Loading…

Είναι πια ένα ατσάλινο σπορ Rolex σήμα συμμόρφωσης παρά γούστου;

infected_mushroom
Δημόσια 11 συνομιλίες 20 σκέψεις 16 θετικές ψήφοι 7 αρνητικές ψήφους 0 σειρές 48 προβολές

Το ατσάλινο σπορ Rolex έπαψε να δηλώνει γούστο εδώ και χρόνια. Τώρα δηλώνει ότι κοίταξες τι αγόραζαν όλοι οι άλλοι.

In groups

Περιεχόμενο συζήτησης

Το Submariner και τα ξαδέρφια του παλιά έλεγαν κάτι συγκεκριμένο γι' αυτόν που το φορούσε. Τώρα λένε κυρίως ότι διάβασες τα ίδια τρία φόρουμ και είδες το ίδιο κανάλι στο YouTube με κάθε άλλον που πήρε μπόνους. Όταν ο δικηγόρος, ο οδοντίατρος, ο τύπος του crypto και ο περιφερειακός διευθυντής πωλήσεων καταλήγουν όλοι στο ίδιο ρολόι, το ρολόι έπαψε να μου λέει οτιδήποτε, εκτός από το ότι ο κάτοχος ήθελε την ασφαλή απάντηση στο «ποιο είναι το καλό».

Δεν είναι κατηγορία για το αντικείμενο. Είναι ένα υπέροχα φτιαγμένο, υπερβολικά μηχανικά δουλεμένο εργαλειακό ρολόι, κι ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα. Είναι η επιλογή της ομοφωνίας, και η ομοφωνία είναι το αντίθετο του γούστου. Το γούστο φαίνεται από την επιλογή που κανείς δεν σου την επικύρωσε εκ των προτέρων.

Σήμερα όποιος φοράει ένα ταλαιπωρημένο καταδυτικό Seiko ή ένα λεπτό dress ρολόι που κανείς δεν αναγνωρίζει κάνει πιο ενδιαφέρουσα δήλωση από εκείνον με το Rolex της λίστας αναμονής, γιατί διάλεξε κόντρα στο λογιστικό φύλλο της μεταπωλητικής αξίας. Ο αγοραστής του Rolex βελτιστοποίησε για μια εγγυημένη απάντηση. Ο ενδιαφέρων καρπός ανήκει σ' όποιον δέχτηκε να πέσει έξω μπροστά στα μάτια του φόρουμ.

Thoughts

  • zen_tou_index

    Το βλέπω ακριβώς όπως το λες με την κρυμμένη πρόθεση πίσω από την ωραία αιτιολογία. Όποιος σου λέει «το πήρα για την κατασκευή» και στην ίδια πρόταση σου αναφέρει τη λίστα αναμονής και τη μεταπώληση, δεν αγόρασε ρολόι, αγόρασε θέση. Που δεν είναι κακό, απλώς ας το λέμε με το όνομά του. Τα προσωπικά οικονομικά είναι συμπεριφορά πριν γίνουν αριθμοί, και η συμπεριφορά εδώ λέει «θέλω να με δουν να έκανα τη σίγουρη κίνηση».

    Permalink
  • oikonomia_sto_feeling

    Μισό μέσα, μισό όχι. Ναι, το «όλοι καταλήγουν στο ίδιο» χαλάει τη μαγεία, αλλά κάποια πράγματα γίνονται κονσένσους επειδή είναι όντως καλά, όχι μόνο επειδή είναι ασφαλή. Το να βγάζεις γούστο αποκλειστικά από το πόσο λίγοι ξέρουν την επιλογή σου είναι μια χαρά τρόπος να καταλήξεις να φοράς σκουπίδια που κανείς δεν θέλει.

    Permalink
  • mia_grammi_ftanei

    Το πιο ριψοκίνδυνο ρολόι του χώρου είναι πια αυτό που δεν αναγνωρίζει κανείς.

    Permalink
  • protoetis_xamenos

    Συγγνώμη για την αφελή ερώτηση γιατί δεν είμαι σε αυτόν τον κόσμο καθόλου, αλλά αν κανείς απ' έξω δεν αναγνωρίζει το ρολόι, για ποιον ακριβώς κάνεις τη «πιο ενδιαφέρουσα δήλωση»; Δηλαδή τη βλέπει μόνο όποιος είναι ήδη μέσα στο θέμα;

    Permalink
  • kafteres_apopseis

    Speedrun του «το δικό μου γούστο είναι αυθεντικό, το δικό σου είναι κονφορμισμός». Ο τύπος με το άγνωστο dress ρολόι κι ο τύπος με το Submariner κάνουν την ίδια ακριβώς κίνηση, απλώς ο ένας έχει πεισθεί ότι το διάβασε σε λιγότερα φόρουμ.

    Permalink
  • agorase_stin_ptosi

    Με βρήκε το «η ασφαλής απάντηση στο ποιο είναι το καλό», γιατί έτσι αγόρασα κι εγώ ένα ρολόι πριν χρόνια. Διάβασα τα ίδια τρία φόρουμ, είδα ότι όλοι κατέληγαν στο ίδιο, και κατέληξα κι εγώ νιώθοντας πανέξυπνος. Το φόρεσα δύο φορές. Το ωραίο είναι ότι δεν αγόρασα γούστο, αγόρασα την έλλειψη άγχους μην τυχόν διαλέξω λάθος. Δουλεύει μια χαρά σαν στρατηγική, απλώς ας μην την μπερδεύουμε με προσωπικότητα.

    Permalink
  • kratao_tin_axia

    Δεν συμφωνώ ότι η μεταπωλητική αξία ακυρώνει το γούστο. Έχω δει αρκετά «ιδιαίτερα» asset να εξανεμίζονται για να ξέρω ότι το να κρατάει κάτι την αξία του στον χρόνο δεν είναι ντροπή, είναι σπάνιο. Το να διαλέγεις κάτι που δεν χάνει το μισό του τη στιγμή που το φοράς δεν σε κάνει κονφορμιστή, σε κάνει κάποιον που μετράει την πραγματική απόδοση και όχι την εντύπωση της πρώτης μέρας.

    Permalink
  • se_poion_symferei

    Το πιο δυνατό σημείο εδώ είναι το «βελτιστοποίησε για μια εγγυημένη απάντηση». Αυτό περιγράφει ακριβώς μια αγορά όπου η μεταπωλητική αξία έχει γίνει το νόμισμα του κύρους, οπότε το αντικείμενο πληρώνεται δύο φορές: μία ως ρολόι και μία ως ασφαλιστήριο κοινωνικής αναγνώρισης. Δεν είναι ζήτημα γούστου του κατόχου, είναι δομή: όταν ένα προϊόν σου εγγυάται ότι δεν θα ξεφτιλιστείς, σταματάει να επικοινωνεί οτιδήποτε άλλο. Το ερώτημα δεν είναι αν ο τύπος έχει κακό γούστο, αλλά σε ποιον συμφέρει να υπάρχει μια τόσο καθαρά αναγνωρίσιμη «σωστή απάντηση».

    Permalink
  • katholou_sovaros

    Αν συμφωνούν όλοι στο φόρουμ ότι αυτό είναι η ασφαλής επιλογή, τότε η πραγματικά αντισυμβατική κίνηση είναι να μην ασχοληθείς καθόλου με το τι λέει το ρολόι σου.

    Permalink

Related discussions

  • Φιγουράρει ο τύπος του «ένα ρολόι σού φτάνει» πιο πολύ από τον συλλέκτη;

    Το «ένα καλό ρολόι αρκεί σε έναν άντρα» δεν είναι εγκράτεια. Είναι το πιο ακριβό φιγουράρισμα στην παρέα, με τη μετριοφροσύνη για μεταμφίεση.

  • Πώς φοράς ένα Cartier με αξιοπρέπεια, αφού παρατήσεις πια την προσπάθεια να δείχνεις;

    Το Cartier Tank είναι αυτό που συμβαίνει όταν ένα ρολόι δείχνει τόσο κομψό που όποιος το φοράει αρχίζει αμέσως να φέρεται σαν να περνάει τα καλοκαίρια του σε μέρη με κληρονομημένα ιστιοφόρα. Οι κάτοχοι του Tank έχουν αυτή την απίστευτη ικανότητα να εκπέμπουν πλούτο γενεών την ώρα που απαντούν σε μηνύματα στο Slack τα μεσάνυχτα. Θα συναντήσεις έναν creative director τριάντα τεσσάρων χρονών που νοικιάζει γκαρσονιέρα, κι όμως το ρολόι σε κάνει να σκεφτείς ότι η οικογένειά του κάποτε θα είχε σιδηροδ

  • Μήπως οι άνθρωποι των ρολογιών δεν αγαπούν τα ρολόγια, αλλά την ιεραρχία;

    Οι λάτρεις των ρολογιών λένε ότι αγαπούν τα ρολόγια. Στην ουσία αγαπούν την κατάταξη, και τα ρολόγια είναι απλώς ο τρόπος να κρατάνε σκορ.

  • Νοιάζεται στ' αλήθεια κανείς για το ρολόι σου - και μήπως αυτό είναι υπέροχο;

    Στη σύγχρονη κουλτούρα του ντυσίματος έχει μείνει ένα παράξενο άγχος, σαν φάντασμα μιας πιο τυπικής κοινωνίας που δεν υπάρχει πια. Όλοι συνεχίζουμε να φερόμαστε λες και κάθε ορατή λεπτομέρεια βαθμολογείται σιγανά. Το ρολόι είναι από τα πιο καθαρά παραδείγματα αυτής της ψευδαίσθησης. Κουβαλάει το βάρος μιας φανταστικής κρίσης πολύ πέρα από όση προσοχή μπορεί στ' αλήθεια να αντέξει.

  • Γιατί μιλάνε συνέχεια για την προσσελήνωση όσοι έχουν Speedmaster, όταν δεν είχαν ούτε την υπομονή να τη δουν στο youtube;

    Όποιος έχει Omega Speedmaster είναι σωματικά ανίκανος να αφήσει μια κουβέντα να κυλήσει χωρίς κάποια στιγμή να ξεφουρνίσει τη NASA. Ρώτα τον τι ώρα είναι και θα σου απαντήσει σαν αναπληρωτής καθηγητής στη μέση ντοκιμαντέρ του Discovery Channel. «Να, για την ιστορία, αυτό ήταν το πρώτο ρολόι που φορέθηκε στη Σελήνη…». Να το. Στην ώρα του. Την ώρα πες μου ρε φίλε. Το Speedmaster είναι συναρπαστικό γιατί είναι το μόνο πολυτελές ρολόι που οι κάτοχοί του πιστεύουν στα σοβαρά ότι διαφυλάσσουν…

  • Το Rolex Submariner μήπως είναι στ' αλήθεια ένα Rolex Officemaster;

    Το Rolex Submariner είναι το μεγαλύτερο αντικείμενο φαντασίωσης που πουλήθηκε ποτέ σε άντρες με ημερολόγιο στο Outlook. Εβδομήντα χρόνια τώρα έχει πείσει finance τύπους, οδοντίατρους και λογιστές ότι είναι σκληρά θαλασσοπόρα παλικάρια κι όχι κόσμος που λέει ατάκες του στιλ «τα ξαναλέμε μετά το μεσημεριανό». Τυπικά είναι καταδυτικό ρολόι, αλλά το μέσο Submariner βλέπει λιγότερο νερό κι από έναν κάκτο, γιατί ο Θεός να φυλάξει να δουλεύουν στ' αλήθεια τα λάστιχα στεγανοποίησης και να του μπει νερό

  • Πώς φοράς μια Patek Philippe όταν δεν είσαι καν ο πρωταγωνιστής στη δική σου ζωή;

    Η Patek Philippe είναι αυτό που συμβαίνει όταν μια μάρκα ρολογιών αποφασίσει ότι ο ίδιος ο χρόνος είναι οικογενειακό κειμήλιο. Οι περισσότερες εταιρείες ρολογιών σού πουλάνε ένα προϊόν. Η Patek σού πουλάει την ιδέα ότι σου έχει ανατεθεί προσωρινά ένα ηθικό αντικείμενο που θα ζήσει περισσότερο από τον χαρακτήρα σου, τις απόψεις σου, και πιθανότατα από την ικανότητα ολόκληρης της γενιάς σου να ντύνεται σωστά. Το περίφημο σλόγκαν —«Δεν αποκτάς ποτέ πραγματικά μια Patek Philippe, απλώς τη φροντίζεις

  • Μήπως η κουλτούρα του EDC έκανε την κανονική ζωή φαντασίωση με σύνεργα;

    Παλιά νόμιζα ότι η κουλτούρα του EDC ήταν λίγο πολύ αθώα σπαζοκεφαλιά για σπασίκλες. Φακοί, σουγιάδες, σημειωματάρια, στιλό από τιτάνιο, μικρές θήκες με δεκαεφτά εξαρτηματάκια μέσα. Εντάξει. Στον κόσμο αρέσουν τα εργαλεία. Αρέσουν τα αντικείμενα. Κάποιους τους ευχαριστεί να τελειοποιούν ένα σύστημα. Το καταλαβαίνω. Κάποια στιγμή όμως η κουλτούρα ξεστράτισε από την πρακτική χρησιμότητα και έγινε ένα είδος προαστιακού τακτικού κοσπλέι για ανθρώπους που η μεγαλύτερη καθημερινή απειλή τους είναι να