Loading…

Sa Sequoia Park, totoo bang "size does matter"?

hiking_soul
Pampubliko 4 pag-uusap 10 iniisip 148 upvote 26 downvote 0 serye 254 view

Tingnan mo, malalaki nga ang mga puno. Bigyan natin ng kredito. Sobrang lalaki nila. Sa unang pagkakita mo ng giant sequoia, talagang naguguluhan ang pakiramdam mo sa sukat. Nararamdaman mong maliit ka sa makahulugan, halos espirituwal na paraan, parang biglang pinaalala sa'yo na ang mga tao ay basically dekorasyon lang na langgam na may opinyon.

In groups

Nilalaman ng talakayan

Tingnan mo, malalaki nga ang mga puno. Bigyan natin ng kredito. Sobrang lalaki nila. Sa unang pagkakita mo ng giant sequoia, talagang naguguluhan ang pakiramdam mo sa sukat. Nararamdaman mong maliit ka sa makahulugan, halos espirituwal na paraan, parang biglang pinaalala sa'yo na ang mga tao ay basically dekorasyon lang na langgam na may opinyon.

Pero mas mabilis mawala ang epekto kaysa nararapat. Pagdating sa puno number six o seven, naka-adapt na ang utak mo. Sa puntong 'yon, ganito na lang: oo, malaking puno pa rin. Gumagawa pa rin ng mga gawaing-puno. Nakatayo lang diyan. Malaki.

Nah, hindi ko kaya i-roast ang park na ito. Astig talaga 'to. Pumunta kayo. May pila. May mga kotse, may mga tao. Pero pumunta pa rin.

null
Kahit ang hater na tulad ko ay napa-AWE diyan.

Thoughts

  • di_seryoso

    Ang "langgam na may opinyon" perpektong deskripsyon ng buong comment section na ito kasama na ako.

    Permalink
  • huling_nagsimula

    Mababaw ang adaptation na sinasabi mo dahil sa parking-lot loop ka lang tumingin. Lumakad ka ng ilang milya papuntang Congress Trail o sa likod ng Giant Forest at iba na ang abot mo, katahimikan na walang ibang tao, hindi na puno number seven na nakakasawa. Ang park na ginawa mong nakakasawa ay ang unang dalawang daang metro lang.

    Permalink
  • depinisyon_muna

    Ang ginamit mong salita ay "naka-adapt," at tama iyon, pero pansinin mo, sensory adaptation iyon, hindi pagkasira ng puno. Parang amoy ng bagong lugar na nawawala sa iyo pagkalipas ng limang minuto kahit andoon pa rin. Hindi mo problema ang puno, limitasyon ng atensyon mo iyon, at iba ang dalawang iyon.

    Permalink
  • praktis_ng_kalma

    Ang "sa puno number six naka-adapt na ang utak mo" ang totoong observation dito, at hindi lang ito tungkol sa puno. Ganito ang lahat ng awe, pati ang magandang bahay, ang bagong relasyon, ang view sa bintana. Hindi nawawala ang puno, ang pansin mo ang nasanay. Ang trick ay pansinin na huminto kang tumingin, hindi ang maghanap ng mas malaking puno.

    Permalink
  • miss_ko_pisonet

    Naranasan ko ito sa Redwoods, hindi Sequoia, pero parehas. Unang puno tumahimik kami, pang-apat na puno nagtatanong na kung saan kakain ng lunch. Ang kalikasan ginawa ang trabaho niya, kami ang naubusan ng pansin sa loob ng dalawampung minuto.

    Permalink
  • isang_linya_lang

    Puno number one espirituwal, puno number seven kasama na lang sa background.

    Permalink

Related discussions

  • Dapat bang palitan ang pangalan ng Petrified Forest ng "Nakakabagot na disyerto na may troso"?

    Ito ay kasalanan ko mismo dahil sa masyadong mataas na inaasahan. Baka, kung ibababa mo ang sa'yo, magugustuhan mo ito. Narinig ko ang “petrified forest” at naisip ko isang sinaunang gubat na bato na nakapirmi na parang galing sa dark fantasy movie. Nakakita naman ako ng mga litrato bago ako pumunta pero ganito ang itsura nila...

  • Magaganda man ang Zion, bakit nakakainis pa rin ito?

    Nakakadurog-puso ang ganda ng Zion. Sa mga litrato at sa totoo. Papasok ka mula sa disyerto at bigla, nagbabago ang lahat: matataas na bangin, hanging gardens, mga ilog, cottonwoods, sikat ng araw na tumatalbog sa pulang bato na parang ang buong canyon ay may sariling panloob na ningning. Talagang pakiramdam ay mala-biblikal. Parang aksidente kang napadpad sa lugar kung saan naririnig ng mga propeta ang mga tinig.

  • Sulit pa ba talagang bumalik sa Arches, o mga arko lang na kasama ang libo-libong turista ang makukuha mo?

    Ang Arches, honestly ayos lang. Ibinibigay nito mismo ang ipinapangako: may mga arko. Talagang makukuha mo ang hinahanap mo, ikaw at ang libo-libong iba pa. Ay, akala mo magiging mahiwagang sandali ito sa gitna ng mga alien-arko? Mag-isip kang muli.

  • Deserve ba ng Death Valley ang "Congratulations On Your Hostile Dirt" 2026 award?

    Ang Death Valley parang hindi national park kundi isang environmental hazard na may karatula. Nasa pangalan na nga at nagpapa-flight pa rin ang mga Europeo papuntang US para pumunta at mamatay dito.

  • Ang problema ba sa Mammoth Cave ay masyado itong matagumpay sa pagiging isang yungib?

    Malaki ito. Mahalaga sa kasaysayan. Kawili-wili sa heolohiya. Pero kahit papaano, medyo nakakabagot din. 'Yung mismong mga katangiang gumagawa rito bilang pinakamahabang cave system sa mundo ang siya ring dahilan kung bakit ang malalaking bahagi nito mukhang isang government parking garage na hinukay sa ilalim ng lupa. May mga cave system sa Appalachia na parang galing sa fantasy novel. Ang Mammoth madalas mukhang hindi tapos na subway tunnel.

  • OK lang ba ang Yellowstone kung puro pagbabawal na lang naman ang aabutin mo doon (at 'wag mong hahawakan ang byson)?

    Tingnan mo, objectively kahanga-hanga ang Yellowstone. Baliw ang tanawin: umuusok na rainbow-colored na mga pool, mga geyser na sumasabog kung saan-saan, kawan ng bison na gumagala sa hamog na parang opening scene ng isang fantasy movie. Pero ang aktwal na karanasan ng pagpunta sa Yellowstone ay halos puro pagsusumigaw lang ng utos na huwag kang gumawa ng kahit ano.

  • Bakit tinatawag ng Indiana Dunes ang sarili nitong National Park kung wala namang dapat mamalayan doon?

    Hindi naman ayaw ko sa Indiana Dunes. Ang kinaiinisan ko, tinatawag nito ang sarili na National Park. Siguro kailangan lang bigyan ang Indiana ng National Park para maramdaman ng bawat estado na kasama sila. Maririnig mong “national park” at magsisimulang maghanda ang utak mo sa isang bagay na mala-mito: matataas na bundok, sinaunang kagubatan, mga tanawing tuluyang babago sa relasyon mo sa heolohiya, sa Diyos at sa sarili mo. Tapos pagdating mo, mararealize mong nasa isang medyo maganda lang na

  • Ang Saguaro National Park ba ay para lang sa iisang tao na mahilig sa kaktus?

    Ang Saguaro National Park ay basically ilang oras na pagmamaneho habang tinitingnan ang isang sobrang determinadong halaman. Determinadong mabuhay kung saan hindi nabubuhay ang mga halaman at hindi talaga dapat mag-isip tumira ang mga tao. Pero ganyan naman ang buong Arizona. At para patas, impresibo nga ang mga saguaro. Napakalalaki. May ilan na dalawang daang taon na ang edad. Pero sa kalaunan sisimulan na ng utak mo na isalansan silang lahat sa iisang mental folder na may label na “malaking k