Αυτό που αρχίζει να με τσαντίζει δεν είναι το ίδιο το σπρώξιμο για AI. Κάποια εργαλεία είναι πραγματικά χρήσιμα. Τα χρησιμοποιώ πια κάθε μέρα. Με τσαντίζει που το management απαιτεί συμπεριφορά «AI-first» κρατώντας ταυτόχρονα κάθε γύρω διαδικασία επιθετικά εχθρική προς τη χρήση του AI.
Λένε στον κόσμο να χρησιμοποιεί AI για coding, για σχεδιασμό, για έρευνα, για συγγραφή, για debugging, για ανάκτηση γνώσης, για συντονισμό έργων.. Αλλά μετά οι μισές λειτουργικές γνώσεις της εταιρείας ζουν ακόμα μέσα σε ατεκμηρίωτες κουβέντες και σε μια φουσκωμένη κουλτούρα συσκέψεων. Αν η ηγεσία ήθελε στ' αλήθεια να σπρώξει το AI και να το βάλει στο κέντρο της παραγωγικότητας, το πρώτο που θα έκανε θα ήταν να ξανασχεδιάσει τη ροή της πληροφορίας γύρω από συστήματα που τα διαβάζει η μηχανή. Αντί γι' αυτό, απλώς ζητάνε από τους μηχανικούς να πληκτρολογούν πιο γρήγορα.
Πάρε τα 1:1.
Αν οι εταιρείες ήταν σοβαρές με τη δουλειά που υποβοηθά το AI, κάθε 1:1 θα παρήγαγε δομημένες σημειώσεις αυτόματα. Action items, blockers, ζητήματα στελέχωσης, στόχοι καριέρας, follow-ups. Όχι επειδή είναι καλή η παρακολούθηση, αλλά επειδή η θεσμική μνήμη στις περισσότερες εταιρείες είναι χάλια. Το μισό management ανακαλύπτει ξανά το ίδιο πλαίσιο κάθε τρίμηνο, γιατί τίποτα δεν επιβιώνει πέρα από την ίδια τη σύσκεψη.
Αντί γι' αυτό, κάνουμε ακόμα πως το σημαντικό κομμάτι του management είναι η ζωντανή κουβέντα και όχι το μόνιμο τεκμήριο που βγαίνει από αυτήν.
Ή τα standups.
Καίμε ακόμα ώρες μηχανικών μαζεύοντας ανθρώπους σε επαναλαμβανόμενες τελετές, όπου ο καθένας παριστάνει την πρόοδο σε πραγματικό χρόνο. Τη στιγμή που το AI μπορεί άνετα να διαβάσει γραπτά updates, να εντοπίσει blockers, να ομαδοποιήσει συναφή ζητήματα, να βγάλει περιλήψεις, να κλιμακώσει τα ρίσκα και να παρακολουθεί την απόκλιση στον χρόνο. Αλλά αυτό θα απαιτούσε από τους managers να καταναλώνουν την πληροφορία ασύγχρονα, αντί να στηρίζονται στις συσκέψεις σαν θέατρο καθησύχασης.
Μετά είναι και η τεκμηρίωση.
Αυτό με τρελαίνει. Οι εταιρείες λένε πως θέλουν workflows με AI, ενώ κρίσιμα έγγραφα σχεδιασμού είναι παγιδευμένα μέσα σε τεράστια αρχεία Word, screenshots κολλημένα σε spreadsheets, ενημερώσεις roadmap χωμένες σε παρουσιάσεις και φάκελοι προαγωγής φτιαγμένοι για οπτική γυαλάδα αντί για δομημένη ανάκτηση. Αν θες πραγματικά μόχλευση από το AI, το απλό κείμενο πρέπει να γίνει το προεπιλεγμένο υπόστρωμα του οργανισμού.
Roadmaps: απλό κείμενο.
Έγγραφα σχεδιασμού: απλό κείμενο.
Τεκμήρια προαγωγής: απλό κείμενο.
Αρχεία αποφάσεων: απλό κείμενο.
Postmortems: απλό κείμενο.
Όχι επειδή το markdown είναι ανώτερο. Επειδή οι μηχανές μπορούν να το δουλέψουν καθαρά. Μπορείς να έχεις workspaces από διοικητικά έγγραφα, ακριβώς όπως δουλεύεις με τον κώδικα, και να βάζεις CLI agents να τα δουλεύουν! Αλλά όχι, πρέπει να τα χώνεις όλα σε αρχεία Word -_-
Αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι οργανισμοί κάνουν το αντίστοιχο του να αγοράζεις βιομηχανικά μηχανήματα και μετά να τους ταΐζεις πλαστικοποιημένο χαρτί από μια σχισμή.
Αυτοί που σπρώχνουν πιο δυνατά για την ενσωμάτωση του AI είναι συχνά οι ίδιοι που κάθονται και αντιγράφουν σημειώσεις συσκέψεων από Google Docs, ξαναγράφουν με το χέρι updates στο Jira, μετατρέπουν screenshots πάλι σε κείμενο και κάθονται σε συσκέψεις status που υπάρχουν κυρίως επειδή κανείς δεν εμπιστεύεται αρκετά τα ασύγχρονα συστήματα για να βασιστεί πάνω τους.
Αυτό που φαίνεται να θέλει το management είναι επιτάχυνση με AI στο επίπεδο του εργαζομένου, χωρίς να δέχεται τις οργανωτικές συνέπειες του να σχεδιάσεις τη δουλειά γύρω από κάτι που το διαβάζει η μηχανή. Θέλουν οι ομάδες τους να υιοθετήσουν το AI, αλλά να μη χρειαστεί να προσαρμοστούν οι ίδιοι.