Ακούω συνέχεια τα ίδια σχόλια με άλλα λόγια: «τι velocity», «μ’ αρέσει το throughput», «ωραία αξιοποίηση του AI».
Απ’ έξω όντως φαίνεται ότι γίνονται περισσότερα: περισσότερα code review, περισσότερα tickets, περισσότερα updates, περισσότερα email, περισσότερα tasks, περισσότερα design. Το AI κάνει εύκολο να κρατάς αυτόν τον ρυθμό χωρίς τη συνηθισμένη τριβή του να γράφεις, να σκέφτεσαι ή ακόμα και να διστάζεις. Μέσα στη δουλειά όμως υπάρχει ένα δίλημμα που όλο μεγαλώνει.
Υπάρχει η πραγματική μηχανική: να ψάχνεις ένα race condition που εμφανίζεται μόνο υπό φορτίο, ή να καταλαβαίνεις ότι ένα «απλό» bug είναι στην ουσία μια χαλασμένη παραδοχή στον σχεδιασμό. Ή να αποφασίζεις να μην κάνεις refactor ένα σύστημα μόνο και μόνο επειδή είναι ακατάστατο, γιατί δουλεύει ακόμα και το ρίσκο δεν αξίζει. Αυτό το κομμάτι δεν γίνεται πιο γρήγορο με το AI. Κάνεις τη δουλειά που μπορεί να κάνει το AI και βγάζεις πολύ χαμηλότερα νούμερα από τους άλλους μηχανικούς; Ή απλώς ρίχνεσαι στο prompting όλη μέρα, βγάζοντας κώδικα και design ασταμάτητα; Ψάχνεις τρόπους να μην γράψεις ΚΑΘΟΛΟΥ κώδικα ή χρησιμοποιείς το AI για να ξεφουρνίσεις ένα κάρο features, συστήματα, design; Ναι… ούτε εγώ ξέρω τι να κάνω.
Μετά είναι όλα τα γύρω. Με το AI είναι παιχνιδάκι να γεννήσεις ένα μεγάλο «cleanup» refactor που μετονομάζει αρχεία και ανακατεύει module ώστε ο κώδικας να δείχνει καλύτερος σε ένα PR. Ή να στήσεις ένα πλατύ test suite που δίνει την εντύπωση κάλυψης χωρίς να χτυπάει στ’ αλήθεια τα failure mode που μετράνε. Ή να σπάσεις μία συνεκτική αλλαγή σε δέκα μικρότερα PR, για να φαίνεται πιο υγιές το γράφημα δραστηριότητας. Ακόμα και το documentation μπαίνει σ’ αυτό· γυαλισμένα, εκτενή κείμενα που διαβάζονται ωραία… αλλά κανείς δεν τα διαβάζει πια γιατί παράγεται πολύς θόρυβος. Βάζουμε το AI να φτιάξει τα design και μετά οι reviewers μας βάζουν το AI να τα συνοψίσει και να τα κρίνει. Και το management δείχνει να το λατρεύει.
Η συμπεριφορά των μηχανικών προσαρμόζεται στα KPI που μετράνε. Περισσότερα μικρά commits, περισσότερα κομμάτια PR, περισσότερες σημειώσεις «αυτό με βοήθησε το AI να το βγάλω» που δείχνουν συμμετοχή στο workflow που περιμένουν. Ακόμα κι όταν η πραγματική δουλειά παραμένει το αργό κομμάτι, το debugging, η σκέψη, το να λες όχι σε περιττές αλλαγές, όλο και πιο πολύ πρέπει να τυλίγεται σε τεχνουργήματα που μοιάζουν με ορμή. Όλοι θέλουμε να κρατήσουμε τη δουλειά μας.
Το άβολο είναι ότι το AI δεν αύξησε απλώς την παραγωγικότητα. Έριξε το κόστος του να παράγεις πειστικές αποδείξεις παραγωγικότητας. Και μόλις αυτό γίνει εύκολο, αρχίζει να ανταγωνίζεται το δυσκολότερο ερώτημα: αν τελικά κάτι απ’ όλα αυτά είχε σημασία.