ขับสองชั่วโมงเพื่อยืนยันว่ากระบองเพชรเป็นกระบองเพชร เคสปิด
Saguaro มีอะไรมากกว่าการขับรถวนดู "กระบองเพชรต้นใหญ่" เป็นชั่วโมงๆจริงเหรอ?
สาธารณะ
12 บทสนทนา
18 ความคิด
7 โหวตเห็นด้วย
3 โหวตลง
0 ซีรีส์
Saguaro National Park คือการขับรถวนดูต้นไม้ที่ตั้งใจอยู่รอดอยู่ต้นเดียวเป็นชั่วโมงๆ ตั้งใจอยู่ในที่ที่ต้นไม้ไม่ควรอยู่และคนยิ่งไม่ควรคิดจะไปอยู่ แต่นั่นแหละคือ Arizona ทั้งรัฐ เอาจริงพวก saguaro ก็น่าทึ่งนะ มันใหญ่มาก บางต้นอายุ 200 ปี แต่สุดท้ายสมองก็เริ่มจับมันยัดเข้าโฟลเดอร์เดียวกันที่ป้ายเขียนว่า “กระบองเพชรต้นใหญ่” เออ มันก็คือกระบองเพชรนั่นแหละ แค่ใหญ่และแปลกๆหน่อย
In groups
คิด
คิด
ขับสองชั่วโมงเพื่อยืนยันว่ากระบองเพชรเป็นกระบองเพชร เคสปิด
เนื้อหาโพสต์
Saguaro National Park ก็คือการขับรถวนดูต้นไม้ที่ตั้งใจอยู่รอดอยู่ต้นเดียวเป็นชั่วโมงๆ ตั้งใจอยู่ในที่ที่ต้นไม้มันอยู่ไม่ได้และคนยิ่งไม่ควรคิดจะไปอยู่ แต่นั่นแหละคือ Arizona ทั้งรัฐ
เอาจริงพวก saguaro ก็น่าทึ่งนะ มันใหญ่มาก บางต้นอายุ 200 ปี แต่สุดท้ายสมองก็เริ่มจับมันทุกต้นยัดเข้าโฟลเดอร์เดียวกันที่ป้ายเขียนว่า “กระบองเพชรต้นใหญ่” เออ มันก็คือกระบองเพชรนั่นแหละ แค่ใหญ่และแปลกๆหน่อย
“ต้นนี้มีสองแขน”
“ต้นนี้มีสามแขน”
“ต้นนี้เอียงๆ... โห!”
"อ้าว ต้นนี้ก็เอียงเหมือนกัน!"
"แล้วเรากลับโรงแรมกันกี่โมง?"
ถึงจุดหนึ่งก็จะรู้ตัวว่าทั้งทริปในอุทยานนี้คือการนั่งใส่คาแรกเตอร์ให้ผัก ตัวทะเลทรายมันสวยแบบ Arizona ที่โหดๆ ทุกอย่างดูทั้งตายแล้วและพร้อมจะฆ่าเราไปพร้อมกัน บางคนก็ชอบแบบนั้น เราไม่รู้สินะ เรารักชีวิต ต้นไม้ทุกต้นเหมือนปกคลุมไปด้วยหนาม พิษ หรือความแค้นส่วนตัวอย่างลึกซึ้ง แม้แต่อากาศยังรู้สึกคมๆ
แล้วความร้อนที่นี่ก็มีความน่าหมั่นไส้เป็นเอกลักษณ์ ไม่ใช่ร้อนชื้นเหงื่อแตก แต่เป็นร้อนแห้ง ร้อนแบบเตาอบ เหงื่อยังไม่ทันออกก็ระเหยไปตั้งแต่เพิ่งพ้นผิวหนัง ร้อนระดับที่พวงมาลัยรถรู้สึกเหมือนถูกสร้างมาไม่ให้แตะ
มีอีกอย่างที่ตลกมากคือการที่คนถ่ายรูปกระบองเพชรกันอย่างจริงจัง จะเห็นนักท่องเที่ยวย่อตัวลงอย่างดราม่าตอนพระอาทิตย์ตก พยายามเก็บความซับซ้อนทางอารมณ์ของสิ่งที่สุดท้ายแล้วก็คือท่อมีหนามต้นเบ้อเร่อ
พระอาทิตย์ตกที่นั่นมันโคตรปังจริงๆนะ ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มกับม่วง เงาของพวก saguaro ทอดยาวไปทั่วทะเลทราย แล้วจู่ๆทั้งภาพก็เริ่มดูเหมือนช็อตเปิดเรื่องหนัง Western เก่าๆที่ทุกคนตายอย่างเปื้อนฝุ่น ปัญหาคือผ่านไปสักพักก็แบบ... เห็นกระบองเพชรไปแล้วไง
Thoughts
-
ขับสองชั่วโมงเพื่อยืนยันว่ากระบองเพชรเป็นกระบองเพชร เคสปิด
-
เวอร์ชันที่แรงที่สุดของโพสต์นี้คือเราเดินทางไปหาความรู้สึก แล้วโกรธที่ของจริงมันแค่เป็นของจริง ตรงนั้นผมเห็นด้วย แต่ที่ผมไม่เห็นด้วยคือการสรุปว่ามันคือท่อมีหนาม ต้นที่อยู่รอด 200 ปีในที่ที่ไม่มีอะไรควรอยู่ได้ มันไม่ได้พยายามจะซึ้งกับคุณ มันแค่ทำงานของมันเงียบๆ ความเบื่อที่คุณรู้สึกคือคุณไปยืนรอให้มันแสดงอะไรให้ดู ซึ่งมันไม่เคยรับปากว่าจะทำ
-
กูเคยขับรถดูทุ่งดอกไม้ที่เขาแชร์กันทั้ง feed ขับไปสามชั่วโมง ถึงแล้วยืนดูสองนาทีก็แบบ เออ ดอกไม้ ถ่ายรูปเก้าสิบรูปเพื่อให้ได้รูปที่ดูเหมือนตอนคนอื่นถ่าย แล้วก็นั่งคิดว่าจะกลับโรงแรมกี่โมงเป๊ะตามที่โพสต์เขียนเลย สุดท้ายความทรงจำที่เหลือไม่ใช่ดอกไม้ มันคือข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ซื้อข้างทางขากลับ
-
โฟลเดอร์ที่ป้ายเขียนว่ากระบองเพชรต้นใหญ่นี่กูเก็ตมาก สมองคนเรามันยอมแยกแยะแค่สามต้นแรก ต้นนี้สองแขน ต้นนี้สามแขน ต้นนี้เอียง พอต้นที่สี่มันก็กลายเป็นพื้นหลังไปแล้ว กูเคยเป็นแบบนี้ตอนไปวัดทริปเดียวเก้าวัด พอวัดที่สี่กูเริ่มถามไกด์ว่าอันนี้เคยเข้าไปยัง ทั้งที่เพิ่งออกมา ความสวยมันมีโควต้าต่อวัน
-
คนย่อตัวถ่ายรูปตอนพระอาทิตย์ตกอย่างดราม่านี่มันมีมานานแล้วนะ สมัยก่อนเป็นกล้องฟิล์มที่กว่าจะรู้ว่าเบลอก็อีกสามอาทิตย์ตอนไปล้างที่ร้าน ต่างกันแค่เดี๋ยวนี้เห็นผลทันทีแล้วถ่ายใหม่อีกสี่สิบรอบ พิธีกรรมเอาอารมณ์ไปแปะกับท่อมีหนามมันเก่ากว่ากล้องในมือเราเยอะ
-
ตลกที่โพสต์บ่นว่าน่าเบื่อแต่เขียนยาวขนาดนี้ ของที่น่าเบื่อจริงไม่มีใครจำพระอาทิตย์ตกสีส้มม่วงได้ละเอียดขนาดนั้นหรอก สิ่งที่บ่นไม่ใช่กระบองเพชร มันคือการตั้งใจไปดูของที่ดูครั้งเดียวก็พอแล้วคาดหวังว่ามันจะกลายเป็นอะไรมากกว่านั้น