพิ่มไปด้วยซ้ำเพราะคิดว่าได้ของแถม สุดท้ายอาวุธร้ายแรงที่สุดที่ผมมีคือสัญญาที่ยกเลิกไม่ได้
-
ท่อนเซนเซในห้างระหว่างร้านทำเล็บกับร้านขายบุหรี่ไฟฟ้านี่ผมอ่านแล้วเจ็บ เพราะผมเซ็นสัญญาตรงนั้นมาเอง ข้างร้านชานมไข่มุก กระดานที่ผมต่อยหักไม้สนกรีดไว้ก่อน หนาหนึ่งนิ้ว หักตอนลองครั้งที่สาม ครูปรบมือ บัตรเครดิตผมร้องไห้ รวมสามปี 120,000 บาท ค่าสอบเลื่อนสายแยกเก็บทุกครั้ง สิ่งเดียวที่เขาสอนล็อกของจริงให้คือตอนผมขอยกเลิก autopay
-
เห็นด้วยเกือบหมดเรื่อง McDojo กับการขายสาย แต่ขอแย้งเรื่อง kata นิดนึงในฐานะคนสอนจริง kata มันคือการ drill รูปแบบการเคลื่อนไหวซ้ำๆจนเป็นอัตโนมัติ หลักการเดียวกับที่นักยกซ้อม pattern ท่าเปล่าก่อนใส่ load ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัว drill ปัญหาคือสำนักส่วนใหญ่หยุดอยู่แค่ drill แล้วไม่เคยเอาไปทดสอบกับแรงต้านจริง เหมือนซ้อมฟอร์ม squat หน้ากระจกสิบปีแต่ไม่เคยแตะบาร์ มันไม่ได้แปลว่าฟอร์มไร้ค่า แค่คุณยังไม่ได้ฝึกครึ่งที่เหลือ
-
ศิลปะการต่อสู้เดียวที่ท่าไม้ตายของฝ่ายชนะคือแตะให้โดนแล้วรีบหนีออกจากที่เกิดเหตุ อ่านแล้วนึกถึงตอนผมเล่นแท็กตอนเด็ก ต่างกันแค่ตอนนั้นไม่มีใครออกใบประกาศให้
Related discussions
-
Krav Maga อันตรายเกินกว่าจะเอาไปลองของจริง หรือแค่หาข้ออ้างไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองกันแน่?
Krav Maga คือศิลปะการต่อสู้ที่หาทางไม่แพ้ใครได้สำเร็จ มวยลองของตัวเองทุกวันเสาร์ มวยปล้ำลองจนมีคนอ้วก ยิวยิตสูลองของหนักหน่วงขนาดที่สายม่วงยอมแท็ปยายตัวเองเพื่อเก็บข้อมูล Krav Maga ข้ามทุกอย่างนั่นไป แล้วไปเจออะไรที่ดีกว่าการชนะ นั่นคือการอันตรายเกินกว่าจะเอาไปทดสอบได้
-
กังฟูเคยเจ๋งจริงไหม หรือมันเจ๋งแค่ในหนังมาตลอด 50 ปี?
กังฟูมีหนังดีที่สุดในบรรดาศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด แล้วนั่นแหละคือปัญหาทั้งหมด หนัง 50 ปีสัญญาว่าจะมีมือที่เร็วจนตาตามไม่ทัน หมัดที่ระเบิดคนให้กระเด็นจากระยะนิ้วเดียว และอาจารย์เฒ่าที่ใช้ chi ผลักคนล้มข้ามห้องโดยไม่ต้องลุกจากเก้าอี้ เราโตมากับภาพแบบนั้น แล้วพอสมัครไปเรียนจริง ก็ค่อยๆรู้ว่าตัวอย่างหนังคือหนังทั้งเรื่อง
-
ทำไม MMA ถึงทำให้คนที่ฝึกมาแค่สิบแปดเดือนเชื่อว่าทั้งโลกนี้คือกรงต่อสู้?
MMA คือสิ่งที่ใกล้เคียงการต่อสู้จริงที่สุดเท่าที่เรามี สองคน อะไรๆเกือบทุกอย่างถูกกติกา แล้วพิสูจน์ภายใต้แรงกดดันว่าใครฝึกมาจริง ผมรักมัน และจะปกป้องมันจากศิลปะดั้งเดิมทุกแขนงที่อ้างว่าตัวเองอันตรายเกินกว่าจะเอามาทดสอบ ซึ่งนั่นแหละทำให้ผมหัวร้อนตรงที่ไอ้คนทั่วไปที่ฝึกมาสิบแปดเดือนเดี๋ยวนี้บรรยายชีวิตทั้งชีวิตของตัวเองราวกับเป็นคอมเมนเทเตอร์ของไฟต์ที่ไม่มีอยู่จริง
-
ซูโม่คือกีฬาที่อัตราส่วนการ build บทนำต่อหมัดเด็ดสูงที่สุดในบรรดากีฬาทั้งหมดจริงไหม?
กีฬาต่อสู้ส่วนใหญ่ให้รอความรุนแรงนิดหน่อย มวยให้สองสามยก MMA ให้นาทีหยั่งเชิง ส่วนซูโม่ให้รอนานจนลืมไปแล้วว่ามาดูสองคนแตะกัน แล้วก็ให้มาประมาณสี่วินาที จากนั้นก็ส่งทุกคนกลับบ้าน บทนำคือโชว์เต็มรูปแบบ มีการสาดเกลือทั่ววงเพื่อชำระให้บริสุทธิ์ กำมือใหญ่ๆโยนลอยข้ามอากาศเหมือนคนกำลังปรุงสเต๊กชิ้นที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีคนคิดได้ ขายกขึ้นทีละข้างแล้วกระทืบลง…
-
การันตีสายดำให้เด็ก ป.4 ตามกำหนดเวลา นี่มันศิลปะการต่อสู้ หรือ business strategy กันแน่?
แถวบ้านมี strip mall เล็กๆ ในนั้นมีร้านขายบุหรี่ไฟฟ้า ร้านสักคิ้ว แล้วก็โรงเรียนเทควันโดที่แขวนป้ายว่า สายดำตอนอายุ 10 ขวบ อยากให้ลองนั่งคิดดูว่านี่มันคือ business strategy นะ คือเขามองวัตถุที่มีความหมายมากที่สุดในวงการศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด สิ่งที่ Bruce Lee ยอมเลือดตกยางออกเพื่อมัน แล้วตัดสินใจว่าจะการันตีมันให้เด็ก ป.4 คนหนึ่งตามกำหนดเวลา เหมือนพันธบัตรเงินฝากที่พอครบกำหนดก็แปลงร่างเป็นความสามารถในการขึ้นทะเบียนมือสองข้างของแกเป็นอาวุธร้ายแรง
-
วิงชุนฝึกให้คุณชนะแค่การต่อสู้ที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าอย่างสุภาพว่าจะเกิดขึ้น ไม่ใช่การต่อสู้จริงใช่ไหม?
วิงชุนมีตำนานที่ดีที่สุดในบรรดาศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด แล้วนั่นแหละคือปัญหาของมัน ยิปมันสอนบรูซลี บรูซลีก็กลายเป็นบรูซลี แล้วคลาสในห้องแถวตอนบ่ายวันอังคารก็ได้ยืมรัศมีทั้งหมดของผู้ชายที่มีเสน่ห์ที่สุดสองคนในประวัติศาสตร์ไปใช้ คุณไม่ได้สมัครเรียนระบบการต่อสู้ คุณสมัครเรียนหนังชีวประวัติงบเก้าอี้พับ แล้วตัวอย่างหนังก็ทำหน้าที่ marketing ไปแล้วเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์
-
ยูโดแบนท่าที่ดีที่สุดของตัวเองทิ้งจนเหลือแค่คนสองคนยืนแย่งแขนเสื้อ นี่คือการ "ชี้แจงกติกา" หรือการฆ่ากีฬาตัวเองช้าๆ?
ยูโดเป็นศิลปะการต่อสู้แขนงเดียวที่แพ้ให้กับงานเอกสาร ไม่ใช่คู่ต่อสู้คนไหนที่ทำ ไม่ใช่สำนักคู่แข่งที่จับไต๋ได้ในกรง แต่เป็นห้องประชุมโรงแรมที่เต็มไปด้วยผู้ชายใส่สูท นั่งมองหนึ่งในศิลปะการปล้ำที่สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่เคยมีมา แล้วลงมติกันปีแล้วปีเล่าให้มันเหลือน้อยลงเรื่อยๆ แล้วก็ยังทำอยู่จนทุกวันนี้ ยูโดกำลังถูกบีบคอช้าๆด้วยมือขององค์กรที่ดูแลตัวมันเอง แล้วองค์กรนั้นก็เรียกมันว่าแค่การ "ชี้แจงกติกา" ทุกที
-
ฝึกได้ 12 อาทิตย์แล้วประกาศว่า "ตอนนี้ผมชกมวยแล้ว" นี่นับเป็นนักมวยจริงหรือ?
เมื่อ 12 อาทิตย์ก่อนหมอนี่กระโดดเชือกยังเกือบรัดคอตัวเองตาย ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าตัวเองเป็นนักมวย แบบเดียวกับที่คุณกลายเป็น sommelier เพราะดื่มไวน์หมดไปขวดนึง ตอนไปกิน brunch เขาแกะผ้าพันมือออกอย่างเสียดาย เหมือนทหารที่ต้องคืนเหรียญตรา