Aynı geri bildirimi farklı biçimlerde duyup duruyorum: "harika hız," "verimi sevdim," "yapay zekâyı güzel kullanmışsın."
Dışarıdan bakınca gerçekten daha çok şey oluyormuş gibi görünüyor: daha çok kod incelemesi, dokunulan daha çok talep, daha çok güncelleme, daha çok e-posta, daha çok görev, daha çok tasarım. Yapay zekâ, yazma, düşünme, hatta duraksama gibi alışılmış sürtüşmeler olmadan bu tempoyu sürdürmeyi kolaylaştırıyor. Ama işin içinde, giderek büyüyen bir ikilem var.
Bir de asıl mühendislik var: yalnızca yük altında ortaya çıkan bir yarış durumunu izini sürüp bulmak ya da "basit" bir hatanın aslında tasarımdaki bozuk bir varsayım olduğunu fark etmek. Ya da bir sistemi sırf dağınık diye yeniden düzenlememeye karar vermek; çünkü hâlâ çalışıyor ve risk buna değmez. O kısım yapay zekâyla hızlanmıyor. Yapay zekânın yapabileceği işi yapıp diğer mühendislerden çok daha düşük metriklere mi razı olursun? Yoksa bütün gün istem yazıp, durmadan kod ve tasarım mı üretirsin? Kodsuz çözümler bulmaya mı çalışırsın, yoksa yapay zekâyla bir sürü özellik, sistem, tasarım mı üretirsin? Evet... ben de ne yapacağımı bilmiyorum.
Sonra bir de etrafındaki her şey var. Yapay zekâ, dosyaları yeniden adlandıran ve modülleri yeniden dizen geniş bir "temizlik" düzenlemesi üretip kodun bir PR'da dahaiyi görünmesini sağlamayı çok kolaylaştırıyor. Ya da önemli olan hata modlarını gerçekten hedeflemeden kapsam izlenimi veren geniş bir test paketi oluşturmayı. Ya da etkinlik grafiği daha sağlıklı görünsün diye tutarlı tek bir değişikliği on küçük PR'a bölmeyi. Dokümantasyon bile buna çekiliyor; iyi okunan, cilalı, geniş belgeler... ama çok fazla gürültü olduğu için artık gerçekte hiç okunmuyor. Yapay zekâya tasarım ürettiriyoruz, sonra incelemecilerimiz yapay zekâya özetletip inceletiyor. Yönetim de buna bayılıyor anlaşılan.
Mühendislik davranışı, sayılan KPI'lara uyum sağlar. Daha çok artımlı işleme, daha çok PR parçası, beklenen iş akışına katılımı işaret eden daha çok "bunu üretmemde yapay zekâ yardımcı oldu" notu. Asıl iş hâlâ yavaş kısım olsa bile -hata ayıklama, akıl yürütme, gereksiz değişikliklere hayır demek- giderek bu işin ivme gibi görünen eserlere sarılması gerekiyor. Hepimiz işimizi korumak istiyoruz.
Rahatsız edici kısım, yapay zekânın yalnızca verimliliği artırmamış olması. Verimliliğin inandırıcı kanıtını üretmenin maliyetini de düşürdü. Ve bu bir kez kolaylaşınca, bütün bunların gerçekten önemli olup olmadığına dair o daha zor soruyla rekabet etmeye başlıyor.