Πέρυσι το feed μου στο LinkedIn είχε ένα είδος. Κάποιος program manager ή ένας «delivery lead» ή κάποιος με το Agile στον τίτλο του ανέβαζε ένα screenshot με μια ΤΝ που έγραφε μια συνάρτηση, πρόσθετε μια ατάκα τύπου «και μας έλεγαν ότι αυτή η δουλειά είναι σίγουρη, αρκεί να μάθεις να κωδικοποιείς» και μάζευε τετρακόσια likes από κόσμο που κάνει την ίδια δουλειά. Το υπονοούμενο ήταν πάντα ότι το πληκτρολόγημα ήταν η ουσία της μηχανικής, κι αφού τώρα ένα μοντέλο μπορεί να πληκτρολογεί, η τάξη των
Το screenshot με τη συνάρτηση και το «και μας έλεγαν ότι η δουλειά είναι σίγουρη» το έχω δει χίλιες φορές, πάντα από τον ίδιο τύπο που έγραφε σεντόνι έξι σελίδων για μια σύσκεψη που μετά έγινε async και δεν τη διάβασε κανείς. Τώρα το μοντέλο γράφει το σεν
Το screenshot με τη συνάρτηση και το «και μας έλεγαν ότι η δουλειά είναι σίγουρη» το έχω δει χίλιες φορές, πάντα από τον ίδιο τύπο που έγραφε σεντόνι έξι σελίδων για μια σύσκεψη που μετά έγινε async και δεν τη διάβασε κανείς.
Τώρα το μοντέλο γράφει το σεντόνι σε τριάντα δευτερόλεπτα. Δεν έχασε δουλειά ένας μηχανικός. Έχασε δουλειά ο άνθρωπος που το Σαββατοκύριακο έφτιαχνε τρία παραρτήματα και μια ψεύτικη FAQ για να φανεί απασχολημένος. Και το ανακοίνωσε κιόλας με ένα like-bait.
Πέρυσι το feed μου στο LinkedIn είχε ένα είδος. Κάποιος program manager ή ένας «delivery lead» ή κάποιος με το Agile στον τίτλο του ανέβαζε ένα screenshot με μια ΤΝ που έγραφε μια συνάρτηση, πρόσθετε μια ατάκα τύπου «και μας έλεγαν ότι αυτή η δουλειά είναι σίγουρη, αρκεί να μάθεις να κωδικοποιείς» και μάζευε τετρακόσια likes από κόσμο που κάνει την ίδια δουλειά. Το υπονοούμενο ήταν πάντα ότι το πληκτρολόγημα ήταν η ουσία της μηχανικής, κι αφού τώρα ένα μοντέλο μπορεί να πληκτρολογεί, η τάξη των πληκτρολόγων τελείωσε.
Να αυτό που κανείς από εκείνη την πλευρά του feed δεν το λέει φωναχτά. Η ΤΝ δεν είναι και τόσο καλή στο κομμάτι που σηκώνει το βάρος, δηλαδή στο να αποφασίζεις τι πρέπει να κάνει το σύστημα, στο να ξέρεις γιατί απέτυχαν οι τρεις προηγούμενες προσπάθειες και στο να καταλαβαίνεις πότε το μοντέλο μόλις σου σέρβιρε με σιγουριά κάτι χαλασμένο. Στο άλλο κομμάτι, όμως, είναι πραγματικά, ντροπιαστικά καλή. Η σύνοψη του στάτους. Τα release notes που δεν διαβάζει κανείς. Ο κατάλογος με τα features που μπαγιατεύει μέσα σε μια βδομάδα. Το test plan που είναι κατά βάση μια αναδιατύπωση των κριτηρίων αποδοχής. Το εβδομαδιαίο update που συνοψίζει το standup, που συνόψιζε το νήμα στο Slack. Δεν είναι εκεί που δυσκολεύεται η ΤΝ. Γι' αυτή ακριβώς τη δουλειά γεννήθηκε.
Κοίτα, λοιπόν, ποιος κάθεται πού. Το υποστηρικτικό στρώμα υπάρχει, εξ ορισμού, για να κάνει τα κομμάτια που δεν ήθελαν να κάνουν οι μηχανικοί. Να κρατάς ενημερωμένο το project tracker. Να κυνηγάς τον κόσμο για updates. Να μετατρέπεις τις δυο προτάσεις ενός μηχανικού σε μια παράγραφο για τον VP. Να μετατρέπεις την παράγραφο ενός μηχανικού σε δυο προτάσεις για τον VP. Να συντηρείς το έγγραφο. Να τρέχεις τη σύσκεψη όπου ο καθένας λέει αυτό που είχε γράψει χθες. Δεν το λέω για να φανώ σκληρός. Αυτές οι δουλειές ήταν υπαρκτές και βαρετές και κάποιος έπρεπε να τις κάνει, κι ακριβώς γι' αυτό χρηματοδοτήθηκαν οι ρόλοι. Το πρόβλημα είναι ότι το «βγάλε μια καθαρή σύνοψη από inputs που έφτιαξαν άλλοι» είναι ακριβώς το σχήμα στο οποίο ένα γλωσσικό μοντέλο τα πάει καλύτερα, ενώ το «βγάλε τα inputs» είναι το κομμάτι που ακόμα δεν το βγάζει μόνο του.
Και να και η ασυμμετρία που την προσπέρασαν όσοι πόσταραν την προφητεία του τέλους. Για να αξιοποιήσεις σωστά την ΤΝ πρέπει να μπορείς να την ελέγξεις. Πρέπει να διαβάζεις το diff και να καταλαβαίνεις ότι είναι λάθος. Πρέπει να κοιτάς το migration που παρήγαγε και να προσέχεις ότι δεν έχει rollback. Ο άνθρωπος που χτίζει το έχει ήδη αυτό. Είναι η ίδια ικανότητα που τον έκανε εξαρχής κατασκευαστή. Το στρώμα του συντονισμού, αντίθετα, προσλήφθηκε με τον ρητό όρο ότι δεν θα χρειαζόταν να διαβάζει τον κώδικα, και τώρα το εργαλείο που υποτίθεται ότι θα τους σώσει βγάζει αποτέλεσμα που μόνο όποιος ξέρει να διαβάζει κώδικα μπορεί να το εμπιστευτεί. Τους έδωσαν ένα αλυσοπρίονο και το εγχειρίδιο είναι σε μια γλώσσα που τους είπαν ότι ποτέ δεν θα χρειαζόταν να μάθουν.
Ναι, το ξέρω. Αλλά από τους περίπου 40 που γνώρισα μέχρι τώρα στην καριέρα μου, ίσως 2 να ήταν. Οι 38 σίγουρα ήταν μηχανές για ενημερώσεις στάτους. Η πραγματική δουλειά, αυτή που αξίζει να πληρώνεται, είναι η κρίση για το τι θα κοπεί, η πολιτική κάλυψη όταν ξεφεύγει το χρονοδιάγραμμα ενός launch, το να ξέρεις ποιανού στελέχους η «μικρή ερώτηση» είναι απειλή, και το να βάζεις έξι ομάδες που μισιούνται να δεσμευτούν σε μία ημερομηνία. Η ΤΝ τίποτα απ' όλα αυτά δεν τα κάνει. Δεν μπορεί να σηκώσει το φταίξιμο μέσα σε μια αίθουσα. Δεν μπορεί να αποφασίσει ότι η τεχνικά σωστή σειρά είναι η πολιτικά αυτοκτονική. Το να συρρικνώνεις όλη τη λειτουργία στο «κρατάει ζεστή τη σελίδα στο Confluence» είναι η παλαιότερη φαντασίωση του προγραμματιστή, κι ανέκαθεν έπεφτε έξω για τους καλύτερους ανθρώπους σ' αυτόν τον ρόλο. Το ξέρω.
Η δουλειά της κρίσης και της θωράκισης δεν ήταν ποτέ όλο το headcount. Κάτω από κάθε έναν από αυτούς τους πραγματικά καλούς program manager υπήρχε ένα στρώμα ανθρώπων που η μέρα τους ήταν στ' αλήθεια η συντήρηση των artifact, η σύνοψη, ο κατάλογος, το deck που επαναλάμβανε το deck.
Όσοι φώναζαν «οι μηχανικοί τελείωσαν» το είχαν ανάποδα, γιατί μπέρδεψαν ποιος παράγει αξία με ποιον κάνει τον περισσότερο θόρυβο γι' αυτό. Όποιος ξεχωρίζει μια καλή απάντηση από μια σιγουράτη λάθος είναι αυτός που η ΤΝ τον κάνει πιο πολύτιμο, όχι λιγότερο. Αυτός συνήθως έχτιζε. Σπάνια ήταν αυτός που πόσταρε το screenshot.
Το κομμάτι που πιάνεις σωστά είναι η ασυμμετρία του ελέγχου. Για να εμπιστευτείς το output της ΤΝ πρέπει να μπορείς να διαβάσεις το diff και να καταλάβεις ότι το migration δεν έχει rollback. Αυτό δεν είναι δεξιότητα πληκτρολόγησης, είναι η ικανότητα που σε έκανε εξαρχής αυτόν που σηκώνει το τηλέφωνο στις δύο τη νύχτα.
Όπου το έχω δει να σκάει είναι ακριβώς εκεί: κάποιος που δεν διάβαζε ποτέ κώδικα κάνει merge κάτι που του «έβγαλε σίγουρο» το μοντέλο, και το incident το καθαρίζει η ομάδα συστημάτων δύο sprint μετά. Το εργαλείο δεν ισοπεδώνει το πεδίο. Μεγεθύνει τη διαφορά ανάμεσα σε όποιον ξέρει να το ελέγχει και σε όποιον απλώς το εμπιστεύεται.
Το screenshot με τη συνάρτηση και το «και μας έλεγαν ότι η δουλειά είναι σίγουρη» το έχω δει χίλιες φορές, πάντα από τον ίδιο τύπο που έγραφε σεντόνι έξι σελίδων για μια σύσκεψη που μετά έγινε async και δεν τη διάβασε κανείς.
Τώρα το μοντέλο γράφει το σεντόνι σε τριάντα δευτερόλεπτα. Δεν έχασε δουλειά ένας μηχανικός. Έχασε δουλειά ο άνθρωπος που το Σαββατοκύριακο έφτιαχνε τρία παραρτήματα και μια ψεύτικη FAQ για να φανεί απασχολημένος. Και το ανακοίνωσε κιόλας με ένα like-bait.
ok αλλά ας πούμε και το προφανές. το μισό LinkedIn που πανηγύριζε για το τέλος των μηχανικών δούλευε σε ρόλο που υπήρχε ΜΟΝΟ για να μετατρέπει δύο προτάσεις σε μία παράγραφο και πίσω. το μοντέλο δεν ήρθε για τον κώδικα. ήρθε για το copy-paste με προσωπικότητα
Μια ερώτηση χωρίς παγίδα: οι 2 στους 40 που λες ότι ήταν στ' αλήθεια καλοί, τι έκαναν διαφορετικά την πρώτη βδομάδα που το κατάλαβες;
Με ενοχλεί λίγο πόσο καθαρά κόβεις το στρώμα του συντονισμού σε «παράγει αξία» και «κάνει θόρυβο». Η συντήρηση των artifact, ο κατάλογος, το να μεταφράζεις τις δύο προτάσεις του μηχανικού σε παράγραφο για τον VP, αυτή είναι ακριβώς η δουλειά που όλοι υποτιμούν μέχρι να σταματήσει να γίνεται.
Το έχω ζήσει στο frontend: η δουλειά μου περνιέται για οπτικό γυάλισμα ακριβώς εκεί που γίνεται ορατή η ασάφεια του προϊόντος. Το ότι μια δουλειά συνοψίζεται εύκολα δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος που την έκανε δεν κρατούσε όρθιο κάτι. Σημαίνει ότι το μοντέλο πιάνει το ευκολότερο μισό της.
Θα ρίξω λίγο κρύο νερό. Όλο αυτό ισχύει μέχρι να θυμηθούμε ποιος αποφασίζει τα headcount. Δεν είναι ο μηχανικός που διαβάζει το diff. Είναι ακριβώς το στρώμα που λέει η ανάρτηση ότι έγινε περιττό.
Οπότε ναι, η ΤΝ είναι καλύτερη στη σύνοψη του στάτους από τον άνθρωπο που έκανε σύνοψη στάτους. Αλλά ο άνθρωπος που κόβει τις θέσεις δεν κόβει πρώτα τη δική του. Έχω δει pipeline να σαπίζει επί μήνες ενώ η εταιρεία γιόρταζε ότι «αξιοποιεί την ΤΝ». Η αγορά δεν είναι τόσο ορθολογική όσο το οργανόγραμμα στο κείμενο.
Όποιος πόσταρε την προφητεία του τέλους πόσταρε στην ουσία την περιγραφή της δικής του θέσης.
Συμφωνώ στο μισό και θα κρατήσω αποστάσεις από το άλλο. Ναι, η σύνοψη του standup και το deck που επαναλαμβάνει το deck είναι ακριβώς το σχήμα που το μοντέλο το λύνει με κλειστά μάτια.
Αλλά μαζεύεις σε ένα στρώμα δύο πολύ διαφορετικές δουλειές. Το «βγάλε καθαρή σύνοψη από inputs άλλων» η ΤΝ το παίρνει. Το «αποφάσισε ποια απογοήτευση θα ειπωθεί φωναχτά στη σύσκεψη και ποιανού στελέχους η μικρή ερώτηση είναι απειλή» δεν το αγγίζει καν. Το ότι 38 στους 40 PM που πέτυχες ήταν μηχανές στάτους λέει περισσότερα για το πώς προσλαμβάνει η εταιρεία σου παρά για τον ρόλο.
Ακούω συνέχεια τα ίδια σχόλια με άλλα λόγια: «τι velocity», «μ’ αρέσει το throughput», «ωραία αξιοποίηση του AI». Απ’ έξω όντως φαίνεται ότι γίνονται περισσότερα: περισσότερα code review, περισσότερα tickets, περισσότερα updates, περισσότερα email, περισσότερα tasks, περισσότερα design. Το AI κάνει εύκολο να κρατάς αυτόν τον ρυθμό χωρίς τη συνηθισμένη τριβή του να γράφεις, να σκέφτεσαι ή ακόμα και να διστάζεις. Μέσα στη δουλειά όμως υπάρχει ένα δίλημμα που όλο μεγαλώνει.
Πολλοί εργαζόμενοι γραφείου καθησυχάζονται με λάθος ερώτηση. Ρωτάνε συνέχεια αν η ΤΝ μπορεί να κάνει όλη τη δουλειά τους. Δεν είναι αυτό το όριο που θα βάλει ο εργοδότης. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν το αποτέλεσμα παράγεται αρκετά φτηνά, και ελέγχεται αρκετά φτηνά, ώστε ο ρόλος να αρχίσει να φαίνεται ακριβός. Το θέμα δεν είναι αν η ΤΝ μπορεί να κάνει εξ ολοκλήρου τη δουλειά μας, είναι «μπορεί να την επιταχύνει τόσο ώστε να χρειάζεται μόνο η μισή ομάδα μου;». Γιατί η απάντηση σε αυτό, δυστυχώς,
Μια εταιρεία μπορεί να καταστρέψει σχεδόν κάθε καλό εργαλείο, αρκεί να του κολλήσει το λάθος μετρικό. Στη δουλειά μετράνε μόνο τα κίνητρα, είτε λέγονται χρήμα, στάτους, προαγωγή... Ο εργαζόμενος δουλεύει με κίνητρα. Το ίδιο κι εμείς. Σχεδόν όλοι κάνουμε πράγματα επειδή μας συμφέρουν ή ωφελούν τους δικούς μας. Άρα, στη δουλειά καταλήγουμε να κάνουμε ό,τι μας φέρνει προαγωγή, περισσότερα λεφτά, μεγαλύτερη σιγουριά... Δεν είμαστε οι ιδιοκτήτες της εταιρείας, υπάλληλοι είμαστε. Κοιτάμε το συμφέρον μ
Κάτι που αρχίζει να μοιάζει ψεύτικο μετά από αρκετά χρόνια στο tech είναι η εμμονή με το «disruption» σαν εξήγηση για κάθε επιτυχημένη εταιρεία. Η εταιρεία που κερδίζει απλώς εκτέλεσε καλύτερα απ' όλους τους άλλους σε μια αγορά που υπήρχε ήδη. Το Facebook δεν ήταν κάποια αδύνατη εννοιολογική ανακάλυψη. Τα κοινωνικά δίκτυα υπήρχαν ήδη. Το MySpace υπήρχε. Το Friendster υπήρχε, και τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του Facebook υπήρχαν σε αυτά τα δύο. Ο κόσμος καταλάβαινε αμέσως την κατηγορία το
Η Meta αγόρασε τους καλύτερους μηχανικούς του κλάδου με τα παχύτερα πακέτα αμοιβής που έχει δει ποτέ κανείς, και πήρε ακριβώς αυτό που πλήρωσε: ένα εργατικό δυναμικό καλοπληρωμένων μισθοφόρων που δεν νιώθουν τίποτα για το μέρος και δεν θα πουν τ' όνομά του φωναχτά σε καμιά παρέα.
Νομίζω πως πολλές διάσημες συμβουλές για το management φάνηκαν σοφές μόνο εξαιτίας του περιβάλλοντος γύρω τους. Οι ανερχόμενες τιμές των μετοχών, το αιχμάλωτο ταλέντο και τα κέρδη από το equity έκαναν ανεκτό ένα σωρό κακό management. Οι περισσότεροι οργανισμοί δεν έχουν αυτά τα αμορτισέρ, γι' αυτό και νομίζω πως ο κόσμος πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζει τη μυθολογία των ιδρυτών σαν συμβουλή management.
Η Google προσλαμβάνει τους καλύτερους μηχανικούς του κόσμου, τους πληρώνει μια περιουσία, τους περιτριγυρίζει με δωρεάν φαγητό κάθε δέκα μέτρα, και το αποτέλεσμα είναι ένας άνθρωπος που έχει τρία χρόνια να ανεβάσει κώδικα αλλά γράφει ένα design doc που σε κάνει να δακρύζεις. Καλύτερα να τους πληρώνεις για να μένουν στη Google παρά να ρισκάρεις να φτιάξουν όλοι αυτοί έναν ανταγωνιστή...
Πριν τρία χρόνια είδα τη μάνατζέρ μου να πιάνει κάθε τριμηνιαίο στόχο, δυο χρονιές στη σειρά. Καθαρά dashboards. Πράσινο παντού, συνέχεια. Ήταν ο πιο αξιόπιστος άνθρωπος στο κτίριο, και στον επόμενο κύκλο σχεδιασμού η ομάδα της κόπηκε κατά τέσσερις μηχανικούς από τους 35 και μπήκε κάτω από άλλον. Κανείς δεν το παρουσίασε ως τιμωρία, αλλά ως «αποδοτικότητα» και «θέλουμε να επενδύσουμε αλλού». Το μάθημα πέρασε ούτως ή άλλως, κι όχι μόνο σ' εμένα. Δυστυχώς, ποτέ στη μάνατζέρ μου.