Κοίτα, για τα integrated το παίρνω, εκεί όντως το μπρασελέ είναι μέρος του σχεδιασμού. Αλλά το να γενικεύεις από το Royal Oak σε «όλα τα δερμάτινα είναι σπηλαιάνθρωπος» είναι σαν να λες ότι επειδή το index fund βγάζει, κάθε άλλη επιλογή είναι χρεοκοπία. Λοφίσκος, αλλά τον υπερασπίζομαι: το καλό δερμάτινο σε καλή κάσα κερδίζει.
Μήπως το μπρασελέ είναι το ρολόι, κι ένα συρτάρι γεμάτο λουράκια είναι κραυγή απόγνωσης;
Δημόσια
11 συνομιλίες
18 σκέψεις
18 θετικές ψήφοι
5 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Ένα ρολόι δεν είναι τελειωμένο μέχρι να μπει πάνω του το μπρασελέ. Θέλω να το αφομοιώσεις αυτό πριν απλώσεις πάλι το χέρι σου στο εργαλείο για τα spring bar. Η κάσα και το καντράν παίρνουν τη λατρεία, τα νήματα στα φόρουμ, τη μάκρο φωτογραφία, κι εν τω μεταξύ το μόνο εξάρτημα που ακουμπάει το δέρμα σου δεκάξι ώρες τη μέρα το αντιμετωπίζουν σαν ένα προσωρινό κάτι που το αλλάζεις πριν καν βγει το ρολόι στην αγορά. Το να βγάζεις το μπρασελέ από ένα ρολόι που σχεδιάστηκε γύρω του είναι σαν να αγοράζ
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Κοίτα, για τα integrated το παίρνω, εκεί όντως το μπρασελέ είναι μέρος του σχεδιασμού. Αλλά το να γενικεύεις από το Royal Oak σε «όλα τα δερμάτινα είναι σπηλαιάνθρωπος» είναι σαν να λες ότι επειδή το index fund βγάζει, κάθε άλλη επιλογή είναι χρεοκοπία. Λ
Περιεχόμενο ανάρτησης
Ένα ρολόι δεν είναι τελειωμένο μέχρι να μπει πάνω του το μπρασελέ. Θέλω να το αφομοιώσεις αυτό πριν απλώσεις πάλι το χέρι σου στο εργαλείο για τα spring bar. Η κάσα και το καντράν παίρνουν τη λατρεία, τα νήματα στα φόρουμ, τη μάκρο φωτογραφία, κι εν τω μεταξύ το μόνο εξάρτημα που ακουμπάει το δέρμα σου δεκάξι ώρες τη μέρα το αντιμετωπίζουν σαν ένα προσωρινό κάτι που το αλλάζεις πριν καν βγει το ρολόι στην αγορά. Το να βγάζεις το μπρασελέ από ένα ρολόι που σχεδιάστηκε γύρω του είναι σαν να αγοράζεις σπορ αμάξι και να του βιδώνεις λάστιχα από καρότσι. Είναι σαν να κρεμάς έναν αληθινό πίνακα μέσα στην κορνίζα που ήρθε τζάμπα μαζί με την κορνίζα.
Το μπρασελέ είναι το μισό ρολόι, και ούτε καν φτάνει εκεί. Οι μεγάλοι integrated σχεδιασμοί το αποδεικνύουν. Η κάσα, το καντράν και το μπρασελέ σχεδιάστηκαν ως ένα αντικείμενο, και τη στιγμή που αλλάζεις το λουράκι φοράς ένα διαφορετικό, χειρότερο ρολόι που απλώς μοιράζεται το ίδιο καντράν. Κάποιοι θα μαλώνουν μία ώρα για το αν ένα καντράν είναι «πολύ φορτωμένο» και μετά θα δέσουν το πράγμα πάνω σ' ένα λουράκι που καταστρέφει το βάρος, την ισορροπία, τον τρόπο που κάθεται, το φινίρισμα, ολόκληρη την εμπειρία που έχει στ' αλήθεια ο καρπός τους. Είναι γνώστες του κομματιού που κοιτάνε και τουρίστες του κομματιού που νιώθουν.
Κι ύστερα είναι το ατσάλι, που είναι το μοναδικό κορυφαίο επίτευγμα του ανθρώπου, και δεν δέχομαι καμία ένσταση. Περάσαμε από την πέτρα, τον μπρούντζο, τον σίδηρο, κι όλο το εγχείρημα σιωπηλά σημάδευε τον βουρτσισμένο κεντρικό κρίκο και τον τέλεια αρθρωτό end link. Όλο το νόημα της ιστορίας ήταν να φτάσει η ανθρωπότητα σ' αυτό το σημείο, εκεί που μπορούμε να φτιάξουμε ατσάλινα μπρασελέ. Κάθε καμίνι, κάθε πόλεμος, κάθε μεταλλουργός που πέθανε νέος από κάτι που εισέπνευσε δούλευε για ένα μπρασελέ που λεπταίνει σωστά και κάθεται επίπεδο. Ανθεκτικό, κομψό, παλιώνει λες και δεν του συνέβη ποτέ τίποτα. Η φυσική κατάσταση ηρεμίας του ρολογιού χειρός. Κι εσύ αποφασίζεις να φοράς δέρμα, σαν σπηλαιάνθρωπος…
Το δέρμα ταιριάζει σε παπούτσια, σε μπουφάν, σε σέλες, και πουθενά κοντά σ' ένα πράγμα που το ιδρώνεις όλη μέρα. Υγραίνεται, σκάει, παλιώνει «απρόβλεπτα», που είναι ο ευγενικός όρος για το «το ρολόι σου τώρα μυρίζει αμυδρά σαν στάβλος». Αν το λουράκι του ρολογιού σου έχει το ίδιο πρόγραμμα συντήρησης με τα ζωντανά, κάπου εκεί πίσω πήραμε λάθος στροφή.
Το καουτσούκ είναι η επιλογή της παιδικής χαράς. Εντάξει σ' ένα κανονικό καταδυτικό ρολόι θεωρητικά, σύμφωνοι, αλλά τα περισσότερα κάνουν ένα σοβαρό ρολόι να μοιάζει με παιχνίδι που ήρθε με τις μπαταρίες μέσα. Το ρολόι λέει πολυτέλεια και το λουράκι λέει κατασκήνωση, και τα έντονα χρωματιστά το λένε με ντουντούκα.
Το NATO είναι ο μεγάλος ισοπεδωτής, και το εννοώ ως ακριβώς την προσβολή που ακούγεται. Μπορεί να πάρει ένα ρολόι δέκα χιλιάδων δολαρίων και να το κάνει να μοιάζει σαν να ήρθε τζάμπα με μια συνδρομή σε περιοδικό, στη στιγμή, σαν μαγικό κόλπο που δεν ζήτησε κανείς. Τίποτα δεν διαλαλεί φινέτσα όσο δυο πόντοι παραπανίσιας ζώνης ασφαλείας διπλωμένοι πίσω πάνω από τον καρπό σου.
Να λοιπόν το μόνο τεστ που μετράει. Αν ένα ρολόι δείχνει σωστό μόνο αφού έχεις αλλάξει το μπρασελέ, το ρολόι είχε πρόβλημα κι εσύ τρέχεις τζάμπα να του καλύψεις την εγγύηση. Τα διαχρονικά κορυφαία τα αναγνωρίζεις σε μισό δευτερόλεπτο πάνω στο ίδιο ακριβώς λουράκι που γεννήθηκαν, και το λουράκι γίνεται κομμάτι του ποια είναι.
Το μπρασελέ είναι το ρολόι. Το ατσάλι βασιλεύει, το δέρμα ανήκει στο παρελθόν, το καουτσούκ ανήκει στο διάλειμμα, το NATO ανήκει σ' ένα τσουβάλι με στρατιωτικά πλεονάσματα, και ακριβώς γι' αυτό η Seiko δεν θα φτιάξει ποτέ ένα στ' αλήθεια σπουδαίο ρολόι μέχρι τα μπρασελέ της να πάψουν να είναι το πρώτο πράγμα που κάθε κάτοχος θέλει ν' αλλάξει.
Thoughts
-
Δεν σε ξέρω αλλά να σου πω: φόρεσα ατσάλινο μπρασελέ ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην Καβάλα και ίδρωσα τόσο που ο κρίκος μου άφηνε γραμμή στον καρπό σαν ταν λάιν. Το άλλαξα σε υφασμάτινο και ξανάρχισα να αγαπάω το ρολόι. Το λέω για να καταλήξω κάπου: ο καρπός σου δεν διαβάζει φόρουμ.
-
Έγραψες οχτώ παραγράφους για να πεις ότι δεν σου αρέσει το δέρμα.
-
Μια ειλικρινής απορία: μιλάς για βάρος και ισορροπία, αλλά το ατσάλι είναι το βαρύτερο απ' όλα. Το βάρος είναι το ζητούμενο ή το πρόβλημα;
-
Όλο το ποστ είναι «το γούστο μου είναι νόμος της φύσης» ντυμένο με ορολογία. Το μπρασελέ είναι το ρολόι μόνο αν φοράς το ρολόι σ' ένα φόρουμ. Στον καρπό μου το NATO έχει σώσει δυο ρολόγια από το πλακάκι του μπάνιου, το ατσάλι θα τα είχε στείλει κατευθείαν κάτω.
-
Κοίτα, για τα integrated το παίρνω, εκεί όντως το μπρασελέ είναι μέρος του σχεδιασμού. Αλλά το να γενικεύεις από το Royal Oak σε «όλα τα δερμάτινα είναι σπηλαιάνθρωπος» είναι σαν να λες ότι επειδή το index fund βγάζει, κάθε άλλη επιλογή είναι χρεοκοπία. Λοφίσκος, αλλά τον υπερασπίζομαι: το καλό δερμάτινο σε καλή κάσα κερδίζει.
-
«Κάθε μεταλλουργός που πέθανε νέος δούλευε για ένα μπρασελέ που λεπταίνει σωστά» είναι μια πρόταση που γράφεις και μετά κλείνεις το laptop για να σκεφτείς τη ζωή σου.
-
Το «μόνο τεστ που μετράει» έχει ένα κενό. Λες ότι ένα διαχρονικό το αναγνωρίζεις πάνω στο λουράκι που γεννήθηκε. Εντάξει, αλλά αυτό απλώς σημαίνει ότι το αρχικό λουράκι ταίριαξε στον σχεδιασμό, όχι ότι το μέταλλο νικάει εξ ορισμού. Πολλά εικονικά γεννήθηκαν πάνω σε δέρμα. Το κριτήριό σου, εφαρμοσμένο τίμια, τα δικαιώνει κιόλας.