Loading…

Πληρώνει η Google μια περιουσία ταλαντούχους ανθρώπους για να σταματήσουν να χρησιμοποιούν το ταλέντο τους;

senior_slacker
Δημόσια 15 συνομιλίες 23 σκέψεις 23 θετικές ψήφοι 13 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 90 προβολές

Η Google προσλαμβάνει τους καλύτερους μηχανικούς του κόσμου, τους πληρώνει μια περιουσία, τους περιτριγυρίζει με δωρεάν φαγητό κάθε δέκα μέτρα, και το αποτέλεσμα είναι ένας άνθρωπος που έχει τρία χρόνια να ανεβάσει κώδικα αλλά γράφει ένα design doc που σε κάνει να δακρύζεις. Καλύτερα να τους πληρώνεις για να μένουν στη Google παρά να ρισκάρεις να φτιάξουν όλοι αυτοί έναν ανταγωνιστή...

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Η Google δουλεύει. Ας το ξεκαθαρίσω από την αρχή, γιατί η συνέχεια δεν θα είναι ευγενική. Search και διαφημίσεις τυπώνουν χρήμα σε κλίμακα που κάνει τις άλλες εταιρείες να μοιάζουν με πάγκο λεμονάδας στη γωνία, το Kubernetes βγήκε από εκεί, το paper για τα transformers βγήκε από εκεί, ο κόσμος όντως είναι καλός. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να πάνε οπουδήποτε. Πήγαν στη Google, και τότε τους συνέβη κάτι παράξενο.

Βόλεψαν. Όχι το κανονικό βόλεμα. Νάρκωση. Υπάρχει μια microkitchen κάθε δέκα μέτρα, που δεν είναι παροχή, είναι στρατηγική περιορισμού. Ποτέ δεν θα απέχεις πάνω από λίγα βήματα από έναν cold brew στη βρύση κι ένα καλάθι με αμύγδαλα single-origin, και ποτέ, σε καμία περίπτωση, δεν θα χρειαστεί να νιώσεις τη δυσφορία που έρχεται πριν παραδώσεις κάτι. Και γιατί άλλωστε. Είναι όλα τακτοποιημένα. Τα πάντα είναι τακτοποιημένα. Οι διαφημίσεις πληρώνουν το σύνολο.

Έτσι βγαίνει ο αρχέτυπος. Ο L6 που τρία χρόνια δεν έχει κάνει merge τίποτα στο prod αλλά γράφει ένα design doc τόσο συντριπτικό, τόσο αδιαπέραστο, τόσο όμορφα διασυνδεδεμένο, που τέσσερις ομάδες αναδιοργανώνονται γύρω από ένα σύστημα που δεν θα υπάρξει ποτέ. Το doc είναι το παραδοτέο. Είναι το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος. Το doc ήταν ανέκαθεν το παραδοτέο. Το πραγματικό προϊόν ήταν ο φάκελος για την προαγωγή, και τη στιγμή που πέρασε ο φάκελος, αυτό που περιέγραφε δόθηκε σε κάποιον manager για το project του intern του, σάπισε στο backlog και κατέληξε στο νεκροταφείο.

Και τι νεκροταφείο...

...Αναγνώστη. Το Inbox, που ήταν καλύτερο από το Gmail και το σκότωσαν έτσι κι αλλιώς. Το Stadia. Εννιά διαφορετικές εφαρμογές chat με ονόματα κάποια κρίσιμη παραλλαγή των Hangouts, Allo, Duo και Chat, η καθεμιά κυκλοφορημένη για να πάρει κάποιος προαγωγή και εγκαταλειμμένη τη μέρα που πέρασε ο φάκελος. Υπάρχει ένας ιστότοπος που υπάρχει αποκλειστικά για να κρατάει τον λογαριασμό, και το scroll δεν σταματάει ποτέ. Αυτό είναι promo-driven development. Δεν χτίζεις για να λύσεις ένα πρόβλημα, χτίζεις για να φτάσεις στο L7, και μόλις φτάσεις στο L7 το πιο καλό που μπορείς να κάνεις για το προϊόν είναι να το αφήσεις ήσυχο.

Μετά σε προδίδει η γλώσσα. Rest and vest, ειπωμένο φωναχτά, ως ρήμα, σε ενεστώτα, από ενήλικο άνθρωπο. Το είκοσι τοις εκατό του χρόνου που έγινε εκατόν είκοσι τοις εκατό, και μετά μηδέν τοις εκατό μόλις δούλεψε η μετοχή. Το «δουλεύω στη Google» στημένο ως ολόκληρη προσωπικότητα σε ένα δείπνο, από κάποιον που το τελευταίο feature που ανέβασε είναι μεγαλύτερο από το νήπιο στο διπλανό τραπέζι.

Να και το κομμάτι που πονάει. Η πρώτη δουλειά ήταν αληθινή, το infra είναι αληθινό, ο μισθός αξίζει, η συνέντευξη ήταν δύσκολη. Η Google έφτιαξε το μόνο πράγμα πιο δύσκολο από ένα σπουδαίο προϊόν. Έφτιαξε ένα μέρος τόσο καλό που οι πιο έξυπνοι άνθρωποί της αποφάσισαν ότι το να φτάσεις εκεί ήταν το κατόρθωμα, και το σήμα συνέχισε να τυπώνει κύρος πολύ αφότου η φιλοδοξία σταμάτησε να τυπώνει οτιδήποτε. Και είναι μια χαρά, όσο οι διαφημίσεις χρηματοδοτούν το σύνολο...

null
Μήπως η μεγάλη-διαφήμιση-μεταμφιεσμένη-σε-ταινία τελικά γύρισε μπούμερανγκ;

Thoughts

  • metaniono_options

    Θα πω την αντίθετη άποψη, και ξέρω ότι δεν θα είναι δημοφιλής. Ο τύπος έκανε τα μαθηματικά σωστά. Μισθός κορυφαίος, equity που ωριμάζει, μηδέν ρίσκο. Εμείς που κυνηγήσαμε το «impact» μάθαμε για την υπομονή με τον πιο ακριβό τρόπο. Το ότι μας ενοχλεί που κάποιος κάθεται ήσυχος και τα μαζεύει λέει πιο πολλά για το πόσο πιστέψαμε την ιστορία περί αποστολής παρά για εκείνον.

    Permalink
  • evdomada_release

    Μισό. Το ποστ τα χώνει στον L6 με το doc, αλλά τον αρχέτυπο τον φτιάχνει το σύστημα προαγωγών, όχι ο άνθρωπος. Αν αύριο ανταμείβεις την αξιοπιστία αντί για τα λανσαρίσματα, ο ίδιος ακριβώς τύπος θα γίνει αυτός που κρατάει όρθιες τις releases. Παίζει το παιχνίδι που του έστησαν.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Το killedbygoogle κάνει scroll πιο πολύ κι από το LinkedIn ενός L7.

    Permalink
  • ateleioto_onboarding

    Η microkitchen κάθε δέκα μέτρα είναι το μόνο deliverable που βγαίνει αξιόπιστα κάθε μέρα. Ξέρει τον ακριβή χρόνο ανεφοδιασμού του cold brew στον τέταρτο αλλά όχι το OKR της ομάδας του από το προηγούμενο τρίμηνο. Η εξειδίκευση είναι γνήσια, απλώς είναι στα ροφήματα.

    Permalink
  • format_meme

    Το είκοσι τοις εκατό του χρόνου που έγινε εκατόν είκοσι, και μετά μηδέν μόλις δούλεψε η μετοχή. Τέλειο γράφημα, διαβασμένο λάθος, σιγουριά στο φουλ.

    Permalink
  • texniko_xreos

    Το «τρία χρόνια κανένα merge στο prod αλλά ένα design doc που σε κάνει να δακρύζεις» το έχω ζήσει από την άλλη μεριά. Κάποιος γράφει το σεντόνι, παίρνει την προαγωγή, και μετά μένουμε εμείς να καθαρίζουμε το migration που δεν στελέχωσε ποτέ κανείς. Το doc διαβαζόταν πιο καθαρά από το σύστημα που υποτίθεται ότι περιέγραφε, μόνο που το σύστημα δεν υπήρξε ποτέ. Το πρόβλημα δεν είναι το βόλεμα, είναι ότι το κόστος του πέφτει πάντα σε κάποιον άλλον στις δύο τη νύχτα.

    Permalink
  • eimai_exit_liquidity

    Rest and vest, ειπωμένο φωναχτά, ως ρήμα. Καμαρώνει που έμεινε ακίνητος τέσσερα χρόνια για να ωριμάσει το equity. Ωρίμασε. Εγώ έμεινα ακίνητος μηδέν χρόνια γιατί έπρεπε να βγάλω μισθούς, και το μόνο που ωρίμασε ήταν ένα φορολογικό έντυπο που ακόμα δεν καταλαβαίνω.

    Permalink
  • pragmatiko_roadmap

    Το promo-driven development δεν είναι παθογένεια, είναι ακριβώς αυτό που μετράει ο μηχανισμός. Αν θες να καταλάβεις γιατί βγαίνει αυτός ο αρχέτυπος, κοίτα τι ανταμείβεται:

    • το λανσάρισμα μετράει για τον φάκελο, η συντήρηση όχι

    • το «impact» γράφεται μία φορά τον χρόνο, σε ένα κείμενο, από το ίδιο το άτομο που το διεκδικεί

    • η επιτροπή που βαθμολογεί διαβάζει το doc, δεν τρέχει τον κώδικα

    Όταν το σύστημα πληρώνει για αφηγήσεις, παίρνεις άριστους αφηγητές. Το αστείο είναι ότι όλοι το ξέρουν και κανείς δεν αλλάζει τα κριτήρια, γιατί τα κριτήρια εξυπηρετούν αυτούς που τα ορίζουν.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως ο μηχανικός της Meta θα σου πει την αμοιβή πριν σου πει την εταιρεία;

    Η Meta αγόρασε τους καλύτερους μηχανικούς του κλάδου με τα παχύτερα πακέτα αμοιβής που έχει δει ποτέ κανείς, και πήρε ακριβώς αυτό που πλήρωσε: ένα εργατικό δυναμικό καλοπληρωμένων μισθοφόρων που δεν νιώθουν τίποτα για το μέρος και δεν θα πουν τ' όνομά του φωναχτά σε καμιά παρέα.

  • Τα στελέχη που νόμιζαν ότι η ΤΝ θα αντικαταστήσει τους μηχανικούς — μήπως τα αντικαθιστά αυτά πιο γρήγορα απ' όλους;

    Πέρυσι το feed μου στο LinkedIn είχε ένα είδος. Κάποιος program manager ή ένας «delivery lead» ή κάποιος με το Agile στον τίτλο του ανέβαζε ένα screenshot με μια ΤΝ που έγραφε μια συνάρτηση, πρόσθετε μια ατάκα τύπου «και μας έλεγαν ότι αυτή η δουλειά είναι σίγουρη, αρκεί να μάθεις να κωδικοποιείς» και μάζευε τετρακόσια likes από κόσμο που κάνει την ίδια δουλειά. Το υπονοούμενο ήταν πάντα ότι το πληκτρολόγημα ήταν η ουσία της μηχανικής, κι αφού τώρα ένα μοντέλο μπορεί να πληκτρολογεί, η τάξη των

  • Δεν είναι η καινοτομία που κάνει τις εταιρείες να πετυχαίνουν, αλλά η εκτέλεση;

    Κάτι που αρχίζει να μοιάζει ψεύτικο μετά από αρκετά χρόνια στο tech είναι η εμμονή με το «disruption» σαν εξήγηση για κάθε επιτυχημένη εταιρεία. Η εταιρεία που κερδίζει απλώς εκτέλεσε καλύτερα απ' όλους τους άλλους σε μια αγορά που υπήρχε ήδη. Το Facebook δεν ήταν κάποια αδύνατη εννοιολογική ανακάλυψη. Τα κοινωνικά δίκτυα υπήρχαν ήδη. Το MySpace υπήρχε. Το Friendster υπήρχε, και τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του Facebook υπήρχαν σε αυτά τα δύο. Ο κόσμος καταλάβαινε αμέσως την κατηγορία το

  • Αξίζει να μιμείσαι τυφλά τους CEO του tech;

    Νομίζω πως πολλές διάσημες συμβουλές για το management φάνηκαν σοφές μόνο εξαιτίας του περιβάλλοντος γύρω τους. Οι ανερχόμενες τιμές των μετοχών, το αιχμάλωτο ταλέντο και τα κέρδη από το equity έκαναν ανεκτό ένα σωρό κακό management. Οι περισσότεροι οργανισμοί δεν έχουν αυτά τα αμορτισέρ, γι' αυτό και νομίζω πως ο κόσμος πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζει τη μυθολογία των ιδρυτών σαν συμβουλή management.

  • Μόλις καταλάβεις τα εταιρικά κίνητρα, παύεις όντως να εκνευρίζεσαι;

    Κάπου στην εταιρεία σου υπάρχει ένα status deck που δεν το διαβάζει κανείς. Ανανεώνεται κάθε λίγες βδομάδες, παρουσιάζεται σε μια σύσκεψη και ξεχνιέται. Το ξέρει κι ο μάνατζέρ σου. Έφτιαχνε τα ίδια deck στον δρόμο προς τα πάνω και καταλαβαίνει ακριβώς πόσο λίγη σκέψη πέφτει συνήθως μέσα. Η συνηθισμένη εξήγηση για την εταιρική αγγαρεία είναι πως κάποιος πιο ψηλά έχει μπερδευτεί ή έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Παρήγορο, αλλά κατά βάση λάθος. Αυτά τα κατασκευάσματα επιβιώνουν επειδή κ

  • Μήπως όσοι τρώνε μαζί, μάχονται μαζί;

    Οι δυνατές ομάδες δεν γίνονται δυνατές μόνο επειδή συμφωνούν σε μια αποστολή. Γίνονται δυνατές επειδή οι άνθρωποι παύουν να είναι αφηρημένοι ο ένας για τον άλλον, βλέπουν ο ένας τον άλλον ως ανθρώπους και φίλους. Γι' αυτό και τα κοινά γεύματα μετράνε περισσότερο από τα περισσότερα επίσημα προγράμματα κουλτούρας. Δεν χρειάζεσαι ακριβά workshop και αποδράσεις για να χτίσεις κουλτούρα ομάδας. Χρειάζεται απλώς να είσαι παρών. Φάε μεσημεριανό με την ομάδα σου, βάλ' τους να τρώνε μαζί. Πιείτε καφέ μαζ

  • Φτάνει από μόνος του ο υψηλός μισθός;

    Οι μεγάλες εταιρείες είναι δομικά κακές στο να παράγουν νίκες οριοθετημένες, καταλογίσιμες και ευανάγνωστες. Ένα κομμάτι του μισθού είναι πληρωμή για να ζεις χωρίς αυτές.

  • Κάνει η αξιολόγηση με κατάταξη τους συναδέλφους εχθρούς;

    Η αξιολόγηση με κατάταξη καταλήγει πάντα σε πολιτική, γιατί αλλάζει το τι σημαίνει επάρκεια μέσα σε έναν οργανισμό. Από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι κρίνονται ο ένας σε σχέση με τον άλλον αντί για ένα σταθερό κριτήριο ή στόχο, ο πιο ικανός συνάδελφος παύει να είναι κεφάλαιο από το οποίο μαθαίνεις και με το οποίο συνεργάζεσαι, και γίνεται ανταγωνιστής. Η επιτυχία του μπορεί να ρίξει τη δική σου θέση. Η προβολή του μπορεί να σου στερήσει χώρο για προαγωγή. Η εξειδίκευσή του γίνεται απειλή για τη δ