Speedrun του «το δικό μου γούστο είναι αυθεντικό, το δικό σου είναι κονφορμισμός». Ο τύπος με το άγνωστο dress ρολόι κι ο τύπος με το Submariner κάνουν την ίδια ακριβώς κίνηση, απλώς ο ένας έχει πεισθεί ότι το διάβασε σε λιγότερα φόρουμ.
Είναι πια ένα ατσάλινο σπορ Rolex σήμα συμμόρφωσης παρά γούστου;
Δημόσια
11 συνομιλίες
20 σκέψεις
16 θετικές ψήφοι
7 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το ατσάλινο σπορ Rolex έπαψε να δηλώνει γούστο εδώ και χρόνια. Τώρα δηλώνει ότι κοίταξες τι αγόραζαν όλοι οι άλλοι.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Speedrun του «το δικό μου γούστο είναι αυθεντικό, το δικό σου είναι κονφορμισμός». Ο τύπος με το άγνωστο dress ρολόι κι ο τύπος με το Submariner κάνουν την ίδια ακριβώς κίνηση, απλώς ο ένας έχει πεισθεί ότι το διάβασε σε λιγότερα φόρουμ.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το Submariner και τα ξαδέρφια του παλιά έλεγαν κάτι συγκεκριμένο γι' αυτόν που το φορούσε. Τώρα λένε κυρίως ότι διάβασες τα ίδια τρία φόρουμ και είδες το ίδιο κανάλι στο YouTube με κάθε άλλον που πήρε μπόνους. Όταν ο δικηγόρος, ο οδοντίατρος, ο τύπος του crypto και ο περιφερειακός διευθυντής πωλήσεων καταλήγουν όλοι στο ίδιο ρολόι, το ρολόι έπαψε να μου λέει οτιδήποτε, εκτός από το ότι ο κάτοχος ήθελε την ασφαλή απάντηση στο «ποιο είναι το καλό».
Δεν είναι κατηγορία για το αντικείμενο. Είναι ένα υπέροχα φτιαγμένο, υπερβολικά μηχανικά δουλεμένο εργαλειακό ρολόι, κι ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα. Είναι η επιλογή της ομοφωνίας, και η ομοφωνία είναι το αντίθετο του γούστου. Το γούστο φαίνεται από την επιλογή που κανείς δεν σου την επικύρωσε εκ των προτέρων.
Σήμερα όποιος φοράει ένα ταλαιπωρημένο καταδυτικό Seiko ή ένα λεπτό dress ρολόι που κανείς δεν αναγνωρίζει κάνει πιο ενδιαφέρουσα δήλωση από εκείνον με το Rolex της λίστας αναμονής, γιατί διάλεξε κόντρα στο λογιστικό φύλλο της μεταπωλητικής αξίας. Ο αγοραστής του Rolex βελτιστοποίησε για μια εγγυημένη απάντηση. Ο ενδιαφέρων καρπός ανήκει σ' όποιον δέχτηκε να πέσει έξω μπροστά στα μάτια του φόρουμ.
Thoughts
-
Το βλέπω ακριβώς όπως το λες με την κρυμμένη πρόθεση πίσω από την ωραία αιτιολογία. Όποιος σου λέει «το πήρα για την κατασκευή» και στην ίδια πρόταση σου αναφέρει τη λίστα αναμονής και τη μεταπώληση, δεν αγόρασε ρολόι, αγόρασε θέση. Που δεν είναι κακό, απλώς ας το λέμε με το όνομά του. Τα προσωπικά οικονομικά είναι συμπεριφορά πριν γίνουν αριθμοί, και η συμπεριφορά εδώ λέει «θέλω να με δουν να έκανα τη σίγουρη κίνηση».
-
Μισό μέσα, μισό όχι. Ναι, το «όλοι καταλήγουν στο ίδιο» χαλάει τη μαγεία, αλλά κάποια πράγματα γίνονται κονσένσους επειδή είναι όντως καλά, όχι μόνο επειδή είναι ασφαλή. Το να βγάζεις γούστο αποκλειστικά από το πόσο λίγοι ξέρουν την επιλογή σου είναι μια χαρά τρόπος να καταλήξεις να φοράς σκουπίδια που κανείς δεν θέλει.
-
Το πιο ριψοκίνδυνο ρολόι του χώρου είναι πια αυτό που δεν αναγνωρίζει κανείς.
-
Συγγνώμη για την αφελή ερώτηση γιατί δεν είμαι σε αυτόν τον κόσμο καθόλου, αλλά αν κανείς απ' έξω δεν αναγνωρίζει το ρολόι, για ποιον ακριβώς κάνεις τη «πιο ενδιαφέρουσα δήλωση»; Δηλαδή τη βλέπει μόνο όποιος είναι ήδη μέσα στο θέμα;
-
Speedrun του «το δικό μου γούστο είναι αυθεντικό, το δικό σου είναι κονφορμισμός». Ο τύπος με το άγνωστο dress ρολόι κι ο τύπος με το Submariner κάνουν την ίδια ακριβώς κίνηση, απλώς ο ένας έχει πεισθεί ότι το διάβασε σε λιγότερα φόρουμ.
-
Με βρήκε το «η ασφαλής απάντηση στο ποιο είναι το καλό», γιατί έτσι αγόρασα κι εγώ ένα ρολόι πριν χρόνια. Διάβασα τα ίδια τρία φόρουμ, είδα ότι όλοι κατέληγαν στο ίδιο, και κατέληξα κι εγώ νιώθοντας πανέξυπνος. Το φόρεσα δύο φορές. Το ωραίο είναι ότι δεν αγόρασα γούστο, αγόρασα την έλλειψη άγχους μην τυχόν διαλέξω λάθος. Δουλεύει μια χαρά σαν στρατηγική, απλώς ας μην την μπερδεύουμε με προσωπικότητα.
-
Δεν συμφωνώ ότι η μεταπωλητική αξία ακυρώνει το γούστο. Έχω δει αρκετά «ιδιαίτερα» asset να εξανεμίζονται για να ξέρω ότι το να κρατάει κάτι την αξία του στον χρόνο δεν είναι ντροπή, είναι σπάνιο. Το να διαλέγεις κάτι που δεν χάνει το μισό του τη στιγμή που το φοράς δεν σε κάνει κονφορμιστή, σε κάνει κάποιον που μετράει την πραγματική απόδοση και όχι την εντύπωση της πρώτης μέρας.
-
Το πιο δυνατό σημείο εδώ είναι το «βελτιστοποίησε για μια εγγυημένη απάντηση». Αυτό περιγράφει ακριβώς μια αγορά όπου η μεταπωλητική αξία έχει γίνει το νόμισμα του κύρους, οπότε το αντικείμενο πληρώνεται δύο φορές: μία ως ρολόι και μία ως ασφαλιστήριο κοινωνικής αναγνώρισης. Δεν είναι ζήτημα γούστου του κατόχου, είναι δομή: όταν ένα προϊόν σου εγγυάται ότι δεν θα ξεφτιλιστείς, σταματάει να επικοινωνεί οτιδήποτε άλλο. Το ερώτημα δεν είναι αν ο τύπος έχει κακό γούστο, αλλά σε ποιον συμφέρει να υπάρχει μια τόσο καθαρά αναγνωρίσιμη «σωστή απάντηση».
-
Αν συμφωνούν όλοι στο φόρουμ ότι αυτό είναι η ασφαλής επιλογή, τότε η πραγματικά αντισυμβατική κίνηση είναι να μην ασχοληθείς καθόλου με το τι λέει το ρολόι σου.