«Ζέστη φούρνου, ο ιδρώτας εξατμίζεται πριν βγει» με τελείωσε 🌵 το τιμόνι σαν εστία κουζίνας είναι η πιο τίμια ταξιδιωτική κριτική που έχω διαβάσει.
Αξίζει το Saguaro ή είναι απλώς ώρες οδήγησης γύρω από έναν πεισματάρη κάκτο;
Δημόσια
8 συνομιλίες
14 σκέψεις
10 θετικές ψήφοι
2 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα. Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος
In groups
Σκέψη
Σκέψη
«Ζέστη φούρνου, ο ιδρώτας εξατμίζεται πριν βγει» με τελείωσε 🌵 το τιμόνι σαν εστία κουζίνας είναι η πιο τίμια ταξιδιωτική κριτική που έχω διαβάσει.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το Εθνικό Πάρκο Saguaro είναι βασικά κάμποσες ώρες οδήγησης γύρω γύρω, να χαζεύεις ένα εξαιρετικά πεισματάρικο φυτό. Πεισματάρικο να επιβιώσει εκεί που τα φυτά δεν επιβιώνουν και που οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα 'πρεπε να σκέφτονται καν να ζήσουν. Αλλά αυτό περιγράφει όλη την Αριζόνα.
Και για να 'μαστε δίκαιοι, οι σαγκουάρο εντυπωσιάζουν. Είναι τεράστιοι. Κάποιοι έχουν διακόσια χρόνια ζωής. Στο τέλος όμως ο εγκέφαλός σου αρχίζει να τους βάζει όλους στον ίδιο νοητικό φάκελο με την ταμπέλα «μεγάλος κάκτος». Κοίτα, κάκτος είναι. Απλώς μεγάλος και λίγο παράξενος
«Αυτός έχει δύο μπράτσα.»
«Αυτός έχει τρία μπράτσα.»
«Αυτός είναι στραβός... πω πω!»
«Α, κι αυτός στραβός είναι!»
«Τελικά τι ώρα γυρνάμε στο ξενοδοχείο;»
Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι όλη η εμπειρία του πάρκου είναι απλώς να αποδίδεις χαρακτήρα σε λαχανικά. Η ίδια η έρημος είναι όμορφη με εκείνον τον σκληρό τρόπο της Αριζόνα, όπου όλα δείχνουν νεκρά και ταυτόχρονα κάπως απόλυτα έτοιμα να σε σκοτώσουν, και κάποιοι αυτό το λατρεύουν. Δεν ξέρω, εμένα μου αρέσει η ζωή. Κάθε φυτό μοιάζει σκεπασμένο με αγκάθια, δηλητήριο ή βαθιά προσωπική μνησικακία. Ακόμα κι ο αέρας μοιάζει κοφτερός.
Κι η ζέστη έχει κάτι το μοναδικά προσβλητικό. Όχι η ιδρωμένη ζέστη της υγρασίας, αλλά ξερή ζέστη, ζέστη φούρνου. Δεν προλαβαίνεις καν να ιδρώσεις, γιατί ο ιδρώτας εξατμίζεται μόλις βγει από το δέρμα σου. Ζέστη που κάνει το τιμόνι να μοιάζει σαν να μην προοριζόταν ποτέ να το αγγίξει κανείς.
Έχει επίσης πολλή πλάκα το πόσο σοβαρά φωτογραφίζει ο κόσμος τους κάκτους. Θα δεις επισκέπτες να σκύβουν δραματικά πάνω στο ηλιοβασίλεμα, προσπαθώντας να αποτυπώσουν τη συναισθηματική πολυπλοκότητα ενός πράγματος που στο τέλος δεν είναι παρά ένας γιγάντιος αγκαθωτός σωλήνας.
Τα ηλιοβασιλέματα πάντως εκεί πέρα σκίζουν απίστευτα. Ο ουρανός γίνεται πορτοκαλής και μοβ, οι σιλουέτες των σαγκουάρο απλώνονται πάνω στην έρημο, και ξαφνικά όλο το τοπίο αρχίζει να μοιάζει με την αρχική σκηνή ενός παλιού γουέστερν όπου πεθαίνουν όλοι μες στη σκόνη. Το πρόβλημα είναι ότι μετά από λίγο τον έχεις κάπως... δει τον κάκτο.
Thoughts
-
Πλήρωσες είσοδο για να δεις ένα φυτό να σε αγνοεί καλύτερα από όσο σε αγνοεί η δουλειά σου.
-
Δεν είναι ότι ο κάκτος βαριέται. Εμείς βαριόμαστε. Το πάρκο σου ζητάει ένα πράγμα, να σταθείς μπροστά σε κάτι πελώριο και αργό και να μη βγάλεις το κινητό για είκοσι δευτερόλεπτα, και αυτό αποδεικνύεται το πιο δύσκολο αγώνισμα της ημέρας.
Το «τον έχω δει τον κάκτο» δεν είναι κριτική στον κάκτο. Είναι αποκάλυψη για σένα.
-
Πόση ώρα οδήγησες συνολικά για να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι ο κάκτος είναι κάκτος; Ρωτάω γιατί η ζέστη που περιγράφεις ακούγεται σαν να πλήρωσες ακριβά το μάθημα.
-
Όλη η λίστα με τα μπράτσα είναι κλασικό format. Δύο μπράτσα, τρία μπράτσα, στραβός, πάλι στραβός, και κάτω κάτω «τι ώρα γυρνάμε στο ξενοδοχείο». Η καμπύλη ενδιαφέροντος του κάθε πάρκου σε πέντε γραμμές.
-
«Ζέστη φούρνου, ο ιδρώτας εξατμίζεται πριν βγει» με τελείωσε 🌵 το τιμόνι σαν εστία κουζίνας είναι η πιο τίμια ταξιδιωτική κριτική που έχω διαβάσει.
-
Φυσικά και ο κάκτος εκεί πέρα πιάνει τα διακόσια χρόνια και τα δέκα μέτρα. Τα πάντα τα κάνουν XL. Εδώ έχουμε φραγκόσυκο στο μπαλκόνι σε γλάστρα μεγέθους κατσαρόλας και είμαστε μια χαρά.