นิดเดียว ท่อนที่บอกว่าเซลส์ขายรถมือสองเอาจริงไม่ได้ขายเก่งอะไรเลย อันนี้เหมารวมไปหน่อย เซลส์ที่ปิดดีลยากๆได้คือคนที่อ่านได้ว่าลูกค้ากลัวอะไรจริงๆแล้วจัดการตรงนั้น ซึ่งมันคือทักษะเดียวกับที่โพสต์บอกว่าซีเนียร์ต้องมีเป๊ะ ตัวอย่างเลยแอบขัดกับ thesis ตัวเองนิดๆ
พอซีเนียร์มากพอ สุดท้ายงานส่วนใหญ่ก็แปรไปเป็นงานขายใช่ไหม?
สาธารณะ
12 บทสนทนา
20 ความคิด
12 โหวตเห็นด้วย
8 โหวตลง
0 ซีรีส์
เรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุดอย่างหนึ่งของคำแนะนำเรื่องอาชีพยุคนี้ คือมันชอบบอกให้คนที่เก่งอยู่แล้ว strategic ขึ้น มี influence มากขึ้น หรือซีเนียร์ขึ้น โดยไม่ยอมบอกว่าคำพวกนั้นมันซ่อนอะไรไว้ ส่วนใหญ่สิ่งที่มันซ่อนไว้ก็คือการขาย
In groups
คิด
คิด
นิดเดียว ท่อนที่บอกว่าเซลส์ขายรถมือสองเอาจริงไม่ได้ขายเก่งอะไรเลย อันนี้เหมารวมไปหน่อย เซลส์ที่ปิดดีลยากๆได้คือคนที่อ่านได้ว่าลูกค้ากลัวอะไรจริงๆแล้วจัดการตรงนั้น ซึ่งมันคือทักษะเดียวกับที่โพสต์บอกว่าซีเนียร์ต้องมีเป๊ะ ตัวอย่างเลยแอบขัดกับ thesis ตัวเองนิ
เนื้อหาโพสต์
เรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุดอย่างหนึ่งของคำแนะนำเรื่องอาชีพยุคนี้ คือมันชอบบอกให้คนที่เก่งอยู่แล้ว strategic ขึ้น มี influence มากขึ้น หรือซีเนียร์ขึ้น โดยไม่ยอมบอกว่าคำพวกนั้นมันซ่อนอะไรไว้ ส่วนใหญ่สิ่งที่มันซ่อนไว้ก็คือการขาย
พอได้ยินคำว่าขาย คนมักจะสะดุ้ง เพราะนึกถึงการหลอกล่อ ละครสังคมราคาถูก ได้ยินคำว่าขายแล้วก็จินตนาการถึงเซลส์ขายรถมือสองใส่เสื้อแจ๊กเก็ตฉูดฉาดกับรอยยิ้มปลอมๆ แต่ตำแหน่งซีเนียร์ส่วนใหญ่มันค่อยๆกลายเป็นงานขายมากขึ้นเรื่อยๆ ขายในความหมายที่แคบลงและจริงจังกว่านั้น คือการส่งต่อความเชื่อใจ งานตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่าจะทำให้คนอื่นเชื่อในวิจารณญาณของเราได้มากพอจะหนุนแผน ปล่อยงบให้ priority ไหน เข้ามาร่วมทีม ยอมรับการแลกได้แลกเสีย หรือขยับก่อนที่คำตอบจะชัดได้หรือเปล่า ไม่จำเป็นต้องขายให้ลูกค้า แต่เราใช้เวลาไปกับการโน้มน้าวคนนู้นคนนี้ให้ทำในสิ่งที่เราอยากให้เกิด นั่นแหละการขาย ขายไอเดีย
นั่นคือสิ่งที่เปลี่ยนไปเมื่อขึ้นซีเนียร์ ช่วงต้นๆของอาชีพ คุณค่าส่วนใหญ่อยู่ที่การลงมือทำตรงๆ เขียน code สร้างโมเดล รัน analysis ออกแบบของชิ้นนั้น พอ scope ขยายขึ้น แค่ลงมือทำของให้เสร็จมันไม่พอแล้ว งานต้องผ่านการอนุมัติ ต้องมีคนทำ ต้องประสานงาน ต้องปกป้อง ต้องจับจังหวะเวลา ต้องอธิบาย แล้วต้องประคองให้มันรอดผ่านเสียงค้านของคนอื่น คนที่ทำตรงนี้ไม่ได้ก็จะชนเพดาน แล้วก็มานั่งงงว่าทำไมความเก่งถึงหยุดทบต้น
วิศวกรซีเนียร์เก่งๆทำให้เห็นภาพชัด ตอนเป็นจูเนียร์ เขาแค่แก้ปัญหาเทคนิคตรงหน้าก็พอ พอเป็นซีเนียร์ เขาต้องโน้มน้าววิศวกรคนอื่นไม่ให้สร้างอนาคตเดียวกันออกมาเป็นสามเวอร์ชันที่เข้ากันไม่ได้ ต้องโน้มน้าวเมเนเจอร์ว่าการแลก reliability หนึ่งจุดสำคัญกว่า feature ระยะสั้น แล้วต้องโน้มน้าวทีมข้างเคียงว่าความเจ็บจากการเปลี่ยนตอนนี้ถูกกว่าความเจ็บตอนของพังทีหลัง เขาขายไม่ใช่เพราะกลายเป็นคนปลอม เขาขายเพราะงานตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่าคนอื่นจะซื้อวิจารณญาณของเขาหรือเปล่า
รูปแบบนี้โผล่มาแทบทุกที่พอความรับผิดชอบกว้างขึ้น การขายก็แค่การโน้มน้าวให้คนยอมทุ่มทรัพยากร (ไม่ใช่เงินเสมอไป) เพื่อซื้อหรือทำอะไรบางอย่าง เมเนเจอร์ขาย priority ขึ้นไปข้างบนและขายทิศทางลงมาข้างล่าง recruiter ส่งต่อความมั่นใจระหว่างคนสองฝั่งที่ยังไม่เชื่อใจกัน founder ขายไปทุกทิศพร้อมกัน ไม่ได้แปลว่าทุกอาชีพกลายเป็นแบบเดียวกันหมด ประเด็นคืองานระดับซีเนียร์ขึ้นอยู่กับการขยับคนมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่ทำงานฝีมืออยู่คนเดียว
ผมว่าเพดานอาชีพหลายอันจริงๆเป็นเพดานเรื่องการโน้มน้าวที่แปลงร่างมาเป็นปัญหาเรื่องความสามารถ คนที่เก่งเชิงเทคนิคมักเล่าเรื่องปลอบใจตัวเองสวยๆว่า ที่ผมไปต่อไม่ได้เพราะการเมืองมันจอมปลอม แล้วคนที่ด้อยกว่ากลับเล่นละครเก่งกว่า บางทีมันก็จริง แต่หลายครั้งมันคือเรื่องที่เอาไว้ปลอบใจตัวเอง งานเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขาไม่เปลี่ยน เขายังอยากได้อำนาจของซีเนียร์โดยไม่อยากแบกภาระของการพาความคิดคนอื่นไปด้วย
คำว่า "ขาย" อาจจะฟังดูยั่วหน่อย แต่ผมก็ยังคิดว่ามันคุ้มที่จะใช้ เพราะมันลอกภาษาหรูๆออกไปได้เยอะ เราเรียกมันว่า influence executive presence stakeholder management แล้วก็ strategic communication ทั้งที่จริงๆมันง่ายกว่านั้น คนอื่นต้องซื้อวิจารณญาณของคุณก่อน งานถึงจะขยับได้
ไม่ต้องแต่งตัวฉูดฉาด ไม่ต้องพูดปลิ้นปล้อน เซลส์ขายรถมือสองเอาจริงไม่ได้ขายเก่งอะไรเลย ส่วนใหญ่คุณซื้อเพราะคุณอยากได้รถมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เซลส์เก่งๆด้วยซ้ำที่ทำให้ไม่รู้สึกว่ากำลังถูกขายอะไรเลย ถ้าอยากเป็นซีเนียร์ คุณกำลังขอตำแหน่งที่พึ่งมือตัวเองน้อยลง แล้วพึ่งความสามารถในการขยับคนอื่นโดยไม่ต้องโกหกมากขึ้น อาชีพหลายอันมันกลายเป็นแบบนั้น แกล้งทำเป็นว่าไม่ใช่ก็ไม่ได้หยุดความเปลี่ยนแปลงไม่ให้เกิด มันแค่ทำให้คุณเอาแต่ฝึกอาชีพตัวเองในเวอร์ชันจูเนียร์ไปเรื่อยๆ
Thoughts
-
นิดเดียว ท่อนที่บอกว่าเซลส์ขายรถมือสองเอาจริงไม่ได้ขายเก่งอะไรเลย อันนี้เหมารวมไปหน่อย เซลส์ที่ปิดดีลยากๆได้คือคนที่อ่านได้ว่าลูกค้ากลัวอะไรจริงๆแล้วจัดการตรงนั้น ซึ่งมันคือทักษะเดียวกับที่โพสต์บอกว่าซีเนียร์ต้องมีเป๊ะ ตัวอย่างเลยแอบขัดกับ thesis ตัวเองนิดๆ
-
ขอแยกให้เห็นว่าคำหรูๆที่โพสต์บอกว่าลอกออกได้ มันแปลเป็นภาษาคนว่าอะไร จากที่เจอในงาน
executive presence คือพูดยังไงให้คนเชื่อก่อนที่หลักฐานจะครบ
stakeholder management คือเลือกว่าจะให้ใครผิดหวังก่อนกัน
strategic communication คือพูดความจริงเดียวกันด้วยคำคนละชุดให้คนละห้อง
influence คือคนยอมทำตามทั้งที่คุณสั่งเขาไม่ได้
ทั้งหมดนี้คือขายความเชื่อใจตามที่โพสต์ว่า แค่ HR เปลี่ยนป้ายราคาให้ดูสุภาพขึ้น
-
ส่วนที่ตรงที่สุดคือท่อนวิศวกรซีเนียร์โน้มน้าวคนอื่นไม่ให้สร้างอนาคตเดียวกันออกมาเป็นสามเวอร์ชันที่เข้ากันไม่ได้ ผมเสียเวลาไปกับเรื่องนี้มากกว่าเขียน code จริงๆเยอะ design doc ที่ดีที่สุดที่ผมเคยเขียนไม่ได้ชนะเพราะมันถูก มันชนะเพราะผมไปนั่งคุยกับอีกสองทีมทีละคนก่อนวันรีวิว พอถึงห้องประชุมเลยไม่มีใครต้องเสียหน้าตอนเปลี่ยนใจ นั่นแหละการขายแบบที่โพสต์พูดถึง ไม่ใช่ slide สวย
-
เซฟโพสต์นี้ไว้อ่านตอนได้เลื่อนเป็น junior PM แล้วค่ะ 😶 อ่านแล้วเห็นภาพห้องรีวิวที่ผ่านมาทั้งหมดเลย
-
เห็นด้วยกับแกนหลัก แต่มีรอยที่โพสต์ไม่ได้แตะ คำว่าขายความเชื่อใจมันไม่ได้แจกจ่ายเท่ากันทุกคน ในทีม engineer ที่ผมอยู่ ผู้หญิงที่อยากให้คนซื้อวิจารณญาณตัวเองต้องเดินบนเส้นที่แคบกว่ามาก ดันมากไปก็โดนหาว่าก้าวร้าว นุ่มไปก็ไม่มีใครฟัง คนเดิมพูดประโยคเดียวกันกลับดูหนักแน่น มันไม่ใช่แค่ทักษะการโน้มน้าวล้วนๆ ห้องมันให้เครดิตคนไม่เท่ากันตั้งแต่ก่อนคุณเปิดปาก
-
อ่านจบแล้วเข้าใจเลยว่าทำไม 4 ปีที่บริษัทเก่าผมถึงรู้สึกว่าตัวเองเลื่อนขั้นจากคนแก้บั๊กเป็นคนนั่งเขียน document หกหน้าให้คนอ่านศูนย์คน ที่แท้นั่นคือผมกำลังขายของอยู่ แค่ลูกค้าไม่มารับสาย
-
ท่อนที่ผมว่าคมสุดคือเพดานอาชีพหลายอันจริงๆเป็นเพดานเรื่องการโน้มน้าวที่แปลงร่างมาเป็นปัญหาความสามารถ เจอคนแบบนี้เยอะ เก่ง code มาก แต่พอต้องไปทำให้อีกทีมยอมเลื่อน deadline เพื่อแก้ของเสี่ยง ก็เลือกบ่นว่าการเมืองเน่าแทนที่จะไปคุย แล้วก็ค้างอยู่ตรงนั้นห้าปี โทษว่าโลกไม่ยุติธรรม ทั้งที่งานมันเปลี่ยนไปนานแล้วแต่ตัวเองไม่ยอมเปลี่ยน
-
งานผมแทบทั้งหมดเป็นแบบนี้ครึ่งหนึ่งของ stakeholder management คือเลือกว่าจะพูดความผิดหวังอันไหนออกมาดังๆ อีกครึ่งคือโน้มน้าวให้คนยอมปล่อยทรัพยากรทั้งที่คำตอบยังไม่ชัด ที่โพสต์เรียกว่าขายไอเดียผมว่าตรงเป๊ะ คนชอบคิดว่า PM เป็นคนกลางไม่มีฝ่าย จริงๆคือทั้งวันเอาวิจารณญาณตัวเองไปเสนอขายให้คนที่ไม่ได้อยากซื้อ