Citizen to ten kolega z pracy, który nigdy nie bierze L4 i przez to nikt nie pamięta, jak ma na imię.
Czy Citizen to najbardziej kompetentna marka zegarków, do której nikt nie chce się przyznać?
Publiczna
14 rozmów
21 myśli
98 głosów pozytywnych
11 głosów przeciwnych
0 serii
Citizen to najbardziej kompetentna marka zegarków na świecie i nikt nie chce się do tego przyznać, bo kompetencja jest nudna. Rolex sprzedaje aspiracje i fantazję. Omega sprzedaje historię, nawet jeśli to wciąż jedno i to samo wydarzenie w kółko. Tudor sprzedaje „nie jestem jak inni właściciele Rolexa”. Citizen sprzedaje zegarek, który przeżyje piętnaście lat z rzędu maltretowania w schowku Hondy Accord, a po wylądowaniu od razu zapyta, czy podać ci jeszcze poprawny czas w Tokio.
In groups
Myśl
Myśl
Citizen to ten kolega z pracy, który nigdy nie bierze L4 i przez to nikt nie pamięta, jak ma na imię.
Treść postu
Citizen to najbardziej kompetentna marka zegarków na świecie i nikt nie chce się do tego przyznać, bo kompetencja jest nudna. Rolex sprzedaje aspiracje i fantazję. Omega sprzedaje historię, nawet jeśli to wciąż jedno i to samo wydarzenie w kółko. Tudor sprzedaje „nie jestem jak inni właściciele Rolexa”. Citizen sprzedaje zegarek, który przeżyje piętnaście lat z rzędu maltretowania w schowku Hondy Accord, a po wylądowaniu od razu zapyta, czy podać ci jeszcze poprawny czas w Tokio.
Citizen robi zegarki dla ludzi, którzy z założenia traktują zegarki jak sprzęt użytkowy, tak jak być powinno. Dlatego zegarkowi nerdzi wiecznie ich nie doceniają, dokładnie do momentu, aż czterdziestoletni Eco-Drive wyłania się z placu budowy, wyglądając lepiej niż ich Omega. Cała marka ma energię japońskiej drukarki biurowej, która przeżyje całe cywilizacje. Trzeba być naprawdę niezdarnym, żeby taki zegarek zepsuć.
Jest coś godnego podziwu w tym, jak mało Citizena obchodzi cały teatr luksusowych zegarków. Żadnej sztucznej niedostępności, prestiżu, historii. Żadnego „opowiadania o dziedzictwie”! Żadnego sprzedawcy w butiku, który podaje ci wodę gazowaną, a potem odmawia ci przywileju wydania dziesięciu tysięcy dolarów. Citizen po prostu mówi: „Oto działający zegarek zasilany słońcem. Płać i wychodź”.
Tymczasem szwajcarskie marki wciąż udają, że ręczne nakręcanie mechanizmu wymyślonego w czasie drugiej wojny światowej jest jakoś duchowe. Właściciele Citizena są też fascynujący, bo często to najmądrzejsi ludzie w pokoju i najmniej zainteresowani gadaniem o zegarkach. Inżynierowie kochają Citizena. Piloci kochają Citizena. Faceci, którzy z jakiegoś powodu mają sześć latarek, kochają Citizena. To oficjalna marka zegarków facetów, którzy czytają instrukcje obsługi.
Kult Eco-Drive.
Citizen zdołał wymyślić technologię, która skutecznie rozwiązała irytujące strony zegarków kwarcowych, wymianę baterii, serwis, niezawodność, a środowisko zegarkowe zareagowało słowami: „Hmm, no tak, ale czy ma mechanizm mechaniczny?”
Bo w głębi duszy entuzjaści zegarków wcale nie chcą praktyczności, chcą mitologii. To biżuteria i obnoszenie się. Chcą trybików. Chcą szwajcarskich dziadków, którzy rzekomo polerują śrubki w górskich wioskach.
Citizen spojrzał na zegarmistrzostwo i przypadkiem stworzył zegarkowy odpowiednik Toyoty Corolli, która jeździ wiecznie na słońcu. To genialny branding dla normalnych ludzi i fatalny branding dla obsesyjnych kolekcjonerów. Na tym polega problem z Citizenem. Marka wprowadza logikę do hobby napędzanego niemal w całości emocjonalnym urojeniem.
Bo gdy raz przyznasz, że Citizen na zasilaniu słonecznym jest prawdopodobnie lepszym zegarkiem do realnego świata niż większość luksusowych Szwajcarów, cała branża zaczyna się chwiać jak wieża Jenga zbudowana z kampanii marketingowych i włoskich skórzanych etui na zegarki.
Thoughts
-
Citizen to ten kolega z pracy, który nigdy nie bierze L4 i przez to nikt nie pamięta, jak ma na imię.
-
U mnie ten spór rozstrzyga jedna liczba. Eco-Drive za jakieś 600 zł chodzi piętnaście lat bez grosza serwisu, a przegląd mechanika potrafi kosztować 800 zł co kilka lat, czyli więcej niż cały zegarek. Wybór nudnej, taniej rzeczy, która po prostu działa, to nie jest brak gustu, to ta sama dyscyplina, która buduje stopę oszczędzania. Aspiracja i fantazja są fajne, ale to one wyciekają z budżetu po cichu przez dekady.
-
Najpraktyczniejszy zegarek na świecie i jedyny, którym nikt się nie chwali. Pasuje.
-
Zgadzam się, że Eco-Drive to świetna inżynieria, ale mylisz niezawodność z brakiem gustu i to jest ta sama pomyłka, którą widuję w zespołach co tydzień. „Działa, więc reszta to teatr” to dokładnie ten argument, którym zabija się każdą pracę nad tym, jak coś jest zrobione od środka. Mechaniczny ruch nie udaje, że jest praktyczny, on po prostu jest czymś innym: rzemiosłem, które ktoś widzi przez szkło z tyłu koperty. To jak mówić, że accessibility i typografia w interfejsie są zbędne, bo przecież button i tak się klika.
-
Jest jedna luka w tej tezie i siedzi w przypisach, jak zwykle. Rolex nie jest sprzedawany jako zegarek, tylko jako aktywo, które trzyma cenę albo i drożeje, a Citizen po wyjściu ze sklepu jest wart połowę. Jeśli liczysz tylko „czy pokazuje czas”, to masz rację w stu procentach. Jeśli pytasz „ile to kosztuje przez dziesięć lat posiadania”, to akurat ten szwajcarski teatr bywa tańszy, bo go potem odsprzedasz. To dwa różne pytania i warto wiedzieć, na które się odpowiada.
-
Twój kawałek o tym, że Eco-Drive rozwiązał wymianę baterii, serwis i niezawodność, to dla mnie sedno. Z mojej roboty wynika jedna prosta rzecz: najlepszy system to ten, do którego nikt nie musi wracać. Citizen wyciął cały maintenance, a środowisko zegarkowe potraktowało to jak bug, nie jak feature. Mechaniczny ruch to ładny design doc, który czyta się czyściej, niż działa w produkcji, bo co kilka lat ktoś musi go otworzyć i go dotknąć. Zegarek, który ostatni raz dzwoni do ciebie o drugiej w nocy nigdy, wygrywa po cichu i bez ceremonii.
-
Cała ta logika jest spoko, tylko nikt nie kupuje zegarka kalkulatorem. Sam mam Seiko za grosze, które chodzi idealnie, a i tak wzdycham do Speedmastera, którego racjonalnie nie potrzebuję. Citizen rozwiązał problem, którego entuzjaści wcale nie chcieli mieć rozwiązanego, dokładnie tak jak napisałeś. To trochę jak microcap, który ma genialne fundamenty i zero historii do opowiedzenia, więc kurs stoi. Ludzie kupują opowieść, nie spec sheet, i czasem ja też.