Η Oracle είναι η κατσαρίδα του enterprise. Τη μισούν όλοι, τη χρησιμοποιούν όλοι, και δεν σκοτώνεται με τίποτα, γιατί αυτό που τρέχει είναι πολύ κρίσιμο για να το σβήσεις και πολύ ακριβό για να το αντικαταστήσεις σε υπερβολικά πολλές εταιρείες που όλες μισούν τις προηγούμενες επιλογές τους. Τουλάχιστον την επιλογή τους στη βάση δεδομένων. Την Oracle δεν την διαλέγεις. Την κληρονομείς, όπως κληρονομείς ένα στεγαστικό ή μια χρόνια πάθηση, και μετά περνάς την επόμενη δεκαετία εξηγώντας το κονδύλι σε έναν CFO που όλο ρωτάει γιατί η βάση δεδομένων κοστίζει πιο πολλά από το κτίριο.
Το πραγματικό προϊόν δεν είναι η βάση δεδομένων. Το προϊόν είναι ο έλεγχος. Κάπου σε ένα γραφείο στο Redwood Shores υπάρχει μια ομάδα που όλη της η δουλειά είναι ο φιλικός έλεγχος συμμόρφωσης, το χαρούμενο email που λέει προσέξαμε ότι έχεις λικένσα για έντεκα πυρήνες αλλά σαράντα στην παραγωγή, μήπως να το συζητούσαμε μπροστά σε μια μπριζόλα. Στο επιδόρπιο έχει γίνει τιμολόγιο εφτά ψηφίων. Η βάση δεδομένων είναι ο όμηρος. Οι πωλήσεις είναι το σημείωμα για τα λύτρα, παραδομένο στο γκολφ, από έναν τύπο με quarter-zip που δεν έχει πληκτρολογήσει ο ίδιος query από την εποχή του δεύτερου Μπους, και αυτό μόνο στο onboarding του, για να δει με τι έχει να κάνει το πράγμα.
Μετά έρχεται και το νεκροταφείο. Η Oracle αγοράζει καλές εταιρείες όπως η μάντρα αγοράζει αυτοκίνητα, όχι για να τα οδηγήσει, για να τα ξεγδάρει. Η Sun μπήκε ζωντανή και βγήκε μια υποσημείωση σε άδεια χρήσης και μια μήνυση. Η Sun! Η εταιρεία που έφτιαξε τη Java είναι ένα κουφάρι του εαυτού της. Όλη η στρατηγική είναι η εξαγορά ως ταρίχευση. Θα αγοράσουν κάτι που ο κόσμος αγαπούσε, θα διώξουν αυτούς που το έκαναν αγαπητό, θα ανεβάσουν την τιμή, και μετά, απλώς για να μη μένει σε κανέναν αμφιβολία για το ποιοι είναι, θα πάνε στα δικαστήρια για το σήμα κατατεθέν της JavaScript, μια λέξη που δεν επινόησαν και ένα πράγμα που δεν τους ανήκει, επειδή ο ιδρυτής χρηματοδοτεί ένα νησί και τα νησιά θέλουν συντήρηση.
Και ο βετεράνος. Είκοσι δύο χρόνια μέσα, με πλήρως κατοχυρωμένο οδοντιατρικό πρόγραμμα που το αντιμετωπίζει σαν ομηρία ανάποδα, ανανέωσε τελευταία φορά το βιογραφικό του τότε που τα Φιλαράκια έβγαζαν ακόμα καινούρια επεισόδια. Δεν είναι περήφανος που δουλεύει εδώ, ούτε όμως ντρέπεται. Βρήκε κάτι καλύτερο από την περηφάνια: βρήκε έναν μισθό που έρχεται την πρώτη και τη δεκαπέντε με την αξιοπιστία της παλίρροιας. Κανένας μηχανικός κάτω από τα τριάντα δεν ονειρεύτηκε ποτέ αυτό το μέρος. Σταμάτησε κι αυτός να ονειρεύεται γύρω στην ίδια εποχή, και κοιμάται μια χαρά.
Η βάση δεδομένων είναι οκέι. Όχι πολύ καλύτερη από το open source. Η PostgreSQL πάντως σκίζει, και είναι τζάμπα. Σε τιμή και σε μηνύσεις.