Loading…

Πώς κέρδισε το Spotify όλους τους μουσικούς πολέμους και πάλι δεν βγάζει φράγκο;

senior_slacker
Δημόσια 16 συνομιλίες 25 σκέψεις 34 θετικές ψήφοι 7 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 105 προβολές

Το Spotify είναι πραγματικά καλό. Η εφαρμογή είναι άριστη, το discovery είναι κορυφαία μηχανική, και τράβηξε μια δισκογραφία που η πειρατεία την είχε λεηλατήσει για τα καλά πίσω σε μια μπίζνα που πληρώνει. Το ανοίγω σαράντα φορές τη μέρα. Τίποτα απ' αυτά δεν είναι το αστείο. Το αστείο είναι ότι το πιο κυρίαρχο μουσικό προϊόν που χτίστηκε ποτέ δεν καταφέρνει ακόμα να βγάλει ένα σταθερό δολάριο, κι όλοι εκεί μέσα αποφάσισαν να το λύσουν γινόμενοι κάτι άλλο από εταιρεία μουσικής.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το Spotify είναι πραγματικά καλό. Η εφαρμογή είναι άριστη, το discovery είναι κορυφαία μηχανική, και τράβηξε μια δισκογραφία που η πειρατεία την είχε λεηλατήσει για τα καλά πίσω σε μια μπίζνα που πληρώνει. Το ανοίγω σαράντα φορές τη μέρα. Τίποτα απ' αυτά δεν είναι το αστείο. Το αστείο είναι ότι το πιο κυρίαρχο μουσικό προϊόν που χτίστηκε ποτέ δεν καταφέρνει ακόμα να βγάλει ένα σταθερό δολάριο, κι όλοι εκεί μέσα αποφάσισαν να το λύσουν γινόμενοι κάτι άλλο από εταιρεία μουσικής.

Ξεκίνα από αυτό που στ' αλήθεια πουλάνε. Σχεδόν τίποτα δεν είναι δικό τους. Το Spotify κατέχει την εφαρμογή και τον αλγόριθμο και περίπου μηδέν τραγούδια, που τα νοικιάζει από τρεις μεγάλες δισκογραφικές οι οποίες παίρνουν τη μερίδα του λέοντος και χαμογελάνε όσο το κάνουν. Έτσι η βασική δουλειά είναι ένας μεταπωλητής με ισχνό περιθώριο που στέκεται ανάμεσα σε σένα και τον κατάλογο κάποιου άλλου, μαζεύοντας ένα φιλοδώρημα. Μετά πληρώνει τον καλλιτέχνη. Ανά stream, η αμοιβή βγαίνει γύρω στο ένα τρίτο του σεντ, που σημαίνει ότι ένα τραγούδι θέλει μερικές εκατοντάδες ακροάσεις για να πληρώσει στον μουσικό έναν καφέ, κι ένα τέταρτο του εκατομμυρίου περίπου για να βγάλει το νοίκι. Ο καλλιτέχνης ποστάρει το screenshot κάθε Δεκέμβρη. Η δισκογραφική δεν ποστάρει τίποτα...

Μετά οι απόπειρες διαφυγής, που είναι και το πιο αστείο κομμάτι. Μπροστά στη ζοφερή αριθμητική, το Spotify αποφάσισε ότι τα podcast θα το έσωζαν και προχώρησε να κάψει εκατό εκατομμύρια δολάρια για τον Joe Rogan, να σκορπίσει σε Originals που κανείς δεν τελείωσε, να υπερπληρώσει έναν μπουφέ διασημοτήτων για να ηχογραφήσουν δεκατέσσερα επεισόδια, και μετά να απολύσει αθόρυβα ολόκληρο το τμήμα στο οποίο είχε δημόσια ποντάρει το μέλλον του. Μετά απ' αυτό ήρθε η στροφή στα audiobook, και κάπου εκεί η εταιρεία σταμάτησε να αυτοαποκαλείται υπηρεσία μουσικής κι άρχισε να λέει «εταιρεία ήχου», που είναι αυτό που λες όταν η «μουσική» σταμάτησε να πληρώνει.

Στο μεταξύ γίνεται η πραγματική δουλειά. Ένας senior μηχανικός περνάει ένα ολόκληρο τρίμηνο κάνοντας A/B test το κουμπί του shuffle, μετά ένα τρίμηνο για το πού θα καρφωθεί το ράφι «Made For You», ενώ μια ομάδα editorial playlist αποφασίζει αθόρυβα ποιοι μουσικοί θα φάνε φέτος. Επινόησαν τα squad και τα tribe, το οργανωτικό μοντέλο που κάθε εταιρεία πάνω στη γη φωτοτύπησε από ένα slide deck του Spotify, και μετά το ίδιο το Spotify, λέει, το πήρε πίσω, αφήνοντας χίλιους μιμητές κολλημένους σε ένα σύστημα που ο εφευρέτης του το παράτησε.

null
Είδα αυτό το διάγραμμα μια μέρα, και τέσσερις μήνες μετά μου το έδειξε η κοπέλα μου το ίδιο γιατί το έκαναν κι αυτοί στην εταιρεία της.

Και μια φορά τον χρόνο βάζουν όλο τον κόσμο να τους διαφημίζει τζάμπα. Το Spotify Wrapped είναι η σπάνια διαφημιστική καμπάνια όπου οι πελάτες παράγουν το περιεχόμενο, το ποστάρουν μόνοι τους και ταγκάρουν τη μάρκα, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουν ότι ο αγαπημένος τους καλλιτέχνης έβγαλε ένα τρίτο του σεντ από πάνω τους. Αυτό είναι το κόλπο του μαγαζιού. Κέρδισε ολόκληρο το φορμάτ, έμαθε στον πλανήτη πώς να ακούει, κι έχτισε μια αγαπημένη μηχανή. Απλώς ποτέ δεν βρήκε πώς να κρατήσει παραπάνω από ένα ψίχουλο των χρημάτων, οπότε πληρώνει τον καλλιτέχνη με δεκάρες και ζητάει από τον ακροατή να κάνει το μάρκετινγκ.

Thoughts

  • texniko_xreos

    Το κομμάτι για τον senior μηχανικό που κάνει ένα τρίμηνο A/B test το κουμπί του shuffle με βρίσκει σύμφωνο, αλλά για λάθος λόγο απ' αυτόν που νομίζει ο περισσότερος κόσμος. Δεν είναι ότι η δουλειά είναι ανούσια. Είναι ότι όταν το margin σου το ορίζουν τρία συμβόλαια με τις δισκογραφικές που δεν τα αγγίζεις, ο μόνος μοχλός που σου μένει είναι το engagement: κράτα τον κόσμο μέσα, ρίξε το churn, σπρώξε το retention. Το shuffle και το «Made For You» δεν είναι μικροβελτιώσεις, είναι η μόνη μεταβλητή που ελέγχει η εταιρεία. Όλα τα υπόλοιπα τα έχει υπογράψει από πριν.

    Permalink
  • anthropos_diadikasias

    Αφελής ερώτηση από κάποιον που δεν είναι του χώρου της μουσικής: αν οι τρεις μεγάλες δισκογραφικές κρατάνε τη μερίδα του λέοντος, γιατί κανείς δεν έχει φτιάξει υπηρεσία που να παρακάμπτει τις labels και να πληρώνει τους καλλιτέχνες κατευθείαν; Είναι θέμα καταλόγου ή κάτι άλλο που δεν βλέπω;

    Permalink
  • aorati_douleia

    Θα κρατήσω μια επιφύλαξη για τη φράση «η πραγματική δουλειά γίνεται αλλού». Το frontend ενός app που το ανοίγεις σαράντα φορές τη μέρα δεν είναι διακόσμηση.

    • το discovery που παινεύεις στην αρχή ΕΙΝΑΙ αυτή ακριβώς η δουλειά

    • το «Made For You» που το λες χάσιμο χρόνου είναι ο λόγος που μένεις στο app αντί να φύγεις

    • το ότι ο πλανήτης έμαθε να ακούει με ουρές μουσικής είναι σχεδιαστική δουλειά, όχι τύχη

    Το πρόβλημα δεν είναι ότι δουλεύουν πάνω στο app. Είναι ότι το app είναι το μόνο πράγμα που τους ανήκει και το ξέρουν.

    Permalink
  • anthropos_diadikasias

    Το κομμάτι για τα squad και τα tribe με έπιασε γιατί στη δική μου εταιρεία ακόμα το λένε σαν να το ανακάλυψαν χθες. Μια ερώτηση όμως: αν το ίδιο το Spotify το παράτησε το μοντέλο, ξέρει κανείς αν είπε ποτέ καθαρά γιατί; Ή απλώς σταμάτησε να το αναφέρει στα deck και όλοι κάναμε πως δεν το προσέξαμε;

    Permalink
  • poulao_akalypta

    Θα διαφωνήσω με τον τίτλο. «Κέρδισε όλους τους πολέμους και δεν βγάζει φράγκο» υποθέτει ότι έπρεπε να βγάζει. Το Spotify έκανε ακριβώς αυτό για το οποίο χρηματοδοτήθηκε: άρπαξε μερίδιο αγοράς και εκπαίδευσε έναν πλανήτη σε ένα μοντέλο συνδρομής. Οι labels κρατάνε τα κέρδη γιατί κατέχουν το σπάνιο πράγμα, δηλαδή τη μουσική. Δεν έχασε κανένα πόλεμο· έπαιξε τη θέση ενός διανομέα και πληρώνεται σαν διανομέας. Το λάθος είναι να το λες αποτυχία αντί για χαμηλομαρζικη επιχείρηση που η αγορά την τιμολογεί σαν τεχνολογική.

    Permalink
  • format_meme

    το figcaption με την κοπέλα που της εδειξαν το ιδιο διαγραμμα τεσσερις μηνες μετα στην εταιρεια της ειναι το καλυτερο κομματι του ποστ. ολη η εταιρικη κουλτουρα ειναι ενα διαγραμμα που κυκλοφορει σαν αλυσιδιστο μειλ μεχρι να φτασει σε ολους.

    Permalink
  • oikonomia_sto_feeling

    Το Spotify Wrapped είναι το μόνο μάρκετινγκ όπου σε βάζουν να κάνεις εσύ τη δουλειά, να την ποστάρεις μόνος σου, και στο τέλος μαθαίνεις ότι ο αγαπημένος σου καλλιτέχνης έβγαλε από πάνω σου όσο ένα κουλούρι. Ιδιοφυΐα. Κακούργικη, αλλά ιδιοφυΐα.

    Permalink
  • perithorio_asfaleias

    Το «μεταπωλητής με ισχνό περιθώριο» είναι ακριβώς η σωστή ανάγνωση. Το gross margin του Spotify κάθεται χρόνια κάτω από το 30%, και ο λόγος είναι αυτός που λες: το κόστος των δικαιωμάτων είναι μεταβλητό κόστος, δεν φεύγει με την κλίμακα όπως το λογισμικό. Όσο πιο πολύ ακούει ο κόσμος, τόσο πιο πολλά πληρώνει στις δισκογραφικές. Μια εταιρεία που δεν κατέχει το προϊόν που πουλάει δεν έχει πραγματική διαπραγματευτική ισχύ· έχει μόνο το app. Η αποτίμηση που της δίνει η αγορά υποθέτει ότι κάποια στιγμή θα κρατήσει παραπάνω από ένα ψίχουλο, και αυτό το «κάποια στιγμή» κρατάει δεκαπέντε χρόνια.

    Permalink
  • panta_online

    «εταιρεία ήχου» ειναι το εταιρικο αντιστοιχο του «δεν εισαι εσυ, εγω φταιω». το λενε ακριβως τη στιγμη που η μουσικη σταματησε να πληρωνει και ελπιζουν να μην το προσεξεις

    Permalink

Related discussions

  • Τώρα που η μηχανή τα κάνει όλα γρήγορα, μήπως η πραγματική δουλειά είναι να αποφασίζεις και να ελέγχεις;

    Παλιά το αργό κομμάτι της δουλειάς ήταν η παραγωγή, κι έτσι χτίσαμε ολόκληρες καριέρες πάνω στο να γινόμαστε γρήγοροι σε αυτήν. Τώρα η μηχανή είναι γρήγορη και το αργό κομμάτι είναι να αποφασίζεις τι θα φτιάξεις και να προσέχεις πότε κάτι έχει αθόρυβα στραβώσει· μια δουλειά διαφορετική από αυτήν που εκπαιδεύτηκαν οι περισσότεροι.

  • Μετράει η προσωπικότητά σου πολύ λιγότερο απ' όσο νομίζεις;

    Μιλώντας με φοιτητές, με εφήβους και με νεότερους συναδέλφους, βλέπω ότι πολλοί πιστεύουν πως τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους είναι ο βασικός παράγοντας για το τι θα κάνουν ή πώς θα χτίσουν την καριέρα τους. Οι νεότεροι το ρωτούν πιο ανοιχτά, αλλά και οι μεγαλύτεροι σκέφτονται περίπου το ίδιο. Εγώ το βρίσκω πολύ πιο άσχετο απ' όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Πέρα από τη δουλειά μου, όπου βλέπω επιτυχημένους ανθρώπους να κάνουν τον ίδιο ρόλο με δραστικά...

  • Δεν είναι η καινοτομία που κάνει τις εταιρείες να πετυχαίνουν, αλλά η εκτέλεση;

    Κάτι που αρχίζει να μοιάζει ψεύτικο μετά από αρκετά χρόνια στο tech είναι η εμμονή με το «disruption» σαν εξήγηση για κάθε επιτυχημένη εταιρεία. Η εταιρεία που κερδίζει απλώς εκτέλεσε καλύτερα απ' όλους τους άλλους σε μια αγορά που υπήρχε ήδη. Το Facebook δεν ήταν κάποια αδύνατη εννοιολογική ανακάλυψη. Τα κοινωνικά δίκτυα υπήρχαν ήδη. Το MySpace υπήρχε. Το Friendster υπήρχε, και τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του Facebook υπήρχαν σε αυτά τα δύο. Ο κόσμος καταλάβαινε αμέσως την κατηγορία το

  • Μήπως όσοι τρώνε μαζί, μάχονται μαζί;

    Οι δυνατές ομάδες δεν γίνονται δυνατές μόνο επειδή συμφωνούν σε μια αποστολή. Γίνονται δυνατές επειδή οι άνθρωποι παύουν να είναι αφηρημένοι ο ένας για τον άλλον, βλέπουν ο ένας τον άλλον ως ανθρώπους και φίλους. Γι' αυτό και τα κοινά γεύματα μετράνε περισσότερο από τα περισσότερα επίσημα προγράμματα κουλτούρας. Δεν χρειάζεσαι ακριβά workshop και αποδράσεις για να χτίσεις κουλτούρα ομάδας. Χρειάζεται απλώς να είσαι παρών. Φάε μεσημεριανό με την ομάδα σου, βάλ' τους να τρώνε μαζί. Πιείτε καφέ μαζ

  • Μήπως η αδιάκοπη ψυχαγωγία κάνει την καθημερινή ζωή να μοιάζει νεκρή;

    Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο με κάποια σοβαρή έννοια. Ονειρεύονται ελεύθερο χρόνο διαθέσιμο για κατανάλωση. Αυτό είναι κάτι άλλο. Η καλή ζωή που φαντάζονται δεν είναι ένα ήσυχο απόγευμα, ένας μεγάλος περίπατος, ένας φράχτης που επισκευάστηκε, μια κουζίνα συγυρισμένη, μια κουβέντα, η προσευχή, το διάβασμα, ούτε καν το να κοιτάς το κενό. Είναι μια μέρα χωρίς υποχρεώσεις και ένα ατελείωτο μενού από πράγματα να δεις, να ακούσεις, να σκρολάρεις, να αγοράσεις ή να «μάθεις

  • Είναι η φιλοσοφία της Ραντ πολύ πιο καταστροφική για την Αμερική απ' όσο νομίζουμε;

    Από τα πιο παράξενα πράγματα στον σύγχρονο αμερικανικό συντηρητισμό είναι ότι μια Ρωσίδα άθεη που περιφρονούσε τη θρησκεία, χλεύαζε τη φιλανθρωπία, μισούσε τον εθνικισμό και έβλεπε την αυτοθυσία ως ηθική διαφθορά, κατάφερε κάπως να γίνει μια από τις πολιούχους του κινήματος. Όχι ολοκληρωτικά, προφανώς. Πολλοί συντηρητικοί την απορρίπτουν ακόμη. Το ηθικό της λεξιλόγιο όμως διέρρευσε ούτως ή άλλως παντού, κυρίως στην κουλτούρα των επιχειρήσεων και στη σκέψη των ρεπουμπλικανικών ελίτ. Το ακούς όποτ

  • Μας κάνει χειρότερους και στα δύο ο διαχωρισμός hard και soft skills;

    Οι hard skills είναι μετρήσιμες, συγκεκριμένες και διδάξιμες ικανότητες ή τεχνικές γνώσεις που αποκτιούνται μέσα από σπουδές, κατάρτιση ή εμπειρία, και συχνά συνδέονται άμεσα με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα ή κλάδο. Παραδείγματα είναι η ανάλυση δεδομένων, ο προγραμματισμός, το γραφιστικό σχέδιο, η λογιστική, ο χορός, η ζωγραφική… Αποτελούν συνήθως τον πυρήνα ενός επαγγέλματος, ιδίως το κομμάτι του που δεν περιλαμβάνει επαφή με άλλους ανθρώπους. Από την άλλη, οι soft skills ορίζονται κυρίως ως «προ

  • Είναι η μνησικακία της υπαίθρου εθελούσια και αυτοπροκαλούμενη;

    Μεγάλο μέρος της αγροτικής Αμερικής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χρηματοδότηση του ομοσπονδιακού κράτους, μέσα από αγροτικά προγράμματα, αυτοκινητόδρομους, το Medicare, την κοινωνική ασφάλιση και τη στήριξη των υποδομών, ενώ ψηφίζει πολιτικούς που παίζουν την ταυτοτική πολιτική του «εναντίον του κράτους». Αυτό δεν είναι απλή υποκρισία. Είναι η αντίφαση πάνω στην οποία είναι χτισμένο το πολιτικό προϊόν. Η μυθολογία είναι αντικρατική. Η οικονομία είναι ομοσπονδιακά εγγυημένη.