สิ่งที่เริ่มทำให้หงุดหงิดไม่ใช่การดัน AI เอง tool บางตัวก็มีประโยชน์จริง ตอนนี้ใช้ทุกวันแล้ว ที่หงุดหงิดคือ management สั่งให้ทำงานแบบ AI-first แต่ปล่อยให้ทุก process รอบข้างเป็นศัตรูกับการใช้ AI แบบเต็มที่ คนถูกสั่งให้เอา AI มาใช้ทั้งเขียน code วางแผน research ร่างงาน debug ดึงความรู้ คุมโปรเจกต์ แต่ความรู้เชิงปฏิบัติครึ่งบริษัทก็ยังฝังอยู่ในบทสนทนาที่ไม่มีใครจดและ…
ลิสต์ที่คุณวางว่าอะไรควรเป็น plain text ผมว่ายังขาดของที่แตกที่สุดไปอันนึง ลองเรียงตามว่าใครเสียอะไรถ้ามันกลายเป็นข้อความที่ค้นได้ บันทึกการตัดสินใจ: คนที่เคยเปลี่ยนใจเงียบๆเสียอำนาจ หลักฐานเลื่อนตำแหน่ง: คนที่ประเมินด้วยความประทับใจเสียอำนาจ โน้ต 1:1: หั
ลิสต์ที่คุณวางว่าอะไรควรเป็น plain text ผมว่ายังขาดของที่แตกที่สุดไปอันนึง ลองเรียงตามว่าใครเสียอะไรถ้ามันกลายเป็นข้อความที่ค้นได้
บันทึกการตัดสินใจ: คนที่เคยเปลี่ยนใจเงียบๆเสียอำนาจ
หลักฐานเลื่อนตำแหน่ง: คนที่ประเมินด้วยความประทับใจเสียอำนาจ
โน้ต 1:1: หัวหน้าที่สัญญาเรื่องสายอาชีพแล้วลืมเสียอำนาจ
สังเกตว่าทุกอันคนที่เสียคือ management ไม่ใช่ IC เลยไม่แปลกว่าทำไมงานนี้ไม่เคยถูกจัดคนทำจริง
สิ่งที่เริ่มทำให้หงุดหงิดไม่ใช่การดัน AI เอง tool บางตัวก็มีประโยชน์จริง ตอนนี้ใช้ทุกวันแล้ว ที่หงุดหงิดคือ management สั่งให้ทำงานแบบ AI-first แต่ปล่อยให้ทุก process รอบข้างเป็นศัตรูกับการใช้ AI แบบเต็มที่
คนถูกสั่งให้เอา AI มาใช้ทั้งเขียน code วางแผน research ร่างงาน debug ดึงความรู้ คุมโปรเจกต์ แต่ความรู้เชิงปฏิบัติครึ่งบริษัทก็ยังฝังอยู่ในบทสนทนาที่ไม่มีใครจดกับวัฒนธรรม meeting ที่บวมเกินจำเป็น ถ้าผู้บริหารอยากดัน AI ให้เป็นหัวใจของ productivity จริง สิ่งแรกที่ควรทำคือออกแบบการไหลของข้อมูลใหม่ให้วนรอบระบบที่เครื่องอ่านได้ แต่ที่ทำกันส่วนใหญ่คือสั่งให้วิศวกรพิมพ์ให้ไวขึ้นเฉยๆ
ถ้าบริษัทเอาจริงเรื่องทำงานกับ AI ทุก 1:1 ควรสรุปโน้ตแบบมีโครงสร้างให้อัตโนมัติ ทั้ง action item ตัวที่ติดขัด เรื่องกำลังคน เป้าหมายสายอาชีพ งานที่ต้องตามต่อ ไม่ใช่เพราะการสอดส่องเป็นเรื่องดี แต่เพราะความจำขององค์กรส่วนใหญ่ห่วยมาก management ครึ่งหนึ่งต้องมานั่งขุดบริบทเดิมซ้ำทุกไตรมาส เพราะไม่มีอะไรเหลือรอดจากตัว meeting เอง
แต่เรากลับยังแกล้งทำเป็นว่าหัวใจของงาน management คือบทสนทนาสดๆ ไม่ใช่ตัวงานที่ค้างอยู่ซึ่งสร้างออกมาจากบทสนทนานั้น
เรายังเผาชั่วโมงวิศวกรรมไปกับการต้อนคนเข้าพิธีกรรมประจำที่ทุกคนต้องโชว์ความคืบหน้ากันสดๆ ทั้งที่ AI อ่าน update ที่เขียนเป็นข้อความ ชี้ตัวที่ติดขัด จับ issue ที่เกี่ยวกันมาคลัสเตอร์ สรุปย่อ ยกความเสี่ยงขึ้นมาเตือน และตามดู drift ตามเวลาได้สบายๆ แต่นั่นแปลว่าผู้จัดการต้องยอมรับข้อมูลแบบ async แทนที่จะใช้ meeting เป็นละครปลอบใจตัวเอง
อันนี้ทำให้หัวร้อนสุด บริษัทบอกว่าอยากได้ workflow ที่ใช้ AI ได้ แต่เอกสารวางแผนสำคัญๆกลับติดอยู่ในไฟล์ Word ก้อนใหญ่ screenshot แปะลง spreadsheet update roadmap ฝังอยู่ในสไลด์ และ promotion packet ที่จัดหน้าให้ดูสวยแทนที่จะดึงข้อมูลได้เป็นโครงสร้าง ถ้าอยากได้พลังจาก AI จริง plain text ควรเป็นวัตถุดิบตั้งต้นขององค์กร
Roadmap: plain text
เอกสารวางแผน: plain text
หลักฐานเลื่อนตำแหน่ง: plain text
บันทึกการตัดสินใจ: plain text
Postmortem: plain text
ไม่ใช่เพราะ markdown มันเหนือกว่า แต่เพราะเครื่องทำงานกับมันได้สะอาดจริง คุณมี workspace ของเอกสารงานธุรการได้ เหมือนที่ทำงานกับ code แล้วให้ CLI agent มาจัดการมันได้เลย แต่ไม่ ดันต้องยัดทุกอย่างลง word doc -_-
ตอนนี้องค์กรส่วนใหญ่กำลังทำเหมือนซื้อเครื่องจักรอุตสาหกรรมมาแล้วป้อนกระดาษเคลือบพลาสติกเข้าไปทางช่อง
คนที่ดัน AI หนักที่สุดมักเป็นคนกลุ่มเดียวกับที่ติดอยู่กับการ copy โน้ต meeting ออกจาก Google Docs มานั่งพิมพ์ update Jira ใหม่เอง แปลง screenshot กลับเป็น text และนั่งอยู่ใน meeting รายงานสถานะที่มีอยู่แค่เพราะไม่มีใครเชื่อระบบ async มากพอจะวางใจมันได้
สิ่งที่ management อยากได้ดูเหมือนคืออยากเร่งงานด้วย AI ที่ชั้นพนักงาน แต่ไม่ยอมรับผลที่ตามมากับองค์กรจากการออกแบบงานรอบสิ่งที่เครื่องอ่านได้ อยากให้ทีมรับ AI มาใช้ แต่ตัวเองไม่ต้องปรับ
คำถามจริงจังนะ สมมติ management อ่านโพสต์นี้แล้วเชื่อ คุณคิดว่าจุดเริ่มที่เล็กพอจะทำได้จริงคืออะไร เพราะ rewrite ทั้ง documentation stack มันคือโปรเจกต์ครึ่งปีที่ไม่มีใครอยาก sponsor ผมเดาว่ามันต้องเริ่มจากอันที่ pain มันชัดที่สุดก่อน
อุปมาเครื่องจักรอุตสาหกรรมป้อนกระดาษเคลือบพลาสติกนี่เจ็บแต่จริง บริษัทที่ release pipeline ยังต้องมานั่ง copy เลข build จาก dashboard ตัวนึงไปแปะอีก spreadsheet ด้วยมือ แต่ฝันถึง agent คุม project ให้ พูดง่ายๆคืออยากได้ผลของ automation โดยไม่ยอมจ่ายค่าทำ input ให้สะอาดก่อน
เห็นด้วยกับอาการ แต่ผมว่าคุณวินิจฉัยสาเหตุผิดนิดนึง management ที่ผมนั่งประชุมด้วยส่วนใหญ่ไม่ได้โง่เรื่องนี้ เขารู้ว่า process มันต้านการใช้ AI แต่การไป redesign ทั้ง 1:1 standup documentation มันแตะ political capital ของคนที่ได้ดิบได้ดีจาก meeting แบบเดิม การสั่งให้ IC พิมพ์เร็วขึ้นมันถูกกว่า ปลอดภัยกว่า และวัด velocity ออกมาเป็นสไลด์ได้ทันไตรมาสนี้ มันเป็นปัญหาความกล้าก่อนจะเป็นปัญหา infra
ที่บริษัทเก่ามี mandate ว่าทุกทีมต้อง AI-first ภายในไตรมาส ผมยังอยู่ระหว่าง ramp up กับ codebase ใหม่ตั้งแต่ reorg ที่แล้ว เลยไม่แน่ใจว่าทีมตัวเองจะเอา AI ไปใช้กับอะไร แต่ผมรู้ตารางเติมกาแฟเย็นชั้น 12 แม่นมาก ผู้บริหารคน launch initiative นี้ได้ขึ้นพูด keynote เรื่อง productivity แล้วก็ย้ายทีมไปก่อนที่ใครจะถามว่าผลเป็นไง
ที่บริษัทเราเคยลองจริงตามที่โพสต์นี้พูด ย้ายโน้ต 1:1 กับ decision log ไปเป็น plain text ที่ค้นได้ ครึ่งปีแรกคนบ่นกันมากว่ามันเป็นภาระ พอผ่านไป on-call rotation รอบนึงที่ต้องไล่ว่าทำไม config ตัวนี้ถึงเป็นแบบนี้ แล้วเจอคำตอบใน decision log แทนที่จะต้องไปตาม ping คนที่ลาออกไปแล้ว ทุกคนเงียบเลย ของพวกนี้มันพิสูจน์ตัวเองตอนมีไฟไหม้ ไม่ใช่ตอน demo
แก่นที่คุณชี้ถูกแล้ว ปัญหามันไม่ใช่ AI แต่เป็น decision debt ที่ฝังอยู่ในกระบวนการ ความรู้ครึ่งบริษัทอยู่ในหัวคนกับ meeting ที่ไม่มี artifact เหลือ เครื่องอ่านอะไรไม่ได้เลย ที่ผมเจอจริงคือถ้าคนยังไม่ยอมเขียน design doc ให้ตรงกับระบบจริง ต่อให้เอา model ดีแค่ไหนมาวาง มันก็ไปดูดเอา context ที่ผิดมาตอบอยู่ดี งานออกแบบ data flow ใหม่มันแพงกว่าการสั่งให้คนพิมพ์เร็วขึ้นเยอะ management เลยเลือกอย่างหลังทุกที
ผมอ่านแล้วเห็นต่างนะ พวกคุณวิเคราะห์ process กันละเอียดเหมือนปัญหามันอยู่ที่ระบบ ปัญหามันอยู่ที่บริษัทใหญ่เกินไปจนต้องคิดเรื่อง meeting hygiene ตั้งแต่แรก ตอนผมทำ startup เรา 6 คน ไม่มี standup ไม่มี promotion packet เพราะถ้าใครไม่ส่งของ เราเห็นกันทันทีจาก burn rate ที่บริษัทคุณต้องสร้าง async culture ขึ้นมา แปลว่าคุณใหญ่จนไม่มีใครรู้สึกถึงผลของงานตัวเองอีกแล้ว
ลิสต์ที่คุณวางว่าอะไรควรเป็น plain text ผมว่ายังขาดของที่แตกที่สุดไปอันนึง ลองเรียงตามว่าใครเสียอะไรถ้ามันกลายเป็นข้อความที่ค้นได้
บันทึกการตัดสินใจ: คนที่เคยเปลี่ยนใจเงียบๆเสียอำนาจ
หลักฐานเลื่อนตำแหน่ง: คนที่ประเมินด้วยความประทับใจเสียอำนาจ
โน้ต 1:1: หัวหน้าที่สัญญาเรื่องสายอาชีพแล้วลืมเสียอำนาจ
สังเกตว่าทุกอันคนที่เสียคือ management ไม่ใช่ IC เลยไม่แปลกว่าทำไมงานนี้ไม่เคยถูกจัดคนทำจริง
caption รูปที่เขียนว่าหวังว่าแฟชั่น AI แทนวิศวกรจะย้อนเกล็ดให้เอา AI ไปแทนผู้จัดการแทน อ่านแล้วหัวเราะออกมาในแพนทรีคนเดียวเลย 💀
Amazon คือเครื่องจักรที่มีประสิทธิภาพที่สุดในวงการเทค แล้วพนักงานของมันก็ดันไปตัดสินใจว่าการเป็นเชื้อเพลิงมันเท่ากับการเป็นเครื่องยนต์ Leadership Principles ถูกท่องเหมือนคัมภีร์ในตึกที่ไฟกำลังไหม้ ส่วน median tenure 18 เดือนก็ถูกแปะไว้บนอกเหมือนเหรียญตราที่ได้กลับมาจากการประจำการ
ในบริษัทคุณมี status deck อยู่ที่ไหนสักที่ที่ไม่มีใครอ่าน อัปเดตทุกสองสามอาทิตย์ เอาขึ้นโชว์ใน meeting แล้วก็ลืม หัวหน้าคุณก็รู้ดี เพราะเคยทำ deck แบบเดียวกันนี้ตอนไต่ขึ้นมา และเข้าใจดีว่าปกติแล้วงานพวกนี้ใส่ความคิดลงไปน้อยแค่ไหน คำอธิบายยอดฮิตของงานยุ่งเปล่าๆในองค์กรคือมีใครสักคนข้างบนสับสนหรือหลุดจากความจริง ฟังแล้วสบายใจ แต่ส่วนใหญ่ผิด สิ่งพวกนี้อยู่รอดมาได้เพราะมันทำงานบางอย่างอยู่ แค่ไม่ใช่งานที่มัน…
บริษัทจะทำลายเครื่องมือดีๆเกือบทุกอย่างได้ แค่เอา metric ผิดตัวไปแปะกับมัน ในที่ทำงานสิ่งที่สำคัญจริงๆมีอย่างเดียวคือ incentive จะเป็นเงิน สถานะ หรือการเลื่อนตำแหน่งก็ตาม คนทำงานก็ทำตาม incentive ผมกับคุณก็เหมือนกัน แทบทุกคนทำอะไรเพราะมันได้ประโยชน์กับตัวเองหรือคนที่รัก สุดท้ายในที่ทำงานเราเลยลงเอยด้วยการทำสิ่งที่ทำให้เราได้เลื่อนขั้น ได้เงินมากขึ้น ได้ความมั่นคงในงานมากขึ้น เราไม่ใช่เจ้าของบริษัท เราเป็นลูกจ้าง เราดูแลตัวเองก่อน แบบนั้นก็ไม่ผิดอะไร
เรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุดอย่างหนึ่งของคำแนะนำเรื่องอาชีพยุคนี้ คือมันชอบบอกให้คนที่เก่งอยู่แล้ว strategic ขึ้น มี influence มากขึ้น หรือซีเนียร์ขึ้น โดยไม่ยอมบอกว่าคำพวกนั้นมันซ่อนอะไรไว้ ส่วนใหญ่สิ่งที่มันซ่อนไว้ก็คือการขาย
Apple ทำมือถือที่ดีที่สุดในโลก ขอบันทึกไว้ก่อนเริ่มเลยนะ เพราะทุกอย่างที่จะพูดต่อจากนี้จะถูกปฏิเสธโดยคนที่ตามกฎหมายแล้วยังยืนยันไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตึกตัวเองสีอะไร hardware ดีที่สุดในวงการจริงๆ งาน finishing เนียนมาก และวิธีที่นาฬิกา แล็ปท็อป มือถือ กับหูฟัง คุยกันเองได้ลงตัวขนาดนี้ ไม่มีบริษัทไหนทำซ้ำได้สองครั้ง ตรงนั้นไม่มีอะไรต้องเถียง ตัวผมเองก็เป็นสาวก Apple หลังจากโตมาเป็นเด็กวัยรุ่นสาย Linux ที่แปลกๆคนหนึ่ง...
ได้ยิน feedback แบบเดิมในหลายรูปแบบไม่หยุด “velocity ดีมาก” “ชอบ throughput นะ” “ใช้ AI ได้เก่ง” มองจากข้างนอกมันดูเหมือนงานเดินเยอะขึ้นจริงๆ code review มากขึ้น แตะ ticket มากขึ้น อัปเดตบ่อยขึ้น เมลเยอะขึ้น งานเยอะขึ้น ดีไซน์เยอะขึ้น AI ทำให้รักษาจังหวะแบบนี้ไว้ได้ง่ายโดยไม่ต้องเจอแรงเสียดทานปกติของการเขียน การคิด หรือแม้แต่การลังเล แต่ลึกลงไปในตัวงาน มีปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่นับวันยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ
ปีที่แล้วฟีด LinkedIn ของผมมีแนวของมันเลย program manager หรือ "delivery lead" หรือใครสักคนที่ใส่คำว่า Agile ไว้ในหัวโปรไฟล์ จะโพสต์ภาพ AI เขียนฟังก์ชันให้ดู แล้วแปะข้อความประมาณ "เห็นไหมที่บอกว่างานนี้มั่นคง ไปหัดเขียนโค้ดเอาเถอะ" แล้วเก็บไลก์สี่ร้อยจากคนที่ทำงานแบบเดียวกัน นัยมันคือการพิมพ์โค้ดคือแก่นของงานวิศวกรรม และพอโมเดลพิมพ์ได้แล้ว ชนชั้นคนพิมพ์ก็จบเห่
ตอนนี้มีแฟนตาซีของผู้บริหารระบาดอยู่อย่างหนึ่ง คือ AI จะมาแทนคนทำงานได้ ถึงมันจะแทนบางส่วนได้จริง แต่ผู้บริหารกลับมีจินตนาการว่าตัวเองทำงานของลูกน้องเองได้ด้วย AI ว่าตัวเองเขียน code เป็น แค่เปิด dashboard ที่มี agent ตั้งชื่อเรียงกันเต็มไปหมด มองดู task ขยับข้ามช่องไปมา สั่งขออัปเดตด้วยน้ำเสียงเจ้านาย แล้วก็ได้ feature ตามใจชอบ มันเหมือนฝัน โดยเฉพาะตอนเอาไอเดียใหญ่ๆของตัวเองยัดเข้าไป แล้ว AI บอกว่า...