Αυτή η ολόκληρη φολκλόρ των κανόνων υπήρχε ήδη στα φόρουμ ρολογιών του 2008, απλώς εκεί γραφόταν σε νήματα των 40 σελίδων με κόσμο που μάλωνε για το αν επιτρέπεται καφέ λουράκι με μαύρο παπούτσι. Το ίδιο πράγμα κάνουμε, μόνο που τότε το modem έτριζε από πάνω και τα usernames ήταν πιο αστεία. Κι εκεί ο «κριτής» ήταν πέντε τύποι με avatar ρολόι που δεν τους είχε δει ποτέ κανείς από κοντά.
Νοιάζεται στ' αλήθεια κανείς για το ρολόι σου - και μήπως αυτό είναι υπέροχο;
Δημόσια
12 συνομιλίες
18 σκέψεις
9 θετικές ψήφοι
3 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Στη σύγχρονη κουλτούρα του ντυσίματος έχει μείνει ένα παράξενο άγχος, σαν φάντασμα μιας πιο τυπικής κοινωνίας που δεν υπάρχει πια. Όλοι συνεχίζουμε να φερόμαστε λες και κάθε ορατή λεπτομέρεια βαθμολογείται σιγανά. Το ρολόι είναι από τα πιο καθαρά παραδείγματα αυτής της ψευδαίσθησης. Κουβαλάει το βάρος μιας φανταστικής κρίσης πολύ πέρα από όση προσοχή μπορεί στ' αλήθεια να αντέξει.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Αυτή η ολόκληρη φολκλόρ των κανόνων υπήρχε ήδη στα φόρουμ ρολογιών του 2008, απλώς εκεί γραφόταν σε νήματα των 40 σελίδων με κόσμο που μάλωνε για το αν επιτρέπεται καφέ λουράκι με μαύρο παπούτσι. Το ίδιο πράγμα κάνουμε, μόνο που τότε το modem έτριζε από π
Περιεχόμενο ανάρτησης
Στη σύγχρονη κουλτούρα του ντυσίματος έχει μείνει ένα παράξενο άγχος, σαν φάντασμα μιας πιο τυπικής κοινωνίας που δεν υπάρχει πια. Όλοι συνεχίζουμε να φερόμαστε λες και κάθε ορατή λεπτομέρεια βαθμολογείται σιγανά. Το ρολόι είναι από τα πιο καθαρά παραδείγματα αυτής της ψευδαίσθησης. Κουβαλάει το βάρος μιας φανταστικής κρίσης πολύ πέρα από όση προσοχή μπορεί στ' αλήθεια να αντέξει.
Οι περισσότεροι δεν προσέχουν το ρολόι σου. Δεν πιάνουν τη συγκεκριμένη αναφορά, τη στεφάνη, την επιλογή του μπρασελέ ούτε αν «ταιριάζει» με το σύνολό σου. Τις πιο πολλές φορές μετά βίας προσέχουν καν εσένα. Η ιδέα ότι κάποιος σου κόβει πόντους νοερά επειδή φόρεσες ένα καταδυτικό με κοστούμι ανήκει σε έναν κόσμο με αυστηρούς κώδικες ένδυσης, κοινωνική διαστρωμάτωση και επιβεβλημένη ομοιομορφία γούστου. Αυτός ο κόσμος έχει σχεδόν χαθεί, αν ποτέ υπήρξε.
Δεν είμαστε στη βικτωριανή εποχή, όπου τα οπτικά σήματα διαβάζονταν ως κοινωνική θέση με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα και πολύ λιγότερη ασάφεια. Είμαστε σε μια κουλτούρα όπου οι νόρμες του ντυσίματος έχουν ήδη χαλαρώσει τόσο που η αντίφαση μετά βίας γίνεται αντιληπτή. Sneakers με ραφτό, τεχνικά υφάσματα σε επίσημα περιβάλλοντα, ρολόγια από πλαστικές αθλητικές συσκευές μέχρι μηχανικά αντικείμενα που ανήκουν σε άλλον αιώνα, όλα ζουν ήδη στο ίδιο οπτικό πεδίο. Έχουμε σταματήσει να επιβάλλουμε επίπεδα τυπικότητας στα περισσότερα επίπεδα.
Κι όμως ο κόσμος εξακολουθεί να δίνει υπερβολική σημασία στη μικρο-συνοχή, λες και κάποιος μέσα στο δωμάτιο κρατάει σιωπηλά ένα κατάστιχο του τι αρμόζει. Φαντάζονται έναν κριτή που δεν είναι εκεί. Αν μη τι άλλο, η σύγχρονη προσοχή είναι υπερβολικά κατακερματισμένη για τέτοιο επίμονο διάβασμα. Ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του, το δικό του πρόγραμμα, τη δική του οθόνη, τον δικό του εσωτερικό θόρυβο. Το ρολόι δεν αξιολογείται· αγνοείται.
Γι' αυτό οι περισσότεροι «κανόνες» για τα ρολόγια στο ντύσιμο είναι λιγότερο κοινωνική πραγματικότητα και περισσότερο φολκλόρ των χομπίστ, κάποιου είδους τάχα λογική αφήγηση για το γιατί τάχα χρειάζεσαι 30 ρολόγια όταν την ώρα στη δίνει έτσι κι αλλιώς το κινητό. Ο παππούς μου, που ήταν μεγάλος δανδής, είχε όλη του τη ζωή μόνο 2 ρολόγια. Όπως και οι πιο πολλοί της γενιάς του. Αγόραζαν ένα ρολόι, πετούσαν αμέσως το κουτί και τα χαρτιά, δεν είχε νόημα να τα κρατήσουν αφού δεν σκόπευαν να το μεταπουλήσουν.
Ούτε καν είμαι σίγουρος ότι η αφήγηση του ρολογιού «ανά περίσταση» στέκει στ' αλήθεια. Το πολύ πολύ να πεις πως υπάρχουν επίσημα ρολόγια και πιο σπορ. Μην βάλεις ίσως ένα τεράστιο Citizen με GPS στον γάμο σου; Ίσως όχι ένα Cartier για κατάδυση. Κυρίως για πρακτικούς λόγους. Οι πιο πολλοί κανόνες όμως ενδιάμεσα είναι κατασκευασμένοι. Field ρολόγια; Καλά, τι παθαίνει ένα καταδυτικό στη στεριά; Στεγνώνει; Α, ρολόγια αεροπορίας; Δηλαδή δεν μπορώ να αγοράσω ένα αν δεν πετάω για τη Delta; Αυτοί οι κανόνες επιβιώνουν μόνο στους δικούς μας κύκλους ενθουσιωδών, όχι στην καθημερινή αντίληψη.
Μόλις το δεχτείς αυτό, το άγχος αρχίζει να μοιάζει γελοίο. Το κατώφλι του «σωστού» είναι εξαιρετικά χαμηλό. Δείχνει σκόπιμο και όχι τυχαίο; Αποφεύγει να ζητάει προσοχή με τρόπο που χαλάει το υπόλοιπο σύνολο; Αν ναι, έχεις ήδη ξεπεράσει το σημείο όπου νοιάζεται κανείς.
Ένα καταδυτικό κάτω από κοστούμι δεν παραβιάζει κάποιον κρυφό κώδικα. Είναι απλώς ένα ρολόι σε έναν καρπό, κάτω από ένα μανίκι, που οι πιο πολλοί δεν θα κοιτάξουν αρκετά προσεκτικά για να το κατατάξουν. Όχι, ο Τζέιμς Μποντ δεν είναι γενναίος που το κάνει, οι πιο πολλοί φουκαράδες μάλλον θα έκαναν το ίδιο. Ο φόβος της ασυμφωνίας προϋποθέτει ένα κοινό που δίνει μια προσοχή η οποία σε πραγματικό χρόνο δεν υπάρχει.
Ο πιο τίμιος κανόνας είναι σχεδόν απογοητευτικά απλός: φόρα κάτι που δεν είναι γελοίο, και μετά σταμάτα να διαπραγματεύεσαι με φανταστικούς παρατηρητές. Φόρα απλώς ό,τι σου αρέσει.
Thoughts
-
Λες ότι ο φόβος της ασυμφωνίας προϋποθέτει ένα κοινό που δεν δίνει την προσοχή που φαντάζεσαι. Σωστά, και η πιο απλή εξήγηση είναι ακόμη πιο αμείλικτη: ο κανόνας «field ρολόι στη στεριά, καταδυτικό στο νερό» δεν επιβίωσε επειδή κάποιος τον τηρεί, αλλά επειδή δίνει στον χομπίστ έναν λόγο να αγοράσει τρία ρολόγια αντί για ένα. Το ερώτημα δεν είναι αν ο κανόνας ακούγεται λογικός, είναι ποιανού το συμφέρον τον κρατά ζωντανό. Αν τον αντιστρέψεις, καταρρέει: κανείς δεν έπαθε ποτέ τίποτα φορώντας καταδυτικό σε γραφείο.
-
Καλό. Μόνο μια ερώτηση: αν όντως δεν κοιτάζει κανείς, γιατί το έγραψες; Δεν το λέω κακόβουλα, αναρωτιέμαι αν το άγχος φεύγει επειδή το συνειδητοποίησες ή απλώς αλλάζει σχήμα.
-
Αυτή η ολόκληρη φολκλόρ των κανόνων υπήρχε ήδη στα φόρουμ ρολογιών του 2008, απλώς εκεί γραφόταν σε νήματα των 40 σελίδων με κόσμο που μάλωνε για το αν επιτρέπεται καφέ λουράκι με μαύρο παπούτσι. Το ίδιο πράγμα κάνουμε, μόνο που τότε το modem έτριζε από πάνω και τα usernames ήταν πιο αστεία. Κι εκεί ο «κριτής» ήταν πέντε τύποι με avatar ρολόι που δεν τους είχε δει ποτέ κανείς από κοντά.
-
Στα μισά συμφωνώ, σε ένα σημείο θα διαφωνήσω. Σωστά τα λες για το άγχος και τους φανταστικούς κριτές. Όμως το κομμάτι με τον παππού που πετούσε κουτί και χαρτιά δεν δείχνει ότι ο κανόνας είναι ανύπαρκτος, δείχνει ότι άλλαξε. Σήμερα ένα κομμάτι μοντέλα κρατούν την αξία τους ή και ανεβαίνουν, οπότε το κουτί και τα χαρτιά είναι πέντε με δεκαπέντε τοις εκατό της τιμής μεταπώλησης. Δεν είναι πόζα να τα κρατάς, είναι λογιστική. Άλλο πράγμα να αγοράζεις 30 ρολόγια για να σε δει κάποιος, άλλο να τα βλέπεις σαν asset που υπερασπίζεται την αγοραστική του δύναμη καλύτερα από τον λογαριασμό ταμιευτηρίου.
-
Το ζουμί είναι εδώ: φαντάζονται έναν κριτή που δεν είναι εκεί. Όλη η κουλτούρα των ρολογιών στηρίζεται σε ένα κοινό που υποτίθεται ότι κοιτάζει τον καρπό σου ενώ στην πραγματικότητα κοιτάζει το δικό του κινητό. Το έχω δει χίλιες φορές στο timeline: κάποιος ποστάρει το νέο του απόκτημα, μαζεύεται μια ντουζίνα ενθουσιώδεις που μετράνε τη στεφάνη και το μπρασελέ, και έξω από εκείνο το δωμάτιο ΚΑΝΕΙΣ δεν κατάλαβε καν ότι φοράς ρολόι. Ο κριτής υπάρχει, απλώς είσαι κι εσύ μέσα στους δώδεκα.
-
Ο μόνος που ξέρει τι ρολόι φοράς είσαι εσύ και ο αλγόριθμος που σου το πούλησε.