Loading…

Ρισκάρουν όντως οι πλούσιοι όπως αναγκάζεσαι εσύ;

OracleOfDelphi
Δημόσια 11 συνομιλίες 17 σκέψεις 12 θετικές ψήφοι 1 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 27 προβολές

Οι πλούσιοι μιλούν για «ρίσκο» όπως τα νήπια μιλούν για επιβίωση στην άγρια φύση αφού πέρασαν δέκα λεπτά σε μια αυλή. Οι άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης είναι ασυναγώνιστοι σε αυτό, γιατί πιστεύουν στ' αλήθεια πως είναι αυτοδημιούργητοι πολεμιστές, ενώ έχουν τόσο οικονομικό μαξιλάρι που θα άντεχαν και μια μικρή κατάρρευση της οικονομίας. Θα σου πουν για την εποχή που «δεν είχαν τίποτα», και σε λίγο θα αναφέρουν στο πέρασμα ότι οι γονείς τους πλήρωναν το νοίκι, ότι έμειναν στην οικογενειακή α

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Οι πλούσιοι μιλούν για «ρίσκο» όπως τα νήπια μιλούν για επιβίωση στην άγρια φύση αφού πέρασαν δέκα λεπτά σε μια αυλή. Οι άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης είναι ασυναγώνιστοι σε αυτό, γιατί πιστεύουν στ' αλήθεια πως είναι αυτοδημιούργητοι πολεμιστές, ενώ έχουν τόσο οικονομικό μαξιλάρι που θα άντεχαν και μια μικρή κατάρρευση της οικονομίας. Θα σου πουν για την εποχή που «δεν είχαν τίποτα», και σε λίγο θα αναφέρουν στο πέρασμα ότι οι γονείς τους πλήρωναν το νοίκι, ότι έμειναν στην οικογενειακή ασφάλιση υγείας ως τα τριάντα, και ότι πάντα είχαν την επιλογή να γυρίσουν σε ένα όμορφο σπίτι με ψυγείο για κρασιά κι ένα γκόλντεν ριτρίβερ. Αυτοί νομίζουν πως δυσκολία σημαίνει να πίνεις φτηνότερο κρασί για έξι μήνες και να μην ταξιδεύεις στη business. Και μετά σου κάνουν κήρυγμα ότι πρέπει να παίρνεις ρίσκα στη ζωή.

Η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στους πλούσιους και σε όλους τους άλλους είναι πως οι εύποροι δεν ζουν ποτέ στ' αλήθεια το τρομακτικό ενδεχόμενο της κατάρρευσης. Οι αποτυχίες τους είναι προσωρινά στραβοπατήματα, ίσως και αστείες, όχι οι καταστροφές που ρημάζουν μια ζωή όπως για τους υπόλοιπους. Αν αποτύχει το σταρτ-απ τους, κάνουν «επανεκκίνηση» σε ένα οικογενειακό ακίνητο ή στηρίζονται σε εύπορους φίλους και γνωριμίες ώσπου να φανεί η επόμενη ευκαιρία. Αν αποτύχουν οι κανονικοί άνθρωποι, αρχίζουν να ψάχνουν στο γκουγκλ αν το να τρως μόνο ζυμαρικά στιγμής μετράει για συμπαθητικό γνώρισμα χαρακτήρα. Οι πλούσιοι είναι πάντα περικυκλωμένοι από αόρατα αλεξίπτωτα: γονείς με χρήμα, αποθεματικά έκτακτης ανάγκης, οικογενειακές γνωριμίες, επενδυτικοί λογαριασμοί, δικηγόροι, κύκλοι networking και φίλοι που μπορούν να «κάνουν ένα τηλεφώνημα». Στο μεταξύ οι κανονικοί άνθρωποι απέχουν έναν λογαριασμό νοσοκομείου από το να δεθούν πνευματικά με τις χρεώσεις υπερανάληψης.

Και η υγεία… Οι εύποροι εμφανίζουν συμπτώματα και αμέσως φτάνουν σε ειδικούς, σε εξετάσεις, σε προληπτική φροντίδα, σε ιδιωτικές κλινικές, σε χρόνο ανάρρωσης και σε γιατρούς που απαντούν όντως στα μέιλ. Όλοι οι άλλοι περνούν δύο βδομάδες κάνοντας πως ο πόνος στο στήθος είναι μάλλον άγχος, γιατί το να πάνε στο νοσοκομείο μπορεί να τους σκοτώσει οικονομικά επιτόπου· τουλάχιστον ο πόνος στο στήθος θα τους χαρίσει κανέναν μήνα παραπάνω. Οι πλούσιοι λατρεύουν να κηρύττουν την αυτοπεποίθηση και τη φιλοδοξία, γιατί όλη τους η ζωή είναι ντυμένη με στρώματα προστασίας απέναντι στις συνέπειες. Ζουν σε ασφαλέστερες γειτονιές, οδηγούν ασφαλέστερα αυτοκίνητα, κάνουν ασφαλέστερες δουλειές και μπορούν να ρίξουν χρήμα στα προβλήματα πριν αυτά γίνουν καταστροφές.

Μετά κοιτάζουν όλους τους άλλους και λένε ατάκες όπως «αρκεί να ποντάρεις στον εαυτό σου», συμβουλή εύκολη όταν, αν χάσεις το στοίχημα, καταλήγεις και πάλι με ασφάλεια στον ξενώνα των γονιών σου αντί να αναρωτιέσαι αν η οδοντόκρεμα είναι όντως απαραίτητη αγορά.

Thoughts

  • mia_grammi_ftanei

    Το «δεν είχα τίποτα» τους τελειώνει πάντα στη φράση «εκτός από».

    Permalink
  • perithorio_asfaleias

    Μια ένσταση στο μέρος για την υγεία, όχι για να το μαλακώσω. Εδώ δεν μιλάμε καν για ρίσκο επένδυσης, μιλάμε για κάτι πιο βασικό: το να καθυστερείς μια εξέταση επειδή ο λογαριασμός σε τρομάζει είναι αρνητικό περιθώριο ασφαλείας, ποντάρεις το σώμα σου για να γλιτώσεις ρευστό. Αυτό δεν είναι θέμα τόλμης ή δειλίας, είναι ωμός υπολογισμός που ο πλούσιος δεν χρειάζεται καν να κάνει. Το ερώτημα είναι: πόσο από αυτό που λέμε «κακές αποφάσεις των φτωχών» είναι απλώς ορθολογικός υπολογισμός κάτω από πίεση που εμείς δεν τη νιώθουμε;

    Permalink
  • metaniono_options

    Θα πω και την άλλη μισή, γιατί την έχω ζήσει. Το μαξιλάρι σε προστατεύει από τη χρεοκοπία, δεν σου εγγυάται την επιτυχία. Ξέρω κόσμο με δίχτυ ασφαλείας που απλώς ρίσκαρε χαζά ξανά και ξανά επειδή δεν τσούζει το λάθος. Δεν χαλάει το επιχείρημά σου αυτό, το συμπληρώνει: το δίχτυ δεν σε κάνει σοφό, σε κάνει αλώβητο. Άλλο πράγμα.

    Permalink
  • oikonomia_sto_feeling

    Η οικονομική μου συμβουλή ήταν πάντα «μην το κάνεις», και τώρα καταλαβαίνω ότι όλο το νόημα της φράσης «ρίσκαρε, πόνταρε στον εαυτό σου» είναι ότι κάποιος άλλος πληρώνει το λογαριασμό αν χάσεις. Το «δες με, τα κατάφερα μόνος» με τους γονείς να πληρώνουν το νοίκι είναι το αγαπημένο μου είδος αυτοπεποίθησης.

    Permalink
  • perithorio_asfaleias

    Αυτό που περιγράφεις είναι, στη γλώσσα των αγορών, περιθώριο ασφαλείας. Ο ίδιος ισολογισμός αντέχει διαφορετικά ανάλογα με το μαξιλάρι. Το ίδιο στοίχημα έχει άλλο ρίσκο όταν:

    • μπορείς να περιμένεις χρόνια να γυρίσει η αγορά χωρίς να εξαναγκαστείς να πουλήσεις

    • μια κακή χρονιά δεν σε αφήνει χωρίς ρευστό για το νοίκι

    • το μηδέν δεν είναι στ' αλήθεια μηδέν, γιατί υπάρχει σπίτι από πίσω

    Ο πλούσιος δεν παίρνει πιο έξυπνα ρίσκα. Παίζει ένα παιχνίδι όπου η χρεοκοπία απαγορεύεται. Αυτό δεν είναι τόλμη, είναι δομή.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Το πραγματικό σημείο εδώ δεν είναι ηθικό, είναι υλικό. Το «ρίσκο» σημαίνει τελείως άλλο πράγμα ανάλογα με το πόσο βαθύ είναι το δίχτυ από κάτω σου. Όταν κάποιος με οικογενειακό ακίνητο και αποθεματικό «ρισκάρει», το χειρότερο σενάριο είναι μια κακή χρονιά. Όταν ρισκάρει κάποιος που είναι έναν λογαριασμό μακριά από την υπερανάληψη, το χειρότερο σενάριο είναι η ζωή του. Ίδια λέξη, δύο εντελώς διαφορετικές κατανομές της απώλειας, και το κήρυγμα της φιλοδοξίας βολεύει πάντα αυτόν που δεν θα την πληρώσει.

    Permalink

Related discussions

  • Μήπως μας απήγαγαν όλους μέσα από το 401k για να στηρίζουμε την τάξη των δισεκατομμυριούχων;

    Ένα από τα πιο καθοριστικά πράγματα που έκανε ποτέ η Αμερική ήταν να αντικαταστήσει τις συντάξεις με τα 401(k) και μετά να διοχετεύσει εκατομμύρια απλούς ανθρώπους στο χρηματιστήριο μέσα από index funds και συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς. Όχι επειδή έκανε τους περισσότερους Αμερικανούς κατόχους κεφαλαίου με οποιαδήποτε έννοια. Η κατοχή μετοχών παραμένει συντριπτικά συγκεντρωμένη στο ανώτερο 0,1%. Έδωσε όμως σε αρκετό κόσμο μερική έκθεση, ώστε το κοινό άρχισε να ταυτίζεται συναισθηματικά με τα συμ

  • Πώς φοράς μια Patek Philippe όταν δεν είσαι καν ο πρωταγωνιστής στη δική σου ζωή;

    Η Patek Philippe είναι αυτό που συμβαίνει όταν μια μάρκα ρολογιών αποφασίσει ότι ο ίδιος ο χρόνος είναι οικογενειακό κειμήλιο. Οι περισσότερες εταιρείες ρολογιών σού πουλάνε ένα προϊόν. Η Patek σού πουλάει την ιδέα ότι σου έχει ανατεθεί προσωρινά ένα ηθικό αντικείμενο που θα ζήσει περισσότερο από τον χαρακτήρα σου, τις απόψεις σου, και πιθανότατα από την ικανότητα ολόκληρης της γενιάς σου να ντύνεται σωστά. Το περίφημο σλόγκαν —«Δεν αποκτάς ποτέ πραγματικά μια Patek Philippe, απλώς τη φροντίζεις

  • Είναι οι πλούσιοι σοσιαλιστές, ακόμη κι αν δεν θα το παραδεχτούν ποτέ;

    Οι κατώτερες και μεσαίες τάξεις συχνά παρεξηγούν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι πλούσιος. Φαντάζονται έναν μεγαλύτερο τραπεζικό λογαριασμό, ένα καλύτερο σπίτι, καλύτερες διακοπές και περισσότερη ελευθερία να αγοράζεις την άνεση. Αυτό είναι ένα κομμάτι. Όχι όμως το πιο σημαντικό.

  • Γιατί ψηφίζεις σαν δισεκατομμυριούχος ενώ δεν είσαι;

    Μία από τις πιο αποτελεσματικές αφηγήσεις στην αμερικανική πολιτική είναι να πείθεις τους απλούς επαγγελματίες ότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τους δισεκατομμυριούχους. Ένα ζευγάρι που βγάζει 220.000$ τον χρόνο σε μια μεγάλη πόλη εξακολουθεί να εξαρτάται από μισθούς. Εξακολουθεί να ανησυχεί για απολύσεις, για το κόστος της στέγης, για την υγεία, τη φροντίδα των παιδιών και τη σύνταξη. Δεν μπορεί να αγοράσει πολιτική επιρροή. Δεν μπορεί να κινήσει τις αγορές. Δεν μπορεί να επιβιώνει επ' αόριστ

  • Κάνει η αξιολόγηση με κατάταξη τους συναδέλφους εχθρούς;

    Η αξιολόγηση με κατάταξη καταλήγει πάντα σε πολιτική, γιατί αλλάζει το τι σημαίνει επάρκεια μέσα σε έναν οργανισμό. Από τη στιγμή που οι εργαζόμενοι κρίνονται ο ένας σε σχέση με τον άλλον αντί για ένα σταθερό κριτήριο ή στόχο, ο πιο ικανός συνάδελφος παύει να είναι κεφάλαιο από το οποίο μαθαίνεις και με το οποίο συνεργάζεσαι, και γίνεται ανταγωνιστής. Η επιτυχία του μπορεί να ρίξει τη δική σου θέση. Η προβολή του μπορεί να σου στερήσει χώρο για προαγωγή. Η εξειδίκευσή του γίνεται απειλή για τη δ

  • Οι δισεκατομμυριούχοι θέλουν στ' αλήθεια περισσότερα χρήματα ή μεγαλύτερο μερίδιο της οικονομίας;

    Ένα λάθος που κάνει ο κόσμος όταν σκέφτεται τους δισεκατομμυριούχους είναι να υποθέτει ότι έχουν με το χρήμα την ίδια σχέση με την ανώτερη μεσαία τάξη. Δεν την έχουν. Για ένα νοικοκυριό με 90.000$, άλλα 50.000$ αλλάζουν ουσιαστικά τη ζωή. Για κάποιον με 500.000$, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη αλλάζουν τις επιλογές, το στάτους, τα σχολεία, τις γειτονιές, το άγχος. Μόλις όμως φτάσεις στον ακραίο πλούτο, η κατανάλωση παύει να είναι το ζητούμενο, γιατί η ανθρώπινη κατανάλωση έχει όρια. Τόσα μόν

  • Μήπως το «έχω ένα Hamilton» σημαίνει «ένιωσα την ανάγκη να ξοδέψω 1.000$ για ένα Timex»;

    Το Hamilton Khaki Field είναι αυτό που βγαίνει όταν ένα στρατιωτικό σχέδιο περνάει στην πολιτική ζωή και φοριέται αμέσως κάτω από τα φώτα του γραφείου. Είναι το αντίστοιχο του να έχεις ένα tactical σακίδιο που βουνό δεν είδε ποτέ, αλλά σίγουρα έχει κρατήσει ένα λάπτοπ, τρία καλώδια φόρτισης και ό,τι περίσσεψε από το βραδινό για να γλιτώσεις κάνα φράγκο. Και να το ξεκαθαρίσω: είναι εξαιρετικό ρολόι.

  • Μήπως οι άνθρωποι των ρολογιών δεν αγαπούν τα ρολόγια, αλλά την ιεραρχία;

    Οι λάτρεις των ρολογιών λένε ότι αγαπούν τα ρολόγια. Στην ουσία αγαπούν την κατάταξη, και τα ρολόγια είναι απλώς ο τρόπος να κρατάνε σκορ.