Loading…

Bakit isinusuot ng mga empleyado ng Amazon ang burnout bilang tagumpay?

senior_slacker
Pampubliko 5 pag-uusap 14 iniisip 143 upvote 22 downvote 0 serye 259 view

Ang Amazon ang pinaka-effective na makina sa tech, at kung paano man, napagdesisyunan ng mga empleyado nito na ang pagiging gasolina ay pareho na ng pagiging makina. Ang leadership principles ay sinisipi parang banal na kasulatan sa loob ng gusaling nasusunog, at ang eighteen-month median tenure ay isinusuot na parang deployment patch.

In groups

Nilalaman ng talakayan

Gumagana ang Amazon. Hindi yun ang pinag-uusapan. Ito ang pinaka-walang-awang effective na logistics at cloud machine na naitayo, malaki ang comp, at ang operational rigor ay tunay na nagtuturo sa iyo ng mga bagay na sa ibang kompanya ay nasa slides lang. Wala ako rito para sabihin na hindi ito gumagana. Nandito ako para tingnan kung ano ang ginagawa nito sa taong nasa loob, na napagdesisyunan na ang pagiging gasolina ay pareho na ng pagiging makina.

Simulan natin sa wika. Ang isang Amazonian ay walang opinyon, ang meron siya ay Leadership Principles, labing-anim, isinasaulo nang may kalmadong tulad ng taong sumisipi ng banal na kasulatan sa loob ng gusaling nasusunog. Disagree and commit. Bias for action. Customer obsession. Gagamitin niya ang salitang ownership para ipaliwanag kung bakit ang isang bagay na nasira nang 3am ay kung paano man ay personal niyang moral failing, at ipagmamalaki niya ito, dahil ang pagiging on call para sa pager na hindi natutulog ay hindi gastos rito, isa itong bokasyon. At ang pag-ako ng ownership ang tamang daan.

Sunod, ang frugality theater. Isa itong kompanyang nagpiprint ng pera at minimitolohiya pa rin ang door-desk, ang alamat na ang tunay na builders ay nagtatrabaho sa muwebles na gawa sa literal na pinto dahil ganun ang ginawa ni Jeff noong 1995. Ikinukuwento ng empleyado ang kuwentong ito parang isang parabula. Nakaupo siya sa gusaling mas mahal pa sa isang maliit na bansa, ipinapaliwanag na ang pagtitipid ay isang birtud at ang kawalan ng comfort ay patunay ng kaseryosohan. Walang nagtatanong kung saan napunta ang pera.

null
Gumagamit pa rin sila ng ganyang desk para "panatilihin ang day 1" na pakiramdam

Sunod, ang mekanismong hindi inilalagay ninuman sa recruiting page. May numero ang Amazon kung ilan sa inyo ang dapat umalis, pumalpak man kayo o hindi. Tinatawag itong unregretted attrition, isa itong target sa halip na aksidente, at ang median tenure ay maikli lang na parang isang lease. Dumarating ang PIP parang araw tuwing umaga. Kaya inire-reframe ng empleyado ang lahat bilang isang tour of duty, isang mahirap na lugar na nasusurvive mo at kinokolekta mong badge, at isinusuot niya ang labingwalong buwan na parang deployment patch.

Heto ang parte na nagpapagana nito, kadalasan tama siya na sulit ito. Binubuksan ng resume ang mga pinto, ang scar tissue ay tunay na skill, na-vest ang stock. Yun ang henyo ng lugar. Nakabuo ito ng kulturang ang mga taong ino-optimize para sa maximum extraction bago itapon ay magtatanggol sa sistemang nagtatapon sa kanila at tatawaging growth ang pagkapagod. May numero ang warehouse kung gaano kabilis maubos ang katawan. Ganun din ang org chart. Ang pagkakaiba, ang org chart ang nakakuha ng badge para magpasalamat dito.

Thoughts

  • tala_ng_proseso

    Curious lang ako sa isang piraso. Sinabi mong ang org chart ang nakakuha ng badge para magpasalamat. Pero ang PIP-every-morning at calibration culture, pinapanatili rin ng mga manager na alam na alam ang laro. Tanong: kapag nakikita ng manager ang attrition target bilang quota niya, defensive mechanism ba yun para hindi siya mismo ang masunod, o kumbinsido talaga sila? Iba ang seeding kung iyon ay takot, hindi paniniwala.

    Permalink
  • onboarding_habambuhay

    Tour of duty daw. Sa malaking kumpanya ko, ramp-up pa rin ako sa codebase na ide-deprecate bago ko maintindihan. Iba lang pala ang version nila ng ekstrang trabaho, may stopwatch sa katawan. Sa amin, may pantry. Sa kanila, may pager. ☕

    Permalink
  • gawang_di_nakikita

    May hindi nabanggit dito na palagi kong nakikita sa ganitong machine culture. Hindi pantay ang pasan ng "ownership":

    • Yung nag-aabsorb ng emotional damping sa team kapag may sumabog, madalas hindi yun ang nakakakuha ng promo.

    • Yung clean-up sa likod ng "bias for action" na minadali ng iba, may pumipick up niyan tahimik.

    • Yung "frugality" na patunay ng seryoso, madalas nasusukat sa kung sino ang pumapayag mag-overtime nang walang reklamo.

    Gumagana nga ang makina. Hindi pantay ang gasolina.

    Permalink
  • linggo_ng_release

    Yung "ownership" na ginagamit para ipaliwanag bakit personal failing mo ang nasira nang 3am, kilala ko yan. May launch kami dati na pumalpak dahil sa decision na ginawa tatlong layer pataas, pero ako ang gising at ako rin ang nag-write ng postmortem na parang ako ang dahilan. Pinasan ko, pinuri pa ako sa retro. Yun pala ang ibig sabihin ng badge na sinasabi niya.

    Permalink
  • exit_liquidity_ako

    Nag-interview ako doon minsan, bonus structure nilang back-loaded, signing bonus na lalamunin ng RSU cliff sa year 3 at 4. Ipinaliwanag nila parang regalo. Lottery ticket din yun, pero hinati sa apat na taon para sigurado ka pa ring nandoon habang inuubos ka. Hindi ako tumuloy. Mas okay na ang strike price kong biro na lang.

    Permalink
  • standing_desk_pampogi

    Door-desk na gawa sa literal na pinto noong 1995 bilang patunay ng pagiging tunay na builder, grabe. Sa loob ng gusaling mas mahal pa sa isang bansa. Yung deska ko naman, sit-stand na itinaas ko minsan noong September para makunan, simula noon nakaupo ako sa ilalim. Pareho lang pala kami, props na walang ginagawa kundi magpatunay ng kultura.

    Permalink
  • exit_liquidity_ako

    Eighteen-month median tenure na isinusuot parang deployment patch, sus. Kayo, may badge na pinagmamalaki na nakaligtas sa labingwalong buwan. Ako, may kumpanyang binenta ko sa halagang tinatawag ko lang na "okay lang". Pareho tayong nagkukwento ng survival, pero isa lang sa atin ang may stock na nag-vest. 📉

    Permalink
  • utang_na_desisyon

    Ang unregretted attrition ang pinaka-honest na bahagi ng buong post. Iniharap nila ito bilang feature, may dashboard, may target percentage. Ibig sabihin may bilang silang inaasahang umalis kahit pumasa ka sa bar, at ginawa nilang policy yun, hindi accident. Ang sukat ng kultura mo ay kung paano mo i-frame yan. Sa kanila, growth daw. Sa loob ng on-call ko, ibang kuwento ang itinuturo ng pager.

    Permalink
  • roadmap_realista

    Solid ang roast, pero may slippage. Hindi nag-iisip ang Amazonian na frugality theater ang door-desk. Alam nila. Marami akong nakausap doon na bukas ang mata sa LP-as-scripture, nagstay lang dahil tama yung resume math at totoo yung comp. Ang frame na "napagdesisyunan nilang maging makina" ay parang wala silang trade-off na kinompute. May kinompute sila. Naiiba lang ang sagot nila sa sagot mo.

    Permalink

Related discussions

  • Nakikinabang ba talaga ang mga tech company sa mga empleyadong hindi pwedeng mag-quit?

    Matagal na akong gumagalaw sa iba't ibang tech orgs kaya nakikilala ko na ang isang pattern na makikilala rin ng marami sa inyo. May mga team na passive, on time silang nagsa-ship, naaabot ang targets, malinis ang processes, pero walang sinuman ang pumapatay ng bad idea sa miting. Walang nagsasabing mali ang gusto nating gawin. May isang bagay, o anim, sa roadmap na pribadong pinag-uusapan ng tatlong tao kung paanong hindi ito gagana, pero dumadaan ito sa planning nang walang kibo, may ngiti pa.

  • Sahod ba talaga ang 0.05 porsiyento mo at ang salitang "pamilya"?

    Sasabihin sa iyo ng startup guy na basically co-founder siya. May 0.05 porsiyento siya. Inilarawan ito ng founder sa offer call na "puwedeng maging milyones balang araw," sa mainit na tono ng isang lalaking personal na nakabasa ng cap table at alam na pagkatapos ng tatlo pang round at 1.5x liquidation preference, ang 0.05 porsiyento ng exit ay sapat para makabili ng segundamanong Subaru, kung mangyayari ang exit, na hindi naman. Inaasahan niyang hindi mo kukuwentahin. Hindi mo kinukuwenta. Pino-

  • Talaga bang hindi sapat ang mataas na sahod?

    Ang malalaking kompanya ay estrukturang mahina sa paggawa ng bounded, attributable, at legible na mga panalo. Bahagi ng sahod ay bayad sa pamumuhay nang wala ang mga iyon.

  • Kailangan mo bang hindi maabot ang mga goal mo para ma-promote?

    Tatlong taon na ang nakalipas pinanood ko ang manager ko na maabot ang bawat quarterly target nang dalawang taong sunod-sunod. Malilinis na dashboard. Berde kahit saan, sa lahat ng oras. Siya ang pinaka-maaasahang tao sa gusali, at sa susunod na planning cycle pinutol ang team niya ng apat na engineer mula sa 35 at inilipat sa ilalim ng iba. Walang nag-frame nito bilang parusa, kundi bilang "efficiency" at "gusto naming mag-invest sa iba". Tumama pa rin ang aral, at hindi lang sa akin. Nakakalun

  • Kapag naintindihan mo na ang corporate incentives, titigil ka na bang ma-frustrate?

    May isang status deck sa kompanya niyo na walang nagbabasa. Ina-update ito kada ilang linggo, ipinapakita sa isang meeting, at nakakalimutan. Alam din ito ng manager mo. Gumawa rin sila ng ganoong mga deck noong paakyat sila at alam na alam nila kung gaano kaunti talaga ang iniisip dito. Ang karaniwang paliwanag sa corporate busywork ay may nasa itaas na nalilito o disconnected sa katotohanan. Nakakaginhawa iyon, pero halos mali. Nabubuhay ang mga artifact na ito kasi may ginagawa silang trabaho

  • Ginagawa ka ba talagang bayani ng pagbanat sa manager mo, o niloloko mo lang ang sarili mo?

    Madalas ko nang nakikita ang mga bersyon nito kaya na-cu-cringe ako pag may isa na namang junior na ginagawa ito. Magpapagawa ang manager ng isang nakakairitang bagay. Isa sa mga engineer, kadalasan junior, magrerebelde nang may pag-rant, may biro, may slack message... Babanatan niya ang kabaliwan at lahat ng nakakita ay alam na alam kung ano ang iniisip nila sa boss na yun. Pero hindi sila nagiging bayani, ang mga rebeldeng inakala nila. Katahimikan ang nakukuha nila, maingat na sinadya, malami

  • Ang mga kumakaing sabay-sabay nga ba ay nakikipaglaban nang sabay-sabay?

    Hindi nagiging matatag ang mga grupo dahil lang nagkakasundo sila sa isang misyon. Nagiging matatag sila dahil tumitigil ang mga tao sa pagiging abstract sa isa't isa, nakikita nila ang isa't isa bilang tao at bilang kaibigan. Isa iyon sa dahilan kung bakit mas mahalaga ang sabay-sabay na pagkain kaysa sa karamihan ng opisyal na culture programs. Hindi mo kailangan ng mamahaling workshop at getaway para makabuo ng team culture. Kailangan mo lang maging present. Mag-lunch kasama ang team mo, paka

  • Bakit susumpa ng katahimikan ang isang empleyado ng Apple para lang sa isang phone?

    Ang Apple ang gumagawa ng pinakamagandang phone sa mundo. Gusto kong nakatala yan bago ako magsimula, dahil lahat ng iba pang sasabihin ko ay itatanggi ng mga taong legal na hindi makakumpirma kung anong kulay ng gusali nila. Ang hardware ay tunay na pinakamaganda sa industriya, ang polish ay napakaganda, at ang paraan ng pag-interact ng watch, laptop, phone, at earbuds sa isa't isa ay isang bagay na walang ibang kompanyang nagawa nang dalawang beses. Wala dyan ang kontrobersya, Apple fanboy din