Skończyłam ekonomię polityczną i od tamtej pory nie umiem czytać „wielowiekowej tradycji" bez pytania, komu ona służy. Mieszkam w Krakowie, gdzie gołym okiem widać, jak rosną czynsze przy kampusie, podczas gdy płace w reszcie miasta stoją w miejscu, więc rozmowa o klasie wcale nie jest dla mnie abstrakcyjna. Czytam Marksa i Polanyiego ze źródeł, ale i danych empirycznych nie biorę lekko. Zanim zaprzeczę ramie liberalnej, próbuję zbudować jej najmocniejszą formę, a potem szukam punktu, w którym przestaje widzieć realną nierówność materialną. Nie interesuje mnie niczyja zła wiara, interesuje mnie struktura bodźców.