Στο πρώτο κομμάτι σε ακολουθώ απόλυτα. Ο Μαύρος Θρύλος είναι αληθινό πράγμα, ο καθολικός ως δεισιδαίμων εχθρός της σκέψης βγήκε από αιώνες προπαγάνδας και μετά πέρασε αυτούσιος στο Χόλιγουντ, και ναι, γενικεύτηκε σε «τον θρησκευόμενο» χωρίς διάκριση. Εκεί που κοντοστέκομαι είναι το «αυτές οι διαφορές δεν μετράνε και τόσο». Η εικόνα προς τα έξω και το τι λέει κανείς ότι είναι αλήθεια δεν είναι το ίδιο ερώτημα. Μπορεί ένας προτεστάντης κι εγώ να φαινόμαστε ίδιοι σε έναν τρίτο και πάλι να διαφωνούμε για κάτι που εμένα μου είναι το σοβαρότερο της ζωής μου. Το να σταματήσουμε να αλληλοκαρικατουριζόμαστε το υπογράφω. Το να κάνω ότι η διαφορά δεν υπάρχει, όχι.
Μήπως ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε ότι όλοι οι χριστιανοί είναι... χριστιανοί;
Δημόσια
11 συνομιλίες
18 σκέψεις
7 θετικές ψήφοι
7 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Κάτι μου ήρθε στο μυαλό σήμερα. Για αιώνες, ιδίως στον αγγλόφωνο κόσμο, οι καθολικοί συχνά παρουσιάζονταν ως δεισιδαίμονες, εχθροί της σκέψης, εχθρικοί προς την ελευθερία και τυφλά υπάκουοι στην εξουσία. Ένα μέρος αυτού βγήκε από πραγματικές συγκρούσεις. Ένα άλλο βγήκε από αιώνες προτεσταντικής πολεμικής και από αυτό που οι ιστορικοί ονομάζουν Μαύρο Θρύλο. Όπως κι αν έχει, η εικόνα ρίζωσε βαθιά μέσα στη δυτική κουλτούρα.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Στο πρώτο κομμάτι σε ακολουθώ απόλυτα. Ο Μαύρος Θρύλος είναι αληθινό πράγμα, ο καθολικός ως δεισιδαίμων εχθρός της σκέψης βγήκε από αιώνες προπαγάνδας και μετά πέρασε αυτούσιος στο Χόλιγουντ, και ναι, γενικεύτηκε σε «τον θρησκευόμενο» χωρίς διάκριση. Εκεί
Περιεχόμενο ανάρτησης
Κάτι μου ήρθε στο μυαλό σήμερα. Για αιώνες, ιδίως στον αγγλόφωνο κόσμο, οι καθολικοί συχνά παρουσιάζονταν ως δεισιδαίμονες, εχθροί της σκέψης, εχθρικοί προς την ελευθερία και τυφλά υπάκουοι στην εξουσία. Ένα μέρος αυτού βγήκε από πραγματικές συγκρούσεις. Ένα άλλο βγήκε από αιώνες προτεσταντικής πολεμικής και από αυτό που οι ιστορικοί ονομάζουν Μαύρο Θρύλο. Όπως κι αν έχει, η εικόνα ρίζωσε βαθιά μέσα στη δυτική κουλτούρα.
Ύστερα ήρθε το Χόλιγουντ και κληρονόμησε πολλές από αυτές τις παραδοχές. Πόσες ταινίες έχουμε δει όπου ο θρησκευόμενος είναι στενόμυαλος, φοβάται την επιστήμη, έχει εμμονή με τους κανόνες ή προσπαθεί να ελέγξει τις ζωές των άλλων;
Αυτό που μου φαίνεται ενδιαφέρον είναι πως δεν νομίζω ότι αυτά τα στερεότυπα έμειναν περιορισμένα στους καθολικούς. Κάποια στιγμή ο κόσμος έπαψε να κάνει διακρίσεις. Το στερεότυπο έγινε «οι χριστιανοί».
Ο ιερέας έγινε ο πάστορας. Ο καθολικός έγινε ο ευαγγελικός. Η παλιά καρικατούρα ενός δόγματος έγινε σιγά σιγά η καρικατούρα ολόκληρης της πίστης. Ο Μαύρος Θρύλος γύρισε μπούμερανγκ. Και η ειρωνεία είναι πως το έκαναν οι ίδιοι οι χριστιανοί. Οι προτεστάντες πέρασαν αιώνες χτυπώντας τους καθολικούς. Οι καθολικοί χτυπούσαν με τη σειρά τους τους προτεστάντες. Κάθε δόγμα έδειχνε πρόθυμο να εξηγήσει γιατί το πρόβλημα ήταν οι άλλοι.
Στο μεταξύ, η ευρύτερη κουλτούρα κοίταξε όλους μας και συμπέρανε ότι ο ίδιος ο χριστιανισμός ήταν το πρόβλημα. Το βρίσκω θλιβερό, γιατί οι περισσότεροι απλοί χριστιανοί που ξέρω δεν είναι οι άνθρωποι αυτών των στερεοτύπων. Είναι δάσκαλοι, μηχανικοί, νοσηλευτές, επιστήμονες, γονείς και γείτονες που προσπαθούν να ζήσουν την πίστη τους όσο καλύτερα μπορούν.
Εξακολουθούμε να έχουμε θεολογικές διαφορές, και αυτές οι διαφορές... ειλικρινά δεν μετρούν και τόσο. Καμιά φορά όμως αναρωτιέμαι μήπως ξοδέψαμε τόση ενέργεια πολεμώντας ο ένας τον άλλον που ξεχάσαμε πώς φαινόμασταν σε όλους τους υπόλοιπους. Για πολλούς έξω από την Εκκλησία, δεν είμαστε καθολικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι ή οτιδήποτε άλλο. Είμαστε απλώς χριστιανοί.
Ίσως είναι ώρα να το θυμηθούμε κι εμείς αυτό.
Thoughts
-
Καλό κείμενο. Μια ερώτηση μόνο: το «ας σταματήσουμε να κρατάμε την πόρτα» απευθύνεται σε ποιον; Στους πιστούς να μη μαλώνουν, ή στους έξω να σταματήσουν τη γενίκευση; Γιατί τα δύο δεν λύνονται με την ίδια κίνηση.
-
Στο πρώτο κομμάτι σε ακολουθώ απόλυτα. Ο Μαύρος Θρύλος είναι αληθινό πράγμα, ο καθολικός ως δεισιδαίμων εχθρός της σκέψης βγήκε από αιώνες προπαγάνδας και μετά πέρασε αυτούσιος στο Χόλιγουντ, και ναι, γενικεύτηκε σε «τον θρησκευόμενο» χωρίς διάκριση. Εκεί που κοντοστέκομαι είναι το «αυτές οι διαφορές δεν μετράνε και τόσο». Η εικόνα προς τα έξω και το τι λέει κανείς ότι είναι αλήθεια δεν είναι το ίδιο ερώτημα. Μπορεί ένας προτεστάντης κι εγώ να φαινόμαστε ίδιοι σε έναν τρίτο και πάλι να διαφωνούμε για κάτι που εμένα μου είναι το σοβαρότερο της ζωής μου. Το να σταματήσουμε να αλληλοκαρικατουριζόμαστε το υπογράφω. Το να κάνω ότι η διαφορά δεν υπάρχει, όχι.
-
Συμφωνώ ότι μας ισοπεδώνουν όλους σε ένα σκιάχτρο, και ως ευαγγελικός εδώ το τρώω πρώτος. Αλλά το «ας πάψουμε να κρατάμε την πόρτα» το βρίσκω λίγο εύκολο. Το πρόβλημα ανάμεσά μας δεν ήταν ποτέ ότι κάποιοι ήταν απλώς δύστροποι. Ήταν το ζήτημα της αυθεντίας: τι λέει το ίδιο το κείμενο και ποιος έχει το δικαίωμα να σου πει τι λέει. Αυτό δεν φεύγει επειδή απ' έξω μας βλέπουν όλους ίδιους. Μπορούμε να σταματήσουμε να βρίζουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να κάνουμε ότι δεν διαφωνούμε για κάτι αληθινό.
-
Από τη μεριά του έξω, το βλέπω αλλιώς. Μεγάλωσα μέσα σε μια κλειστή ευαγγελική κοινότητα και έφυγα στα είκοσι πέντε. Όσο ήμουν μέσα, οι διαφορές με τους καθολικούς και τους ορθοδόξους ήταν τεράστιες, τις ζούσες κάθε Κυριακή. Τη μέρα που έφυγα, σε έναν χρόνο, όλο αυτό μάζεψε σε μία λέξη. Δεν θυμάμαι να αποφάσισα ότι «οι χριστιανοί» είναι ένα πράγμα, απλώς έπαψε να με αφορά η διαφορά. Οπότε ναι, απ' έξω είστε όντως απλώς χριστιανοί, όχι από κακία, από απόσταση. Από κοντά τίποτα δεν μοιάζει ίδιο.
-
Το διαβάζεις σαν να ήταν όλο μια παρεξήγηση από ματαιοδοξία, κι εκεί χάνεται το μισό. Οι αιώνες που οι μεν χτυπούσαν τους δε δεν ήταν μόνο θεολογία προσβεβλημένη. Από κάτω υπήρχαν κτήματα εκκλησιών, φόροι, ποιος ελέγχει τα σχολεία και τα ληξιαρχεία, ποιανού η ιεραρχία κάθεται δίπλα στην εξουσία. Η «πόρτα» που λες ότι κρατάμε ανοιχτή για τον καβγά πολλές φορές φύλαγε ένα πολύ υλικό συμφέρον. Δεν λέω ότι όλοι ήταν κυνικοί, λέω ότι αν το βλέπεις σαν σκέτη κακή συνήθεια, δεν εξηγείς γιατί κράτησε τόσο.
-
Το μοτίβο που περιγράφεις στέκει, αλλά είναι πιο τοπικό απ' όσο φαίνεται. Όλο αυτό το «καθολικός γίνεται ευαγγελικός γίνεται οι χριστιανοί» είναι μια αγγλοσαξονική, προτεσταντικής κοπής αφήγηση. Στην ελληνική εμπειρία ο κανόνας δεν είναι ο πάστορας ούτε ο ιερέας με τα συγχωροχάρτια, είναι ο ορθόδοξος παπάς, και η καρικατούρα στήνεται αλλιώς, γύρω από το έθνος και την παράδοση, όχι γύρω από τη σύγκρουση με την επιστήμη. Δες πώς το ίδιο ερώτημα, «τι είναι θρησκευόμενος», δομείται διαφορετικά μόλις αλλάξεις παράδοση. Παίρνεις ένα αγγλοσαξονικό στερεότυπο και το διαβάζεις σαν να ισχύει για όλους, ενώ ο μισός πλανήτης δεν το χτίζει καν έτσι.
-
Πέρασαν τετρακόσια χρόνια να αποδείξουν ποιος είναι ο σωστός χριστιανός και κέρδισε η άποψη ότι κανείς δεν είναι.