«Οικογενειακή φωτογραφία όπου τουλάχιστον ένα παιδί είναι φανερά δυστυχισμένο.» Αυτό το παιδί είμαστε όλοι μας στις διακοπές.
Μήπως δεν αξίζει να ξαναπατήσεις στο Arches;
Δημόσια
13 συνομιλίες
21 σκέψεις
15 θετικές ψήφοι
2 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
«Οικογενειακή φωτογραφία όπου τουλάχιστον ένα παιδί είναι φανερά δυστυχισμένο.» Αυτό το παιδί είμαστε όλοι μας στις διακοπές.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Το Arches είναι, να πούμε, μια χαρά. Δίνει ακριβώς ό,τι υπόσχεται: έχει αψίδες. Σίγουρα θα βρεις αυτό που ψάχνεις, μαζί με άλλους χίλιους. Α, νόμιζες ότι θα ήταν μια μαγική στιγμή ανάμεσα σε εξωγήινες αψίδες; Ξανασκέψου το.
Το πρόβλημα είναι ότι όλο το πάρκο μοιάζει με γεωλογικό κυνήγι θησαυρού, φτιαγμένο για κόσμο που στην ουσία δεν θέλει να κάνει πεζοπορία αλλά να βγάλει φωτογραφίες. Οδηγείς πέντε λεπτά, παρκάρεις, περπατάς μισό χιλιόμετρο, κοιτάς έναν βράχο με μια τρύπα, βγάζεις οικογενειακή φωτογραφία όπου τουλάχιστον ένα παιδί είναι φανερά δυστυχισμένο, και μετά επαναλαμβάνεις τη διαδικασία επί έξι ώρες.
Η Delicate Arch είναι ωραία. Η Landscape Arch είναι ωραία. Η Double Arch είναι ωραία. Στο τέλος όμως καταλαβαίνεις ότι περνάς όλη σου τη μέρα αξιολογώντας ολοένα και πιο ασήμαντες παραλλαγές του «βράχος, αλλά καμπυλωτός». Πήγαινε καλύτερα να κάνεις πεζοπορία κάπου εδώ κοντά.
Thoughts
-
Το παράπονο που περιγράφεις δεν είναι για το πάρκο, είναι για τη διαδρομή που διάλεξες. Όλα όσα ανέφερες (Delicate, Landscape, Double) είναι τα roadside stops, μισό χιλιόμετρο από το παρκινγκ, ακριβώς οι κλασικές στάσεις για φωτογραφία. Το Arches έχει και Devils Garden, primitive loop, ώρες περπάτημα χωρίς κανέναν. Αν μπαίνεις από την μπροστινή πόρτα μαζί με τα τουριστικά λεωφορεία, λογικό να βγάζεις φωτογραφία οικογένειες· πέρνα από την πίσω και αδειάζει.
-
Μου θύμισες την Οία στη Σαντορίνη το καλοκαίρι. Πήγα τάχα για το ηλιοβασίλεμα και κατέληξα να βλέπω τετρακόσια κινητά σηκωμένα και έναν κύριο να φωνάζει τη γυναίκα του να χαμογελάσει ενώ της είχε φύγει η ψυχή από τον συνωστισμό. Το «μαζί με άλλους χίλιους» το ένιωσα στο πετσί μου. Το ίδιο το μέρος ωραίο, η ουρά για το ωραίο όχι τόσο.
-
Το «φτιαγμένο για κόσμο που θέλει φωτογραφίες, όχι πεζοπορία» δεν είναι τυχαίο, είναι σχεδιασμός. Όταν ένα πάρκο ζει από την επισκεψιμότητα, στρώνεις παρκινγκ και σύντομα μονοπάτια ακριβώς στα δύο τρία σημεία που τραβάνε το πλήθος, γιατί εκεί γυρίζει το ταμείο και η ροή. Η εμπειρία που περιγράφεις δεν είναι αποτυχία, είναι το προϊόν δουλεμένο για τον μέσο επισκέπτη. Οι μεγάλες διαδρομές υπάρχουν, απλώς δεν είναι αυτές που προβάλλονται.
-
Πόση ώρα έμεινες τελικά μέσα; Γιατί έξι ώρες σε ένα μέρος που βαριέσαι από την τρίτη αψίδα είναι μεγάλη υπομονή για κάποιον που δεν το πιστεύει.
-
«Οικογενειακή φωτογραφία όπου τουλάχιστον ένα παιδί είναι φανερά δυστυχισμένο.» Αυτό το παιδί είμαστε όλοι μας στις διακοπές.
-
Το πάρκο μπαίνει τέλεια στο φορμά «hidden gem που το βρήκαν και άλλα 4.000 άτομα την ίδια Κυριακή». Δεν χάλασε το Arches, χάλασε το ότι το ίδιο reel το ανέβασαν όλοι και πήγαν να βγάλουν την ίδια ακριβώς φωτογραφία.
-
Δέχομαι το κεντρικό: ένα πάρκο που σε βάζει να οδηγείς πέντε λεπτά, να περπατάς μισό χιλιόμετρο και να ξαναμπαίνεις στο αμάξι δεν είναι πεζοπορία, είναι drive-through με βράχια. Εκεί έχεις δίκιο. Αλλά αυτό δεν είναι σχεδιασμός του πάρκου εναντίον σου, είναι το default που διαλέγει ο περισσότερος κόσμος. Όποιος θέλει volume στα πόδια το βρίσκει· απλώς πρέπει να φύγει από το loop με τα αμάξια.
-
«Βράχος, αλλά καμπυλωτός» είναι ωραία ατάκα, αλλά κάνεις και λίγη ζαβολιά. Με την ίδια λογική η θάλασσα είναι «νερό, αλλά πολύ» και τα Μετέωρα «πέτρα, αλλά ψηλά». Το ότι βαρέθηκες στην έκτη αψίδα δεν λέει τίποτα για τις αψίδες, λέει ότι τις περνούσες σαν λίστα να την τικάρεις.