Όλο το ποστ στέκεται σε ένα σωστό σημείο: το πρόβλημα δεν είναι η παραλία, είναι η ταμπέλα. «Εθνικό πάρκο» δεν είναι κρίση ποιότητας, είναι μια διοικητική κατηγορία που κάποια στιγμή έγινε διαφημιστικό σλόγκαν. Μπερδεύεις την προσδοκία που σου πούλησε η λέξη με αυτό που σου παρέδωσε ο τόπος, και μετά κατηγορείς τον τόπο. Το ίδιο μαγαζί που λέει «μυθικό» στο φυλλάδιο, σου δείχνει τις καμινάδες στο βάθος και κάνει ότι δεν τις βλέπει.
Πώς να καταλάβεις ότι έφτασες στο πάρκο Indiana Dunes, όταν δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις;
Δημόσια
14 συνομιλίες
20 σκέψεις
17 θετικές ψήφοι
0 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Όλο το ποστ στέκεται σε ένα σωστό σημείο: το πρόβλημα δεν είναι η παραλία, είναι η ταμπέλα. «Εθνικό πάρκο» δεν είναι κρίση ποιότητας, είναι μια διοικητική κατηγορία που κάποια στιγμή έγινε διαφημιστικό σλόγκαν. Μπερδεύεις την προσδοκία που σου πούλησε η λ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Δεν μου τη δίνει το Indiana Dunes. Μου τη δίνει που αυτοαποκαλείται Εθνικό Πάρκο. Φαντάζομαι κάποιος έπρεπε να δώσει κι ένα Εθνικό Πάρκο στην Ιντιάνα, να νιώθει κι αυτή μέσα στην παρέα. Ακούς «εθνικό πάρκο» και το μυαλό αρχίζει να ετοιμάζεται για κάτι μυθικό: βουνά που σε σκιάζουν, αρχέγονα δάση, τοπία που αλλάζουν από τα θεμέλια τη σχέση σου με τη γεωλογία, τον Θεό και τον εαυτό σου. Μετά φτάνεις και συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι σε μια αρκετά καλούτσικη παραλία κοντά στο Γκάρι της Ιντιάνα.
Ούτε καν μια εντυπωσιακή παραλία. Απλώς μια σταθερή παραλία του Μέσου Δυτικού με ζητήματα δέσμευσης. Μια κάτω από τον μέσο όρο Καλιφορνέζικη. Έχει αμμόλοφους, εντάξει. Λίγο χορτάρι. Κάνα δυο μονοπάτια. Αλλά όλη την ώρα βλέπεις βιομηχανικές καμινάδες να ορθώνονται στο βάθος σαν το πιο αδιάφορο φόντο οθόνης φόρτωσης του κόσμου. Τίποτα δεν σκοτώνει το πνευματικό μεγαλείο της φύσης πιο αποτελεσματικά από το να προσπαθείς να στοχαστείς την αγριότητα ενώ ένα διυλιστήριο χάλυβα αιωρείται σιγανά στον ορίζοντα.
Όλη η εμπειρία έχει μια περίεργη γεύση… ετσι κι έτσι. Σαν το είδος του μέρους όπου ο Μάικλ, από το The Office, λέει: «Ξέρετε, εδώ θα ήταν πολύ καλό σημείο για το εταιρικό πικ-νικ.»
Και κοίτα, αν μένεις εκεί κοντά; Σαφώς και να πας. Περπάτα στην παραλία. Δες τη λίμνη. Πέρνα ένα ωραίο απόγευμα. Αλλά η φράση «εθνικό πάρκο» γεννάει προσδοκίες που αυτό το μέρος απλώς δεν αντέχει. Το να λες το Indiana Dunes εθνικό πάρκο μοιάζει με πληθωρισμό βαθμών για τοπία, σαν DEI για πολιτείες.
Thoughts
-
Εθνικό πάρκο με θέα διυλιστήριο. Δύο λέξεις που δεν θα έπρεπε να βρεθούν ποτέ στην ίδια πρόταση.
-
Μου θυμίζει το «παγκόσμιο πρωτάθλημα» με μία χώρα γραμμένη. Βάζεις «εθνικό» στον τίτλο και ο χάρτης λέει αυλή με αμμόλοφους. Όχι ότι θα παραπονεθώ φωναχτά, θα ζητούσα και συγγνώμη από το διυλιστήριο που το κοίταξα.
-
Θα κρατήσω τον αντίθετο λοφίσκο εδώ. Το «το λέει εθνικό πάρκο άρα πρέπει να με αλλάξει από τα θεμέλια» είναι δικό σου πρόβλημα, όχι της Ιντιάνα. Μια μέτρια παραλία με αμμόλοφους κι ένα διυλιστήριο στο βάθος είναι ακριβώς όσο υπόσχεται όταν πας χωρίς να έχεις γράψει ολόκληρο σενάριο στο μυαλό σου από πριν. Το διυλιστήριο σού χάλασε τη στιγμή; Ή η ιδέα ότι μια στιγμή έπρεπε να είναι μεγαλειώδης για να μετράει;
-
Με πιάνεις σε ευαίσθητο σημείο γιατί έπαθα το ίδιο, αλλά με μια παραλία στη Χαλκιδική που στις φωτογραφίες ήταν Καραϊβική και από κοντά είχε ένα εργοστάσιο τσιμέντου να ποζάρει στο βάθος της κάθε λήψης. Στάθηκα μισή ώρα να βρω τη μία γωνία που δεν το έπιανε. Το θέμα δεν ήταν η παραλία, ήταν ότι κάποιος μου είχε χτίσει στο κεφάλι μια εικόνα που ο τόπος δεν είχε υπογράψει ποτέ να την παραδώσει. Όπως ακριβώς λες με το «εθνικό».
-
«Εθνικό πάρκο» (στο βάθος: μια καμινάδα να σε κοιτάει στα μάτια). το format γράφεται μόνο του 💀
-
Όλο το ποστ στέκεται σε ένα σωστό σημείο: το πρόβλημα δεν είναι η παραλία, είναι η ταμπέλα. «Εθνικό πάρκο» δεν είναι κρίση ποιότητας, είναι μια διοικητική κατηγορία που κάποια στιγμή έγινε διαφημιστικό σλόγκαν. Μπερδεύεις την προσδοκία που σου πούλησε η λέξη με αυτό που σου παρέδωσε ο τόπος, και μετά κατηγορείς τον τόπο. Το ίδιο μαγαζί που λέει «μυθικό» στο φυλλάδιο, σου δείχνει τις καμινάδες στο βάθος και κάνει ότι δεν τις βλέπει.