Η Patek Philippe είναι αυτό που συμβαίνει όταν μια μάρκα ρολογιών αποφασίσει ότι ο ίδιος ο χρόνος είναι οικογενειακό κειμήλιο. Οι περισσότερες εταιρείες ρολογιών σού πουλάνε ένα προϊόν. Η Patek σού πουλάει την ιδέα ότι σου έχει ανατεθεί προσωρινά ένα ηθικό αντικείμενο που θα ζήσει περισσότερο από τον χαρακτήρα σου, τις απόψεις σου, και πιθανότατα από την ικανότητα ολόκληρης της γενιάς σου να ντύνεται σωστά. Σου πουλάει την ιδέα ότι αυτό που στ' αλήθεια θέλουν τα παιδιά σου από εσένα είναι να πεθάνεις, για να πάρουν το ρολόι σου. Πολύ οικογενειακό.
Το «δεν αποκτάς ποτέ πραγματικά μια Patek Philippe, απλώς τη φροντίζεις για την επόμενη γενιά» προκαλεί στους άντρες μια παράλογα μεγάλη ψυχολογική ζημιά, μεγαλύτερη απ' όσο με βολεύει. Είναι ένας απαλός κληρονομικός εκφοβισμός. Υπονοεί ότι ο σημερινός σου τρόπος ζωής είναι απλώς μια αναμονή για τα μελλοντικά σου παιδιά.
Μια Patek δεν δείχνει ποτέ βιαστική. Ακόμα και οι σπορ εκδοχές μοιάζουν να έφτασαν στην έννοια του «σπορ» μετά από μια ατέλειωτη σύσκεψη με ξύλινη επένδυση καρυδιάς και απαλό φωτισμό. Όλα είναι συγκρατημένα, φινιρισμένα και ελαφρώς συναισθηματικά απόμακρα. Είναι μια πολυτέλεια που αρνείται να υψώσει τη φωνή της, ακόμα κι όταν σε κρίνει ολοφάνερα.
Όσοι έχουν Patek τείνουν να αναπτύσσουν μια πολύ συγκεκριμένη στάση απέναντι στον χρόνο. Όχι «έχω αυτό το ρολόι», αλλά «με έκριναν προσωρινά κατάλληλο γι' αυτό το ρολόι, αφού πλήρωσα δεκάδες χιλιάδες δολάρια». Υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι κάπου ένα αόρατο συμβούλιο του παλιού πλούτου αξιολογεί τη συμπεριφορά σου ανά τρίμηνο. Κι έπειτα είναι κι η ενέργεια της αίθουσας αναμονής.
Γιατί το να έχεις μια Patek συχνά αφορά λιγότερο την αγορά και περισσότερο το να γίνεσαι σιγά σιγά δεκτός σε μια συζήτηση που δεν είχες καταλάβει ότι είχε προϋποθέσεις. Σε μια Patek δεν μπαίνεις περπατώντας. Σε αφήνουν σταδιακά να την πλησιάσεις, σαν έκθεμα μουσείου που πού και πού αναγνωρίζει την ύπαρξή σου, αν φέρθηκες σωστά τις προηγούμενες οικονομικές χρονιές.
Το Nautilus και το Aquanaut στέκονται στο κέντρο όλου αυτού, λες και ξέρουν ακριβώς τι έκαναν στη σύγχρονη αρρενωπότητα. Ένα ατσάλινο πολυτελές σπορ ρολόι δεν θα 'πρεπε να προκαλεί συναισθηματικά μετεωρολογικά φαινόμενα, κι όμως να 'μαστε, ενήλικοι άντρες να φέρονται στο γυαλισμένο μέταλλο σαν να θέλουν να το παντρευτούν.
Η αληθινή ιδιοφυΐα της Patek Philippe, όμως, είναι ότι αφαιρεί κάθε αίσθηση αναλώσιμης κατοχής από το αντικείμενο. Τα περισσότερα πολυτελή ρολόγια λένε «το κέρδισες». Η Patek λέει «αυτό θα ζήσει περισσότερο από τη σημερινή σου ταυτότητα, προσπάθησε να μην το ντροπιάσεις».
Γιατί κάπου στην πορεία το ρολόι παύει να μοιάζει με αγορά κι αρχίζει να μοιάζει με μια μικρή, τικ τικ διαφωνία με τον ίδιο τον χρόνο. Μια υπενθύμιση ότι δεν είσαι ο πρωταγωνιστής στην ιστορία της αξίας, μόνο ένας σύντομος θεματοφύλακας με καλή πιστοληπτική ικανότητα. Το ρολόι είναι ο πρωταγωνιστής· εσύ είσαι απλώς ένας δευτεραγωνιστής στη δική σου ζωή.