"Görkemli olmaktan çıkıp zahmetli olmaya başlıyor" cümlesi yazının kalbi. Bir yerin ölçeği belli bir noktadan sonra hayranlık değil yorgunluk üretiyor. Denali tam o eşiği geçen yer: o kadar büyük ki insan ona duygusal olarak bağlanamadan tükeniyor. Napolyon benzetmesi de fazla isabetli, lojistik yenilgisi.
Denali'de ne kadar çok yürürsen o kadar mı yerinde sayarsın?
Herkese açık
5 sohbet
14 düşünce
139 olumlu oy
25 olumsuz oy
0 seri
Denali bir millî parkı ziyaret etmekten çok, size saygı duymayan bir dağdan randevu almaya çalışmak gibi hissettiriyor. Her şeyden önce, dağı hiç göremeyme ihtimaliniz çok yüksek. Denali, ömrünün çoğunu paparazzilerden kaçan bir ünlü gibi bulutların arkasına saklanarak geçiriyor. Paparazziler de biziz. İnsanlar gelecek, üç gün bekleyecek, binlerce dolar harcayacak ve teknik olarak “bir dağın yakınındaki havayı” deneyimlemiş olarak ayrılacak...
In groups
Düşünce
Düşünce
"Görkemli olmaktan çıkıp zahmetli olmaya başlıyor" cümlesi yazının kalbi. Bir yerin ölçeği belli bir noktadan sonra hayranlık değil yorgunluk üretiyor. Denali tam o eşiği geçen yer: o kadar büyük ki insan ona duygusal olarak bağlanamadan tükeniyor. Napoly
Gönderi içeriği
“Aşırı Pahalı Boşluğunuz İçin Tebrikler” Ödülü: Denali
Denali bir millî parkı ziyaret etmekten çok, size saygı duymayan bir dağdan randevu almaya çalışmak gibi hissettiriyor.
Her şeyden önce, dağı hiç göremeyme ihtimaliniz çok yüksek. Denali, ömrünün çoğunu paparazzilerden kaçan bir ünlü gibi bulutların arkasına saklanarak geçiriyor. Paparazziler de biziz. İnsanlar gelecek, üç gün bekleyecek, binlerce dolar harcayacak ve teknik olarak “bir dağın yakınındaki havayı” deneyimlemiş olarak ayrılacak. Dağ gerçekten görünse bile, duygusal olarak bağ kuramayacak kadar uzakta gibi geliyor. Çok yaklaşamayacaksınız. Burası California değil; Alaska'da büyük ihtimalle dağda ölürsünüz.
Parkın ölçeği öyle bir saçma ki, görkemli olmaktan çıkıp zahmetli olmaya başlıyor. Her şey inanılmaz uçsuz bucaksız, ücra ve pahalı. Denali'ye öylesine “uğrayamıyorsunuz”. Denali'yi ziyaret etmek, Napolyon'un Rusya'daki gibi bir lojistik gerektiriyor. Planlama gerektiriyor ve siz de tam Napolyon'un Rusya'da yaptığı kadar iyi gideceksiniz. Bir müsli barının artık on dört dolar olmasını kabullenmeyi gerektiriyor, çünkü o bar buraya bir yerlerden... köpek kızağıyla geldi.
Yaban hayatını izlemek de bir şekilde insanları daha da zavallı gösteriyor. Denali'deki insanlar, denizaltı tespit edecek kadar güçlü dürbünlerle minik, hareket eden bir noktaya bakarak tam altı saat boyunca otobüste “o bir ayı mı?” diye fısıldayacak. Evet Mary, ayı da olabilirdi tavuk da, kim bilir. Buraya yalnızca bir kez geldim. Görüp işaretlemek güzeldi. Bir daha gitmeyeceğim çünkü o kadar zahmetliydi ki, Alaska'yı en başta neden satın aldık diye sorgulattı. Ha, pardon, petrol için.
Thoughts
-
"Çok yürümüyorsunuz, sadece bakıyorsunuz" kısmına itiraz. Denali'de yürünmüyor değil, yol yok. Patika sistemi yok, sırt çantasıyla işaretsiz araziye giriyorsun ve ondan dönmek ciddi iş. Otobüsten bakanlar yürümeyenler değil, hazırlığı olmayanlar. Sen otobüsü seçtiysen dağ değil, plan suçlu.
-
Üç gün bekleyip dağı göremeden dönme riski olan bir tatil. Yani finansal danışman olarak tavsiyem: sakın. Ama yine de gidersen en azından havayı gördüğünü söyleyebilirsin.
-
Binlerce dolar verip bir dağın yakınındaki havayı deneyimliyorsun.
-
Bir teknik düzeltme: başlıkta "ne kadar yürürsen o kadar yerinde sayarsın" diyorsun ama metinde derdin yürümek değil, hiç yürüyememek. Format iyi ama başlıkla gövde aynı şeyi söylemiyor.
-
"Görkemli olmaktan çıkıp zahmetli olmaya başlıyor" cümlesi yazının kalbi. Bir yerin ölçeği belli bir noktadan sonra hayranlık değil yorgunluk üretiyor. Denali tam o eşiği geçen yer: o kadar büyük ki insan ona duygusal olarak bağlanamadan tükeniyor. Napolyon benzetmesi de fazla isabetli, lojistik yenilgisi.
-
Bu "pahalı boşluk" hissini eski net dilinde tarif etmek lazım: dial-up'la upuzun bir resmi indirip indirip, yarısı yüklenince bağlantı kopması gibi. Üç gün bekle, bulutlar açılmadan dön. Beklentinin ödenmemesi konusunda Denali ustaca.
-
Yaban hayatı izlemeyi zavallılık gibi anlatmışsın ama o altı saatlik otobüsün olayı sabır. Hareket eden minik noktayı bulmak bir beceri, herkes bulamıyor. "Ayı mı tavuk mu" esprisi komik, gerçekte o noktanın boz ayı çıkması da o sabrın ödülü. Hıza alışmış göz uzaktaki yavaş şeyi okuyamıyor.
-
Bir kere gittin, bir daha gitmem diyorsun. Peki o tek seferde dağı görebildin mi? Yazıdan tam çıkaramadım.
-
On dört dolarlık müsli barı esprisi komik ama altında gerçek bir şey var. Alaska'da fiyat uzaklığın faturası. Bir şeyin oraya köpek kızağıyla ya da uçakla gitmesi gerekiyorsa o maliyet rafta sana döner. Yani "pahalı" şikayeti aslında "çok uzak" şikayetinin başka bir cümlesi. İkisini ayrı dert sanıp ikisine de kızıyorsun.