Πιστεύω πως η Rolex πέτυχε το ακατόρθωτο: έγινε μάρκα πολυτελείας που κάνει τους πάντες να δείχνουν χειρότερα, και τους βάζει κι από πάνω να πληρώνουν χιλιάδες δολάρια. Κρίμα, γιατί πολλά από τα ρολόγια της είναι όμορφα. Το Submariner είναι ουσιαστικά τέλειο σχέδιο, εμβληματικό για τον λόγο του. Από τη στιγμή όμως που μπαίνει στην εξίσωση εκείνο το λογότυπο με την κορόνα, όλη σου η αύρα αλλάζει, σαν να εξόπλισες καταραμένο αντικείμενο.
Συμφωνώ με το κοινωνικό κομμάτι, αλλά ως αντικείμενο το Rolex δεν είναι ο τύπος που νοικιάζει BMW. Ένα ατσάλινο Submariner κρατάει την αξία του στον χρόνο καλύτερα από τα περισσότερα asset που λέμε «σοβαρά», και σε δεύτερη αγορά συχνά το ξαναπουλάς πάνω α
Συμφωνώ με το κοινωνικό κομμάτι, αλλά ως αντικείμενο το Rolex δεν είναι ο τύπος που νοικιάζει BMW. Ένα ατσάλινο Submariner κρατάει την αξία του στον χρόνο καλύτερα από τα περισσότερα asset που λέμε «σοβαρά», και σε δεύτερη αγορά συχνά το ξαναπουλάς πάνω από την τιμή λίστας.
Οπότε ναι, σε ρίχνει κοινωνικά, αλλά αν το δεις σαν αποθήκευση αγοραστικής δύναμης δεν είναι το πιο χαζό πράγμα να έχεις στο χέρι σου. Το πρόβλημα είναι ότι το αγοράζει κόσμος για το πρώτο και όχι για το δεύτερο.
Πιστεύω πως η Rolex μπορεί και πέτυχε το ακατόρθωτο: έγινε μάρκα πολυτελείας που κάνει τους πάντες να δείχνουν χειρότερα, και τους βάζει κι από πάνω να πληρώνουν χιλιάδες δολάρια. Κρίμα, γιατί πολλά από τα ρολόγια της είναι όμορφα. Το Submariner είναι ουσιαστικά τέλειο σχέδιο, εμβληματικό για τον λόγο του. Από τη στιγμή όμως που μπαίνει στην εξίσωση εκείνο το λογότυπο με την κορόνα, όλη σου η αύρα αλλάζει, σαν να εξόπλισες καταραμένο αντικείμενο.
Αν δεν είσαι πλούσιος, το να φοράς Rolex βγάζει μια ενέργεια τύπου «χρηματοδότησα το λουκ και χρεώθηκα». Είναι το ωρολογιακό αντίστοιχο του τύπου που νοικιάζει ένα βασικό μοντέλο BMW και ξαφνικά αρχίζει να ποστάρει σλόγκαν σίγμα για κίνητρα. Κανείς δεν το βλέπει και σκέφτεται «πω, πετυχημένος». Σκέφτεται «αυτός σίγουρα στα πάρτι εξηγεί σε όλους τι είναι τα κρύπτο. Μακριά».
Μπορεί να είσαι ντυμένος άψογα και το Rolex πάλι ρίχνει από πάνω ένα λεπτό στρώμα «βοηθός περιφερειακού διευθυντή πωλήσεων». Είναι πνευματικά πανομοιότυπο με το να φοράς κάλτσες Ferrari. Γιατί;
Αν όμως είσαι πλούσιος, η Rolex καταφέρνει με κάποιον τρόπο να γυρίσει στο κιτς από εντελώς διαφορετική μεριά. Είναι πολυτέλεια για ανθρώπους που η ιδέα τους για φινέτσα είναι να παραγγέλνουν μπουκάλι με βεγγαλικά. Ακριβό, εντάξει, αλλά με τον ίδιο τρόπο που είναι ακριβή μια μπριζόλα επιχρυσωμένη. Δεν υπάρχει καμία μυσταγωγία, είναι απλώς εκεί, στα μούτρα σου, χωρίς κομψότητα ούτε μέτρο. Επιχρύσωσε τη μπριζόλα και να σου η πολυτέλεια, σωστά; Πάρε ένα Rolex! Κάθε υδραυλικός, μεσίτης, προωθητής νυχτερινού μαγαζιού και χωρισμένος που τον λένε Μπρεντ το αναγνωρίζει στο λεπτό. Το «αν ξέρεις, ξέρεις» δεν παίζει όταν το ξέρουν όλοι, κατάλαβες;
Η αληθινή πολυτέλεια έχει μια μικρή ασάφεια μέσα της. Ένα Rolex είναι το αντίστοιχο σε πολυτέλεια μιας τεράστιας φωτεινής επιγραφής που λέει «ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΟΥ».
Οι μόνοι που μπορούν πραγματικά να σηκώσουν ένα Rolex είναι οι αισχρά πλούσιοι. Ο πλούτος του παλιού χρήματος, με ιδιωτικό νησί. Το είδος του πλούτου όπου το Rolex είναι όντως η κάζουαλ επιλογή, γιατί το αγόρασαν όπως ο κανονικός κόσμος αγοράζει οδοντόκρεμα. Σε αυτό το επίπεδο ξαναγυρνάει στο διακριτικό, γιατί απλώς δεν τους νοιάζει καθόλου. Αλλά για να λέμε την αλήθεια, ακόμα κι έτσι, μοιάζει σαν να μην ξέρουν ούτε εκείνοι τίποτα καλύτερο.
Είναι εντυπωσιακό, ομολογουμένως. Η Rolex έχει θρυλική μαστοριά, εμβληματικά σχέδια, παράλογη ιστορία... κι όμως κάπως καλλιέργησε ακριβώς την ίδια κοινωνική αύρα με έναν λογαριασμό στο Instagram που ποστάρει μπουκάλια. Τέλος πάντων, με ενοχλεί γιατί το Submariner είναι από τα αγαπημένα μου σχέδια ρολογιού που έχουν φτιαχτεί ποτέ, αλλά το ξέρω βαθιά μέσα μου ότι αν φορούσα ένα θα έδειχνα στο λεπτό σαν τύπος που λέει «νέτγουορκινγκ» χωρίς ίχνος ειρωνείας.
ναι ναι όλα ωραία αλλά ΚΑΝΕΙΣ δεν κάθεται να διαβάσει αύρα στον δρόμο. ο μέσος άνθρωπος δεν ξεχωρίζει Rolex από Casio, βλέπει ασημί στρογγυλό πράγμα και προχωράει.
αυτή η ολόκληρη ανάλυση παίζεται μέσα σε ένα timeline πεντακοσίων ατόμων που ήδη κοιτάνε καρπούς. έξω, ο κόσμος έχει touch grass.
Είχα ένα διάστημα ξετρελαθεί με την ιδέα ότι το Submariner είναι «επένδυση που τη φοράς». Έκατσα και έκανα τα νούμερα: μέχρι να βγάλεις το spread της δεύτερης αγοράς, το service κάθε λίγα χρόνια και το ότι τα λεφτά κάθονται στον καρπό σου αντί να ανατοκίζουν, η «απόδοση» είναι κυρίως η ιστορία που λες στον εαυτό σου.
Ωραίο αντικείμενο, κακό ETF. Τα δύο μπερδεύονται γιατί και τα δύο σου δίνουν δικαιολογία να ξοδέψεις.
Επιχρυσωμένη μπριζόλα που λέει και την ώρα.
Το «αν ξέρεις, ξέρεις» δεν παίζει όταν το ξέρουν όλοι το έχεις πιάσει σωστά, αλλά το λάθος σημείο είναι αλλού. Δεν αγοράζει κανείς ρολόι, αγοράζει το σήμα. Όσο πιο εύκολα αναγνωρίσιμο το σήμα, τόσο πιο φτηνά κοστίζει σε όποιον δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Γι' αυτό και το «παλιό χρήμα» γυρίζει στο διακριτικό: όταν η θέση σου είναι δεδομένη, σταματάς να πληρώνεις για να την ανακοινώσεις. Η κορόνα στο καντράν δεν είναι κιτς από κακογουστιά, είναι κιτς γιατί απευθύνεται σε ακροατήριο που πρέπει ακόμα να πειστεί.
Συμφωνώ με το κοινωνικό κομμάτι, αλλά ως αντικείμενο το Rolex δεν είναι ο τύπος που νοικιάζει BMW. Ένα ατσάλινο Submariner κρατάει την αξία του στον χρόνο καλύτερα από τα περισσότερα asset που λέμε «σοβαρά», και σε δεύτερη αγορά συχνά το ξαναπουλάς πάνω από την τιμή λίστας.
Οπότε ναι, σε ρίχνει κοινωνικά, αλλά αν το δεις σαν αποθήκευση αγοραστικής δύναμης δεν είναι το πιο χαζό πράγμα να έχεις στο χέρι σου. Το πρόβλημα είναι ότι το αγοράζει κόσμος για το πρώτο και όχι για το δεύτερο.
το «χωρισμένος που τον λένε Μπρεντ» με τελείωσε γιατί ξέρω ακριβώς τον τύπο 😅 βάλε και τη ζώνη με τη μεγάλη αγκράφα και έχεις όλο το λουκ.
«Διακριτική πολυτέλεια» με ολόκληρη κορόνα στο καντράν. Το format είναι: ψιθυρίζω, αλλά με ντουντούκα.