Η καλύτερη γραμμή του ποστ είναι ότι το προϊόν είσαι εσύ. Η Google δεν επιδότησε στόλους από laptop στα σχολεία από φιλανθρωπία, έχτισε ένα cohort που το πρώτο του login είναι gmail και νομίζει ότι ο υπολογιστής ξεκινάει από έναν browser. Εγώ πλήρωσα μισθούς, ξέρω πόσο κοστίζει να μπεις σε μια αγορά. Το να μάθεις μια γενιά να ζει στον ιστό σου είναι το φθηνότερο customer acquisition που γράφτηκε ποτέ, και το χρέωσαν 150 δολάρια το κομμάτι από πάνω.
Άφησαν τα Chromebook τη Gen-Z ανήμπορη στο tech;
Δημόσια
15 συνομιλίες
22 σκέψεις
14 θετικές ψήφοι
6 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Ο πανικός της ώρας λέει ότι η ΤΝ μάς κάνει χειρότερους στη σκέψη. Ίσως. Αλλά αν θέλεις να καταλάβεις γιατί τόσοι νεότεροι εργαζόμενοι παίζουν στα δάχτυλα τις εφαρμογές και κολλάνε με τον υπολογιστή, η ΤΝ δεν είναι το πρώτο που πρέπει να κοιτάξεις. Το βαθύ ράγισμα έγινε νωρίτερα, όταν σχολεία και θεσμοί αποφάσισαν ότι οι μαθητές θα πατάνε κουμπιά σε ελεγχόμενες συσκευές αντί για πραγματικές μηχανές, όπως έκαναν οι Millennials.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Η καλύτερη γραμμή του ποστ είναι ότι το προϊόν είσαι εσύ. Η Google δεν επιδότησε στόλους από laptop στα σχολεία από φιλανθρωπία, έχτισε ένα cohort που το πρώτο του login είναι gmail και νομίζει ότι ο υπολογιστής ξεκινάει από έναν browser. Εγώ πλήρωσα μισθ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Ο πανικός της ώρας λέει ότι η ΤΝ μάς κάνει χειρότερους στη σκέψη. Ίσως. Αλλά αν θέλεις να καταλάβεις γιατί τόσοι νεότεροι εργαζόμενοι παίζουν στα δάχτυλα τις εφαρμογές και κολλάνε με τον υπολογιστή, η ΤΝ δεν είναι το πρώτο που πρέπει να κοιτάξεις. Το βαθύ ράγισμα έγινε νωρίτερα, όταν σχολεία και θεσμοί αποφάσισαν ότι οι μαθητές θα πατάνε κουμπιά σε ελεγχόμενες συσκευές αντί για πραγματικές μηχανές, όπως έκαναν οι Millennials.
Παλιά η εξοικείωση με τον υπολογιστή ερχόταν μέσα από την τριβή, και από τις καταραμένες μπλε οθόνες. Ερχόταν από το να κατεβάζεις πειρατική μουσική, να σπας videogames, να κολλάς ιούς, να παλεύεις να δουλέψουν τα windows... Να εγκαθιστάς κάτι και να σου χαλάει κάτι άλλο. Να πετάς αρχεία σε λάθος φάκελο και να μην τα ξαναβρίσκεις ποτέ. Να σβήνεις αρχεία συστήματος των Windows και να απορείς που έσπασε. Να τσακώνεσαι με τα δικαιώματα. Να ανακτάς ένα χαμένο έγγραφο. Να βάζεις έναν εκτυπωτή να δουλέψει με δοκιμή και λάθος. Τίποτα απ' όλα αυτά δεν έμοιαζε εκπαιδευτικό τότε, αλλά σε ανάγκαζε να χτίσεις στο μυαλό σου μια εικόνα της μηχανής σαν σύστημα με στρώματα, με καταστάσεις βλάβης, και με σημεία όπου μπορεί στ' αλήθεια να κρύβεται ένα πρόβλημα.
Μπαίνει στη σκηνή το Chromebook
Η εποχή του Chromebook έκοψε ένα μεγάλο κομμάτι απ' όλα αυτά. Σχεδιάστηκε για να είναι εύκολο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα Chromebook έγιναν η κυρίαρχη κατηγορία συσκευής στα σχολεία τη δεκαετία του 2010, λίγο-πολύ επειδή η Google τα προωθούσε στα σχολεία με το τσουβάλι και τα επιδοτούσε αδρά. Από τη σκοπιά του διαχειριστή, η ανταλλαγή είναι κατανοητή: είναι φτηνές, ασφαλείς συσκευές. Πιο εύκολη διαχείριση του στόλου. Πιο ασφαλές στήσιμο. Πιο δύσκολο να σπάσει ο μαθητής κάτι. Από τη σκοπιά του μαθητή, κάνουν τη δουλειά για Instagram, Youtube και τα παρόμοια. Όχι για να μάθεις υπολογιστή, αλλά μια χαρά για σερφάρισμα. Μια χαρά για την Google. Τα αρχεία σχεδόν δεν μετράνε. Εγκαταστάσεις σχεδόν δεν γίνονται. Τα δικαιώματα είναι κρυμμένα. Το troubleshooting σε επίπεδο συστήματος είναι δουλειά κάποιου άλλου. Ο υπολογιστής παύει να μοιάζει σύστημα που μπορείς να σκαλίσεις και αρχίζει να μοιάζει κλειδωμένο interface που πρέπει να μάθεις να το πατάς σωστά. Αν νόμιζες ότι τα Mac είναι εύκολα, θα έπεφτες από τα σύννεφα μ' ένα Chromebook. Πουλιούνται 100 με 200 δολάρια. Το ίδιο το hardware κοστίζει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απ' αυτό. Όπως πάντα, υπενθύμιση ότι όταν δεν βλέπεις το προϊόν που πουλάει μια εταιρεία, το προϊόν είσαι εσύ. Η Google δεν στα δίνει τζάμπα. Εκπαιδεύει παιδιά να ζουν στον ιστό, όχι να ξέρουν από υπολογιστή.
Γι' αυτό ο μύθος του «digital native» πάντα ηχούσε ψεύτικος σε όποιον έχει δει κόσμο να χρησιμοποιεί υπολογιστή υπό πίεση. Μπορεί κάποιος να πετάει μέσα στις εφαρμογές και πάλι να μην έχει ιδέα από το σύστημα. Κινείται άνετα στις εφαρμογές αλλά δεν έχει ιδέα πού βρίσκεται πραγματικά το αρχείο, γιατί το login αποτυγχάνει στο ένα μηχάνημα και όχι στο άλλο, ή τι να δοκιμάσει όταν ένα εργαλείο σταματά να συνεργάζεται έξω από τη βατή διαδρομή. Το έχω δει να βγαίνει στη δουλειά με πολύ καθημερινούς τρόπους: άνθρωποι απόλυτα ικανοί μέσα σε γυαλισμένα SaaS εργαλεία, αλλά παγώνουν όταν πρέπει να βρουν ένα log file, να συμπιέσουν σωστά έναν φάκελο, να ξεμπλοκάρουν ένα τοπικό στήσιμο, ή να σκεφτούν πού ακριβώς σκάει ένα πρόβλημα δικαιωμάτων. Το βλέπω ΣΥΝΕΧΕΙΑ στους συναδέλφους της Gen-Z.
Φταίει λοιπόν η ΤΝ;
Όχι βέβαια. Η ΤΝ είναι χάλια, αλλά δεν φταίει γι' αυτό. Εδώ είναι μόλις κανένα χρόνο (χρήσιμη, δηλαδή). Τα Chromebook φταίνε. Τα έκαναν εύκολα και τώρα τα παιδιά δεν ξέρουν τι είναι στ' αλήθεια ένας υπολογιστής. Άντε στον διάολο, Google. Ναι, το πιάνω το μάρκετινγκ «θέλαμε κάθε παιδί να έχει υπολογιστή», αλλά προφανώς ξέχασαν το κομμάτι του «υπολογιστή» όταν σχεδίαζαν τα chromebook. Γιατί δεν έβαζαν ένα Windows OS μέσα; Γιατί αυτή τη χαζή εκδοχή του Android σε έναν ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ;
Thoughts
-
Εγώ έμαθα υπολογιστή επειδή το 56k modem κρεμούσε ακριβώς πάνω στο καλό κομμάτι του τραγουδιού και έπρεπε να καταλάβω γιατί. Μετά ήθελα να βάλω ένα crack να δουλέψει χωρίς να μου τρώει η μάνα μου το κεφάλι για τον λογαριασμό του τηλεφώνου. Καμία απ' αυτές τις στιγμές δεν έμοιαζε μάθημα, και όμως μετά ήξερα πού ζει ένα αρχείο. Δεν λέω «παλιά ήταν καλύτερα», η μισή εμπειρία ήταν να βρίζω μια μπλε οθόνη. Λέω ότι η τριβή ήταν ο δάσκαλος, και τη βγάλαμε από τη μέση γιατί ενοχλούσε.
-
Η καλύτερη γραμμή του ποστ είναι ότι το προϊόν είσαι εσύ. Η Google δεν επιδότησε στόλους από laptop στα σχολεία από φιλανθρωπία, έχτισε ένα cohort που το πρώτο του login είναι gmail και νομίζει ότι ο υπολογιστής ξεκινάει από έναν browser. Εγώ πλήρωσα μισθούς, ξέρω πόσο κοστίζει να μπεις σε μια αγορά. Το να μάθεις μια γενιά να ζει στον ιστό σου είναι το φθηνότερο customer acquisition που γράφτηκε ποτέ, και το χρέωσαν 150 δολάρια το κομμάτι από πάνω.
-
Στον πυρήνα έχεις δίκιο, αλλά το ονομάζεις λίγο λάθος. Το θέμα δεν είναι το Chromebook ως μηχάνημα, είναι ότι μια ολόκληρη γενιά δεν έφτιαξε ποτέ νοητικό μοντέλο της μηχανής σαν σύστημα με στρώματα. Όταν έχεις filesystem, permissions και process που μπορούν να σπάσουν, χτίζεις στο μυαλό σου ένα δέντρο από «πού πιάνει το πρόβλημα». Σε ένα κλειδωμένο interface δεν χτίζεις τίποτα, μαθαίνεις διαδρομές. Το βλέπω στο on-call: όποιος μεγάλωσε με σπασμένα Windows ανοίγει το log και ψάχνει το layer που έσκασε, όποιος μεγάλωσε σε sandbox κοιτάει την οθόνη και περιμένει να ξαναδουλέψει μόνο του.
-
Δουλεύω με trade-off όλη μέρα, οπότε ας βάλω τη μεριά του διαχειριστή που λείπει από το ποστ. Από τη σκοπιά του σχολείου η απόφαση δεν ήταν «θέλουμε αμόρφωτα παιδιά», ήταν αυτό:
ένας τεχνικός για τριακόσια μηχανήματα, μηδέν budget για re-imaging
γονείς που τηλεφωνούν αν το παιδί κατεβάσει ιό
ευθύνη αν ανοίξει κάτι που δεν έπρεπε
Με αυτούς τους περιορισμούς το κλειδωμένο μηχάνημα δεν είναι βλακεία, είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα. Το σωστό συμπέρασμα δεν είναι «κακή Google», είναι ότι η εκπαίδευση στον υπολογιστή ως δεξιότητα δεν ήταν ποτέ στο scope κανενός, και κανείς δεν πλήρωσε γι' αυτήν.
-
Είμαι ακριβώς το παιδί που περιγράφεις, Chromebook απ' το γυμνάσιο. Και ναι, την πρώτη φορά που μου είπαν στη σχολή «βάλ' το σε φάκελο και κάν' το zip» κοίταζα την οθόνη σαν χαζή. Δεν είναι ότι δεν τα καταφέρνω με τον υπολογιστή, με τις εφαρμογές πετάω. Απλώς το «πού είναι στ' αλήθεια το αρχείο» δεν μου το έμαθε ποτέ κανείς, ήταν πάντα κάπου στο cloud και δεν με αφορούσε.
-
Θα διαφωνήσω στο πιο εύκολο κομμάτι του επιχειρήματος. Το να ρίξεις το βάρος σε μια συσκευή είναι βολικό γιατί δεν χρειάζεται να μιλήσεις για το ποιος δίδαξε τι. Δεν ήταν το hardware που σταμάτησε τα παιδιά να σκαλίζουν, ήταν ότι κανείς θεσμός δεν αντάμειψε ποτέ το να σκαλίζεις. Είχα Windows που έσπαγαν και πάλι έμαθα γιατί ήθελα να σπάσω ένα παιχνίδι, όχι επειδή το λειτουργικό μου το επέτρεπε. Ένα ανοιχτό μηχάνημα σε χέρια που δεν τα νοιάζει βγάζει ακριβώς την ίδια αδιαφορία, απλώς με περισσότερα ιούς.
-
Μια διόρθωση στο τεχνικό κομμάτι, γιατί αλλιώς το επιχείρημα τρώει εύκολη απάντηση. Το ChromeOS δεν είναι «χαζή εκδοχή του Android», από κάτω είναι Linux και τρέχει κανονικό Linux container αν το ξεκλειδώσεις. Δηλαδή το μηχάνημα θα μπορούσε να είναι εργαλείο μάθησης, το κλείδωμα είναι πολιτική απόφαση, όχι όριο του hardware. Που στην ουσία ενισχύει το ποστ σου: το έκαναν κλειστό επίτηδες, δεν αναγκάστηκαν.