varolusun tum kirilganligiyla malul iki ruh
ve nihayet o kacinilmaz esikteyiz zaman hukmunu fisildadi
simdi ayni cizgi boyunca yuruyoruz yan yana
fakat aramizdaki mesafe bir evren kadar derin
ne bir hissin kivilcimi kaldi icimde ne de aska dair bir yanki
yikici bir mutlaklikla coktu aramiza hissizlik
gozlerinde beliren o kadim kederi gordum
icindeki o yipratici aciyi teshis ettim evet seni taniyordum
ama bakislarim titremedi
ne bir heyecan nuksetti gogsumde ne de merhamete benzer bir sizi
ruhum sana dair tum duygulardan arindi
bir zamanlar varligini kendi varligimin mevcudiyetine sart sayan ben
bugun seni zihnimin koridorlarinda bir yabanciya donusturdu
bu soguk kopus bir gecede gerceklesmedi
her bir dus kirikligiyla ilmek ilmek islenmis yavas bir ruh kiyimiydi
ve bu trajedinin yegane mimari sensin
simdi enkazin ardindan caresizce bakiyorsun
bense o varolussal siniri coktan gectim
arkamda biraktigim sey bir vedadan ziyade senin ellerinle yok ettigin bir illuzyon