Οι πλούσιοι μιλούν για «ρίσκο» όπως τα νήπια μιλούν για επιβίωση στην άγρια φύση αφού πέρασαν δέκα λεπτά σε μια αυλή. Οι άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης είναι ασυναγώνιστοι σε αυτό, γιατί πιστεύουν στ' αλήθεια πως είναι αυτοδημιούργητοι πολεμιστές, ενώ έχουν τόσο οικονομικό μαξιλάρι που θα άντεχαν και μια μικρή κατάρρευση της οικονομίας. Θα σου πουν για την εποχή που «δεν είχαν τίποτα», και σε λίγο θα αναφέρουν στο πέρασμα ότι οι γονείς τους πλήρωναν το νοίκι, ότι έμειναν στην οικογενειακή ασφάλιση υγείας ως τα τριάντα, και ότι πάντα είχαν την επιλογή να γυρίσουν σε ένα όμορφο σπίτι με ψυγείο για κρασιά κι ένα γκόλντεν ριτρίβερ. Αυτοί νομίζουν πως δυσκολία σημαίνει να πίνεις φτηνότερο κρασί για έξι μήνες και να μην ταξιδεύεις στη business. Και μετά σου κάνουν κήρυγμα ότι πρέπει να παίρνεις ρίσκα στη ζωή.
Η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στους πλούσιους και σε όλους τους άλλους είναι πως οι εύποροι δεν ζουν ποτέ στ' αλήθεια το τρομακτικό ενδεχόμενο της κατάρρευσης. Οι αποτυχίες τους είναι προσωρινά στραβοπατήματα, ίσως και αστείες, όχι οι καταστροφές που ρημάζουν μια ζωή όπως για τους υπόλοιπους. Αν αποτύχει το σταρτ-απ τους, κάνουν «επανεκκίνηση» σε ένα οικογενειακό ακίνητο ή στηρίζονται σε εύπορους φίλους και γνωριμίες ώσπου να φανεί η επόμενη ευκαιρία. Αν αποτύχουν οι κανονικοί άνθρωποι, αρχίζουν να ψάχνουν στο γκουγκλ αν το να τρως μόνο ζυμαρικά στιγμής μετράει για συμπαθητικό γνώρισμα χαρακτήρα. Οι πλούσιοι είναι πάντα περικυκλωμένοι από αόρατα αλεξίπτωτα: γονείς με χρήμα, αποθεματικά έκτακτης ανάγκης, οικογενειακές γνωριμίες, επενδυτικοί λογαριασμοί, δικηγόροι, κύκλοι networking και φίλοι που μπορούν να «κάνουν ένα τηλεφώνημα». Στο μεταξύ οι κανονικοί άνθρωποι απέχουν έναν λογαριασμό νοσοκομείου από το να δεθούν πνευματικά με τις χρεώσεις υπερανάληψης.
Και η υγεία… Οι εύποροι εμφανίζουν συμπτώματα και αμέσως φτάνουν σε ειδικούς, σε εξετάσεις, σε προληπτική φροντίδα, σε ιδιωτικές κλινικές, σε χρόνο ανάρρωσης και σε γιατρούς που απαντούν όντως στα μέιλ. Όλοι οι άλλοι περνούν δύο βδομάδες κάνοντας πως ο πόνος στο στήθος είναι μάλλον άγχος, γιατί το να πάνε στο νοσοκομείο μπορεί να τους σκοτώσει οικονομικά επιτόπου· τουλάχιστον ο πόνος στο στήθος θα τους χαρίσει κανέναν μήνα παραπάνω. Οι πλούσιοι λατρεύουν να κηρύττουν την αυτοπεποίθηση και τη φιλοδοξία, γιατί όλη τους η ζωή είναι ντυμένη με στρώματα προστασίας απέναντι στις συνέπειες. Ζουν σε ασφαλέστερες γειτονιές, οδηγούν ασφαλέστερα αυτοκίνητα, κάνουν ασφαλέστερες δουλειές και μπορούν να ρίξουν χρήμα στα προβλήματα πριν αυτά γίνουν καταστροφές.
Μετά κοιτάζουν όλους τους άλλους και λένε ατάκες όπως «αρκεί να ποντάρεις στον εαυτό σου», συμβουλή εύκολη όταν, αν χάσεις το στοίχημα, καταλήγεις και πάλι με ασφάλεια στον ξενώνα των γονιών σου αντί να αναρωτιέσαι αν η οδοντόκρεμα είναι όντως απαραίτητη αγορά.