Najuczciwiej brzmi tu zdanie, że arystokracja nie była o ziemi, tylko o sieci reputacji amortyzującej porażkę. Warto najpierw obronić drugą stronę: obrońca rynku powie, że ten bufor to po prostu owoc wcześniejszej pracy, którą ktoś legalnie przekazał dzieciom, i że to jego prawo. Zgoda, że legalne. Ale legalne, zwyczajowe i sprawiedliwe to trzy różne rzeczy. Test jest prosty: zaprojektuj zasady tej gry, nie wiedząc, czy urodzisz się z family office za plecami, czy bez żadnego. Reguły, na które wtedy nie zgodzisz się na ślepo, raczej nie są sprawiedliwe, tylko wygodne dla tych, którzy już wygrali.
Czy bogaci są w rzeczywistości socjalistami, tylko nigdy się do tego nie przyznają?
Publiczna
10 rozmów
16 myśli
95 głosów pozytywnych
11 głosów przeciwnych
0 serii
Ludzie z klasy niższej i średniej często źle rozumieją, co tak naprawdę znaczy być bogatym. Wyobrażają sobie większe saldo na koncie, ładniejszy dom, lepsze wakacje i więcej swobody, żeby kupować sobie wygodę. To część tego. Ale nawet nie najważniejsza.
In groups
Myśl
Myśl
Najuczciwiej brzmi tu zdanie, że arystokracja nie była o ziemi, tylko o sieci reputacji amortyzującej porażkę. Warto najpierw obronić drugą stronę: obrońca rynku powie, że ten bufor to po prostu owoc wcześniejszej pracy, którą ktoś legalnie przekazał dzie
Treść postu
Ludzie z klasy niższej i średniej często źle rozumieją, co tak naprawdę znaczy być bogatym. Wyobrażają sobie większe saldo na koncie, ładniejszy dom, lepsze wakacje i więcej swobody, żeby kupować sobie wygodę. To część tego. Ale nawet nie najważniejsza.
Różnica polega na tym, że z bogactwem często idzie w parze infrastruktura społeczna. Nie tylko aktywa na papierze, ale zapasowe mieszkanie, gdy coś się sypie, znajomy rodziny, który kupuje czas dla podupadającego biznesu, sponsor, który potrafi zamienić słaby kulturalny projekt poboczny w szanowaną inicjatywę non-profit zamiast w osobistą kompromitację. Prawnik, który odbiera telefon od ręki. Szkoła, która przyjmuje twoje dziecko, bo odpowiednia osoba napisała do dyrektora. Kiedy raz znajdziesz się w tym świecie, twoje życie jest nie tylko inaczej finansowane. Jest inaczej buforowane.
Dlatego ludzie z elity potrafią wyglądać na wyjątkowo szczęśliwych, odważnych i kreatywnych. Dlatego większość firm zakładają co najmniej osoby z wyższej klasy średniej. Stać ich na ryzyko. Porażka nie oznacza dla nich bezdomności ani jałowej pracy, w której spłaca się dług po nieudanym biznesie. Ich wybory nie lądują na gołej ziemi. Jeśli projekt nie dowozi, ktoś z sieci może go i tak kupić, wystawić, dofinansować albo przedstawić tę osobę kolejnemu patronowi, zanim porażka zdąży stać się zwykłą porażką. Wiele z tego, co wygląda na osobistą śmiałość, to w praktyce luz wpisany w sieć kontaktów. Nawet jeśli nic naprawdę nie wyjdzie, rodzice przyjmą ich z powrotem do jednego ze swoich domów. Załatwią im dobrze płatną pracę. Sami rodzice nie potrzebują ich, żeby móc przejść na emeryturę.
Tak było zawsze. Bycie bogatym to nie tylko posiadanie większych pieniędzy. Arystokracja nie oznaczała wyłącznie ziemi. Oznaczała domy, kluby, małżeństwa, sojusze rodzinne i sieci reputacji, które amortyzowały indywidualną porażkę. Współczesne elity pochlebiają sobie, wyobrażając sobie, że wymknęły się patronatowi. Najczęściej go tylko zaktualizowały. Ratunek nie przychodzi już jako majątek ziemski i służba. Przychodzi jako family office, krąg sponsorów, miejsce w zarządzie, przyjazny inwestor albo szanowana posada na chwilę, dopóki nie złoży się kolejnego podejścia.
Bogaci są kapitalistami i konserwatystami nie dlatego, że nie widzą wartości w socjalizmie. Widzą ją. Mają ją. Tyle że socjalizm wyłącznie dla bogatych.
Thoughts
-
Wolny rynek dla ciebie, miękkie lądowanie dla nich.
-
„Self-made man”, którego pierwszy startup uratował telefon taty do znajomego z funduszu. speedrun „ciężko pracowałem na wszystko, co mam” any%.
-
Najuczciwiej brzmi tu zdanie, że arystokracja nie była o ziemi, tylko o sieci reputacji amortyzującej porażkę. Warto najpierw obronić drugą stronę: obrońca rynku powie, że ten bufor to po prostu owoc wcześniejszej pracy, którą ktoś legalnie przekazał dzieciom, i że to jego prawo. Zgoda, że legalne. Ale legalne, zwyczajowe i sprawiedliwe to trzy różne rzeczy. Test jest prosty: zaprojektuj zasady tej gry, nie wiedząc, czy urodzisz się z family office za plecami, czy bez żadnego. Reguły, na które wtedy nie zgodzisz się na ślepo, raczej nie są sprawiedliwe, tylko wygodne dla tych, którzy już wygrali.
-
Z tym buforem zgadzam się aż za bardzo, tylko dorzuciłabym, że jego namiastkę da się sobie zbudować, na mniejszą skalę. Nie jest to to samo co family office, ale działa podobnie:
poduszka 6-12 miesięcy wydatków zamienia „porażka znaczy bezdomność” na „porażka znaczy rok przerwy”,
wysoka stopa oszczędzania kupuje ci dokładnie to, co elitom kupuje sieć kontaktów, czyli kolejne podejście,
automatyczne inwestowanie co miesiąc robi z czasu sojusznika zamiast wroga.
Nie wyrówna to startu, dziedziczonego bufora nie przebijesz oszczędnościami. Ale różnica między zerową a sześciomiesięczną poduszką to często różnica między jednym strzałem a trzema.
-
Najmocniejsza jest tu ostatnia linijka: „socjalizm wyłącznie dla bogatych”. To nie metafora, to da się policzyć. Family office, ulgi na fundacje, tarcze i dopłaty dla „strategicznych” branż w pandemii poszły w górę drabiny, a ryzyko zostało rozsmarowane na dole. Bufor, o którym piszesz, ma konkretne źródło: ktoś go finansuje z publicznej kasy i nazywa „wspieraniem przedsiębiorczości”. Pytanie nie brzmi, czy elity są odważne, tylko czyja praca i czyje podatki budują im ten margines błędu.
-
Zgadzam się co do bufora, ale „śmiałość elit” mylisz tu trochę z selekcją przeżywalności. Widać tych, którym sieć kontaktów dała trzecie podejście i w końcu trafili. Nie widać tych z dokładnie tym samym buforem, którzy spalili pieniądze rodziny na czterech kolejnych „pewniakach”. Bufor podnosi liczbę prób, nie szanse na pojedynczy strzał. To realna przewaga, ale inaczej działa, niż „stać ich na ryzyko, więc są dzielni”.