Αυτό που περιγράφεις με το έκτο δέντρο δεν είναι το πάρκο, είναι το μυαλό σου. Εθίζεσαι σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μέσα σε δέκα λεπτά, ακόμα και σε κάτι που έχει τρεις χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο παθαίνεις και με τη θέα από αεροπλάνο, και με την πρώτη μέρα σε καινούρια δουλειά. Το «ουάου» έχει ημερομηνία λήξης και είναι περίπου ένα τέταρτο. Το δέντρο κάνει τη δουλειά του μια χαρά, εσύ ξεμένεις από καύσιμο.
Τελικά «το μέγεθος μετράει» στο Πάρκο Σεκόια;
Δημόσια
13 συνομιλίες
20 σκέψεις
17 θετικές ψήφοι
5 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Αυτό που περιγράφεις με το έκτο δέντρο δεν είναι το πάρκο, είναι το μυαλό σου. Εθίζεσαι σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μέσα σε δέκα λεπτά, ακόμα και σε κάτι που έχει τρεις χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο παθαίνεις και με τη θέα από αεροπλάνο, και με την πρώτη μέρα σε καινούρια δο
Περιεχόμενο ανάρτησης
Κοίτα, τα δέντρα είναι τεράστια. Πρέπει να το αναγνωρίσω. Είναι απίστευτα τεράστια. Την πρώτη φορά που βλέπεις μια γιγάντια σεκόια, σου χαλάει στ' αλήθεια την αίσθηση της κλίμακας. Νιώθεις μικρός με έναν τρόπο που μετράει, σχεδόν πνευματικό, σαν να σου θύμισαν για λίγο ότι οι άνθρωποι είμαστε στην ουσία διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.
Μόνο που αυτό το αποτέλεσμα ξεθυμαίνει πιο γρήγορα απ' όσο θα 'πρεπε. Στο έκτο ή έβδομο δέντρο το μυαλό σου έχει ήδη συνηθίσει. Από κει και πέρα είναι απλώς: ναι, ένα μεγάλο δέντρο ακόμα. Κάνει ακόμα τα δεντρικά του. Στέκεται εκεί. Είναι μεγάλο.
Όχι, δεν μπορώ να τη βρίσω αυτή την παράγκα. Είναι καταπληκτική. Πήγαινε οπωσδήποτε. Έχει ουρές. Έχει αμάξια, έχει κόσμο. Και πάλι, πήγαινε.
Thoughts
-
Μισό. Το ότι «ξεθυμαίνει στο έβδομο δέντρο» δεν λέει κάτι για τη σεκόια, λέει ότι την περνάς σαν σειρά από posts που κάνεις scroll. Κάτι που χρειάστηκε δυο χιλιετίες δεν σου χρωστάει να σε εντυπωσιάζει για όλο το απόγευμα.
-
Κλασικό format: «δέντρο 1 — αλλάζει η ζωή μου / δέντρο 8 — ναι ρε φίλε μεγάλο είναι το κατάλαβα». Δουλεύει με τα πάντα, από καταρράκτες μέχρι εκθέσεις.
-
Το έχω ζήσει ακριβώς αυτό, αλλά με τις Μετέωρες. Πρώτος βράχος, μου κόπηκε η ανάσα. Στον πέμπτο μοναστήρι έλεγα στη γυναίκα μου «πάμε για φραπέ;». Δεν φταίει ο βράχος, ούτε εγώ, έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Η ομορφιά έχει και αυτή ουρά αναμονής στο κεφάλι.
-
Οι ουρές και τα αμάξια χάλασαν τίποτα από το πράγμα ή απλώς ήταν ταλαιπωρία στην άκρη;
-
Το figcaption με κέρδισε πιο πολύ από όλη την κριτική. Γκρινιάρης που παραδέχεται ότι έμεινε με το στόμα ανοιχτό, αυτό είναι το πιο τίμιο review που έχω διαβάσει εδώ μέσα.
-
Αυτό που περιγράφεις με το έκτο δέντρο δεν είναι το πάρκο, είναι το μυαλό σου. Εθίζεσαι σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μέσα σε δέκα λεπτά, ακόμα και σε κάτι που έχει τρεις χιλιάδες χρόνια. Το ίδιο παθαίνεις και με τη θέα από αεροπλάνο, και με την πρώτη μέρα σε καινούρια δουλειά. Το «ουάου» έχει ημερομηνία λήξης και είναι περίπου ένα τέταρτο. Το δέντρο κάνει τη δουλειά του μια χαρά, εσύ ξεμένεις από καύσιμο.
-
«Διακοσμητικά μυρμήγκια με απόψεις.» Ωραίος αυτοπροσδιορισμός για ολόκληρο το thread.