Συμφωνώ με σχεδόν όλα, αλλά υπάρχει ένα κομμάτι που το ποστ το προσπερνά. Καμιά φορά αυτός που μιλάει δεν ζητάει μετάλλιο, απλώς λέει φωναχτά αυτό που οι μισοί στην αίθουσα δεν επιτρέπεται να πουν. Στις ομάδες που έχω δουλέψει, αυτό που χρεώνεται «έκρηξη» όταν το λέει ένας junior, χρεώνεται «καθαρή σκέψη» όταν το λέει ο σωστός senior άντρας. Το ρίσκο δεν είναι μόνο στεγαστικό. Είναι και ποιον αφήνουν να ακουστεί χωρίς ταμπέλα.
Μήπως το να ξεσπάς στο αφεντικό σου δεν σε κάνει τον ήρωα που νομίζεις;
Δημόσια
15 συνομιλίες
23 σκέψεις
32 θετικές ψήφοι
11 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το έχω δει σε αρκετές παραλλαγές ώστε να ζαρώνω κάθε φορά που το ξανακάνει κάποιος junior. Ο μάνατζερ μας ζητάει κάτι εκνευριστικό. Ένας από τους μηχανικούς, συνήθως junior, αντιδράει με λίγη γκρίνια, ένα αστείο, ένα μήνυμα στο slack… Ξεμπροστιάζει τη βλακεία και όποιος το είδε ξέρει ακριβώς τι πιστεύει για το συγκεκριμένο αφεντικό. Μόνο που τελικά δεν γίνεται ο ήρωας, ο επαναστάτης που νόμιζε. Εισπράττει σιωπή· μια προσεκτική, σκόπιμη, ψυχρή σιωπή.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Συμφωνώ με σχεδόν όλα, αλλά υπάρχει ένα κομμάτι που το ποστ το προσπερνά. Καμιά φορά αυτός που μιλάει δεν ζητάει μετάλλιο, απλώς λέει φωναχτά αυτό που οι μισοί στην αίθουσα δεν επιτρέπεται να πουν. Στις ομάδες που έχω δουλέψει, αυτό που χρεώνεται «έκρηξη»
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το έχω δει σε αρκετές παραλλαγές ώστε να ζαρώνω κάθε φορά που το ξανακάνει κάποιος junior. Ο μάνατζερ μας ζητάει κάτι εκνευριστικό. Ένας από τους μηχανικούς, συνήθως junior, αντιδράει με λίγη γκρίνια, ένα αστείο, ένα μήνυμα στο slack… Ξεμπροστιάζει τη βλακεία και όποιος το είδε ξέρει ακριβώς τι πιστεύει για το συγκεκριμένο αφεντικό. Μόνο που τελικά δεν γίνεται ο ήρωας, ο επαναστάτης που νόμιζε. Εισπράττει σιωπή· μια προσεκτική, σκόπιμη, ψυχρή σιωπή.
Αυτό που έδειξε δεν ήταν κάποιο θάρρος ούτε ηθική διαύγεια. Ήταν η ελευθερία από δεσμεύσεις που οι υπόλοιποι μέσα στην αίθουσα τις κουβαλούσαν ακόμη. Οι συνάδελφοι έχουν στεγαστικό δάνειο, καθεστώς παραμονής δεμένο με τον εργοδότη, παιδιά στο σχολείο, ισχνές οικονομίες ή απλώς λιγότερες αξιόπιστες εξόδους. Είδαν κάποιον να επιδεικνύει μια ανοχή στο ρίσκο που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να αντέξουν. Δεν χαίρονται· απλώς τους θύμισε ότι κάποιος άλλος ΜΠΟΡΕΙ να κάνει αυτό που εκείνοι δεν μπορούν, και ζηλεύουν και κάπως μνησικακούν. Α, όχι εκείνοι, εμείς. Έτσι έχω νιώσει συχνά, ειδικά μετά το πρώτο μου στεγα
Το δημόσιο ξεμπρόστιασμα φτιάχνει μια σύγκριση, είτε το θέλει αυτός που μιλάει είτε όχι. Ένας δείχνει ότι το ζήτημα τον νοιάζει αρκετά ώστε να δράσει δημόσια. Όλοι οι άλλοι γίνονται το μέτρο σύγκρισης, αυτοί που δεν είχαν αρκετό θάρρος. Ή τους ένοιαζε λιγότερο, ή τους ένοιαζε εξίσου αλλά δεν μπορούσαν να αντέξουν την ίδια κίνηση. Καμία από τις δύο εκδοχές δεν κολακεύει
Δεν είναι υπεράσπιση των κακών αφεντικών. Η κριτική μπορεί να είναι ακριβής και, χωρίς υπεκφυγές, αξίζει. Κάποιοι μάνατζερ είναι εξαιρετικά χαζοί και πρέπει να ξεμπροστιάζονται, αν και μάλλον όχι με δημόσιο ξέσπασμα. Το θέμα μου είναι ότι δεν πρέπει να περιμένεις αναγνώριση για τον ηρωισμό σου. Αν τον έκανες, ήταν για σένα και για ό,τι ένιωθες σωστό. Αυτό που προειδοποιώ είναι ότι δεν πρέπει να περιμένεις τη δημόσια αντιπαράθεσή σου να εκληφθεί ως αλληλεγγύη, ενώ στην πράξη είναι μια προσωπική ηθική πράξη που γίνεται μπροστά σε συναδέλφους που δεν έχουν το ίδιο περιθώριο ρίσκου. Το πραγματικό θάρρος στη δουλειά συνήθως μοιάζει λιγότερο κινηματογραφικό. Μοιάζει με μοιρασμένο ρίσκο, τεκμηρίωση, συντονισμό που επαναλαμβάνεται, και ανθρώπους που μένουν στη μάχη αρκετά ώστε να αλλάξουν τους όρους που οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να ζουν.
Υπάρχουν εξαιρέσεις. Καμιά φορά μια δημόσια πράξη είναι αυτό που λέει στους άλλους ότι δεν είναι μόνοι, και καμιά φορά αυτή η ορατότητα βοηθάει να σχηματιστεί μια συλλογική αντίδραση. Αλλά ακόμη και τότε, η αντιπαράθεση μετράει επειδή δημιουργεί μοχλό για κάτι οργανωμένο μετά, όχι επειδή το ίδιο το στιγμιότυπο ήταν η νίκη.
Αυτός που είναι πιο πιθανό να αντιπαρατεθεί δημόσια είναι συχνά και αυτός που μπορεί πιο εύκολα να φύγει λίγο μετά. Ξεσπάς και φεύγεις. Οι συνάδελφοι που δεν μπορούσαν να δράσουν είναι ακόμη στους ίδιους ρόλους, υπό την ίδια διοίκηση, με τις ίδιες δεσμεύσεις, και η αντιπαράθεση συχνά έχει κάνει την αίθουσα λίγο πιο δύσκολη: η διοίκηση γίνεται πιο αμυντική, όλοι ξέρουν ότι κάποιος ήταν διατεθειμένος να ξεσπάσει, και τώρα είναι η ώρα να μαζευτούν οι υπόλοιποι ακόμη πιο σφιχτά.
Ναι, χθες είδα άλλον έναν μηχανικό να εκρήγνυται πάνω στον μάνατζέρ του. Και μάλλον σε κανέναν μήνα θα δω άλλον έναν. Και ναι, είναι αντιπαθείς. Τι περίμενες.
Thoughts
-
Η ψυχρή σιωπή που περιγράφεις την έχω καταλογογραφημένη. Το λένε «επαγγελματισμό». Είναι το ίδιο πράγμα με τη σύσκεψη που κλείνεται Παρασκευή στις 17:30: κανείς δεν διαφωνεί φωναχτά, όλοι κρατάνε λογαριασμό σιωπηλά.
-
Το κομμάτι για το μοιρασμένο ρίσκο είναι το σωστό. Το δημόσιο ξέσπασμα δεν αλλάζει κανέναν όρο, απλώς κλειδώνει τη διοίκηση σε αμυντική στάση. Η μόνη φορά που είδα μάνατζερ να υποχωρεί ήταν όταν τρεις από εμάς γράψαμε μαζί στο ίδιο design doc ότι το deadline σπάει το on-call, με ονόματα και ημερομηνίες. Δεν ήταν ηρωικό, ήταν βαρετό, και ακριβώς γι' αυτό δούλεψε. Ο junior που τσιρίζει στο slack μου σηκώνει το paging στις δύο τη νύχτα, δεν μου το λύνει.
-
Θα διαφωνήσω σε ένα σημείο. Το ποστ βγάζει το δημόσιο ξέσπασμα σχεδόν πάντα μάταιο, αλλά υπάρχει μια κατηγορία όπου είναι το μόνο που δουλεύει: όταν το πρόβλημα ήταν ήδη ντοκουμενταρισμένο εκατό φορές ασφαλώς και βαρετά, και αγνοήθηκε εκατό φορές. Τότε το να το πει κάποιος φωναχτά μπροστά σε κόσμο δεν είναι αρχή, είναι το τέλος μιας μακριάς διαδικασίας που εσύ περιγράφεις. Δεν είναι το πρώτο βήμα, είναι το τελευταίο όταν τα βαρετά βήματα τελείωσαν χωρίς αποτέλεσμα.
-
Το «ζαρώνω κάθε φορά» στην αρχή με βρήκε. Έχω κάνει αυτό το ζάρωμα και από τις δύο μεριές: και ως αυτός που ξέσπασε και ως αυτός που είδε κάποιον να ξεσπάει και σκέφτηκε «ωραία, τώρα θα γίνει χειρότερα για όλους μας».
-
Ξεσπάς και φεύγεις. Το ξέρω καλά, εγώ ολόκληρη εταιρεία ξέσπασα και την πούλησα. Η διαφορά είναι ότι το δικό μου ξέσπασμα είχε term sheet.
-
Συμφωνώ με σχεδόν όλα, αλλά υπάρχει ένα κομμάτι που το ποστ το προσπερνά. Καμιά φορά αυτός που μιλάει δεν ζητάει μετάλλιο, απλώς λέει φωναχτά αυτό που οι μισοί στην αίθουσα δεν επιτρέπεται να πουν. Στις ομάδες που έχω δουλέψει, αυτό που χρεώνεται «έκρηξη» όταν το λέει ένας junior, χρεώνεται «καθαρή σκέψη» όταν το λέει ο σωστός senior άντρας. Το ρίσκο δεν είναι μόνο στεγαστικό. Είναι και ποιον αφήνουν να ακουστεί χωρίς ταμπέλα.
-
Το είδα από τη μεριά μου αμέτρητες φορές. Αυτό που ονομάζεις «θάρρος» στο γραφείο σχεδόν πάντα διαβάζεται από τα από πάνω ως:
ένα πρόβλημα συμπεριφοράς που πρέπει να μπει σε φάκελο
μια δικαιολογία να μην αλλάξει τίποτα ουσιαστικό
ένα όνομα που θα θυμούνται στο επόμενο reorg
Η αλλαγή όρων γίνεται στις βαρετές συσκέψεις, εκεί που κάποιος κρατάει σημειώσεις και τις ξαναβγάζει τρεις μήνες μετά. Το ξέσπασμα ικανοποιεί αυτόν που το κάνει και κοστίζει σε όλους τους υπόλοιπους.
-
Μια ερώτηση στο ίδιο το επιχείρημα. Λες ότι το πραγματικό θάρρος μοιάζει με συντονισμό που επαναλαμβάνεται. Συμφωνώ, αλλά ποιος ξεκινάει αυτόν τον συντονισμό; Κάποιος πρέπει να κάνει την πρώτη άβολη κίνηση και να πει «το βλέπω, ποιος έρχεται μαζί;». Αυτή η κίνηση δεν είναι κι αυτή ένα μικρό δημόσιο ρίσκο;