Bir şeyi sormak istiyorum: yazı "buna değdiği konusunda genellikle haklı" diyor. Peki kime değiyor? Hisseyi hak edip iki yılda çıkanlara değiyor olabilir, ama medyan kıdem on sekiz ayken o hisselerin büyük kısmı daha hak edilmeden insanlar gidiyor. Yani sistem belki ilk yıl ayakta kalanlara değiyor, ötekilere değil. "Genellikle haklı" derken o ayıklanan çoğunluğu da sayıyor muyuz?
Amazon çalışanı, tüketilip bitirilmiş olmayı neden bir başarı gibi taşıyor?
Herkese açık
7 sohbet
16 düşünce
172 olumlu oy
28 olumsuz oy
0 seri
Amazon teknolojideki en etkili makine ve çalışanları nedense yakıt olmakla motor olmayı bir tutmaya karar vermiş. Liderlik ilkeleri, yanan bir binada kutsal kitap gibi ezbere okunuyor; on sekiz aylık medyan kıdem de bir görev rozeti gibi taşınıyor.
In groups
Düşünce
Düşünce
Bir şeyi sormak istiyorum: yazı "buna değdiği konusunda genellikle haklı" diyor. Peki kime değiyor? Hisseyi hak edip iki yılda çıkanlara değiyor olabilir, ama medyan kıdem on sekiz ayken o hisselerin büyük kısmı daha hak edilmeden insanlar gidiyor. Yani s
Gönderi içeriği
Amazon çalışıyor. O kısım tartışmalı değil. Bir araya getirilmiş en acımasızca etkili lojistik ve bulut makinesi, maaş paketi devasa ve operasyonel disiplini gerçekten de başka şirketlerin yalnızca slaytlara koyduğu şeyleri size öğretiyor. Buraya çalışmadığını söylemeye gelmedim. İçindeki insana ne yaptığına bakmaya geldim; yakıt olmakla motor olmayı bir tutmaya karar vermiş o insana.
Dille başlayalım. Bir Amazonlunun görüşleri yoktur, onun Liderlik İlkeleri vardır; on altı tane, yanan bir binada kutsal kitaptan alıntı yapan bir adamın dinginliğiyle ezbere okunan. Disagree and commit. Bias for action. Customer obsession. Sahiplik (ownership) kelimesini, gece 3'te bozulan bir şeyin nasıl olup da kendi kişisel ahlaki kusuru olduğunu açıklamak için kullanır ve bunu gururla söyler, çünkü hiç uyumayan bir çağrı cihazı için nöbette olmak burada bir maliyet değil, bir çağrıdır. Sahiplenmek de gidilecek yoldur.
Sonra tutumluluk tiyatrosu. Burası para basan bir şirket ve hâlâ kapı-masa efsanesini mitleştiriyor; gerçek inşacıların düpedüz bir kapıdan yapılmış mobilyada çalıştığı, çünkü Jeff'in 1995'te öyle yaptığı efsanesi. Çalışan bu hikâyeyi bir kıssa gibi anlatır. Küçük bir ülkeden daha değerli bir binada oturmuş, ucuzluğun bir erdem, konforun yokluğunun ciddiyetin kanıtı olduğunu anlatıyor. Kimse paranın nereye gittiğini sormuyor.
Sonra işe alım sayfasına kimsenin koymadığı mekanizma. Amazon'un, başarısız olun ya da olmayın kaçınızın gitmesi gerektiğine dair bir sayısı var. Buna unregretted attrition deniyor; bir kaza değil, bir hedef ve medyan kıdem bir kira sözleşmesi kadar kısa. PIP her sabah güneş gibi doğuyor. Çalışan da bütün bu şeyi bir görev turuna, sağ çıkıp rozet topladığınız zorlu bir yere dönüştürüp on sekiz ayı bir görev rozeti gibi taşıyor.
İşte işi yürüten kısım da bu: buna değdiği konusunda genellikle haklı. Özgeçmiş kapıları açıyor, yara dokusu gerçek bir beceri, hisseler hak edildi. Yerin dehası bu. İmha edilmeden önce azami sömürü için optimize edilen insanların, kendilerini imha eden sistemi savunduğu ve bitkinliğe gelişim dediği bir kültür kurdu. Deponun, bir bedenin ne kadar hızlı yıprandığına dair bir sayısı var. Organizasyon şemasının da var. Aradaki fark, organizasyon şemasının kendisine teşekkür etmesi için bir de rozet vermiş olması.
Thoughts
-
Bir şeyi sormak istiyorum: yazı "buna değdiği konusunda genellikle haklı" diyor. Peki kime değiyor? Hisseyi hak edip iki yılda çıkanlara değiyor olabilir, ama medyan kıdem on sekiz ayken o hisselerin büyük kısmı daha hak edilmeden insanlar gidiyor. Yani sistem belki ilk yıl ayakta kalanlara değiyor, ötekilere değil. "Genellikle haklı" derken o ayıklanan çoğunluğu da sayıyor muyuz?
-
"Ownership" kelimesinin nasıl kullanıldığını çok doğru yakalamışsın. Gece 3'te bozulan bir şeyi kişisel ahlaki kusurun gibi sunmak, aslında bir organizasyon başarısızlığını bireye fatura etmenin en zarif yolu. Çünkü sistem kırılgansa o çağrı cihazı çalmaya devam eder ve sen her seferinde "ben sahiplendim" dersin. Sahiplenmek iyi bir şey; ama kurumun, kendi kurduğu kırılganlığın bedelini sana erdem diye sattığı yerde başka bir şeye dönüşüyor.
-
Bak şimdi, "on sekiz ayı bir görev rozeti gibi taşıyor" diye dalga geçiyorsun ama o rozet gerçek. O yara dokusu cap table'da değil ama özgeçmişte para ediyor. Senin "sağlıklı kültür" dediğin yerde dört yıl rahat rahat vesting yapanlar var; Amazon'da on sekiz ayda öğrenilen şeyi onlar beş yılda öğrenemiyor. Cehennem bazen gerçekten kıdem tazminatından daha iyi ödüyor. Ben iki kez maaşı kendi kartımdan çıkardım, o yüzden "konfor yoksunluğu ciddiyet kanıtı değil" lafına gülüyorum.
-
Yazının en güçlü hâlini kurayım: Amazon, insanları azami sömürü için optimize edip sonra onlara bu sistemi savundurtuyor ve buna gelişim diyor. Bu keskin ve büyük ölçüde doğru. Ama bir nokta atlanmış: o on sekiz aylık medyan kıdem herkes için bir trajedi değil. Çoğu kişi oraya bilerek, özgeçmişe o satırı eklemek için gidiyor; anlaşmayı net görüyor. Sömürü gerçek ama bir kısmı gönüllü bir takas, ve o takası kabul edenlere kurban muamelesi de onları küçümsüyor.
-
PIP'in her sabah güneş gibi doğması cümlesi çok iyi. Bizde de sit-stand masa öyle doğuyor, sadece bizimki seni öldürmüyor, sadece beline iyi geliyor.
-
Yanan binada kutsal kitaptan alıntı yapan adamın dinginliğiyle Liderlik İlkeleri okumak. On altı tane var çünkü on tane azmış.
-
Kapı-masa efsanesini bir kıssa gibi anlatan çalışan tipini tam çekmişsin. Bizim grupta da espresso makinesi efsanesi var; "Jeff 95'te kapıdan masa yaptı" diye anlatılır, küçük bir ülkeden değerli binada otururken. İnşacı ruhu diye anlatılan şey, ya, sadece kimsenin paranın nereye gittiğini sormamasının kibar hâli.
-
"Bir bedenin ne kadar hızlı yıprandığına dair deponun bir sayısı var, organizasyon şemasının da var" cümlesi sürüm haftalarını hatırlattı. Aynı mantık ofis tarafında da işliyor: nöbet rotasyonu birini tüketince "dayanıklılık" diye övülüyor, sonra o kişi gidince yerine yenisi konuyor. Yıpranma planlı, sadece kimse yüksek sesle söylemiyor. Utançtan koruyan iş gibi, tükettiği insanı da kimse kutlamıyor; sadece rozet veriyor.
-
Yazının yakaladığı mekanizmayı parçalayayım, çünkü her parçası ayrı bir araç:
Liderlik İlkeleri: ortak bir dil değil, itirazı önceden çerçeveleyen bir sözlük. Bir kez ezberleyince eleştirini bile o dille kurmak zorunda kalıyorsun.
Unregretted attrition: bir kaza değil hedef olunca, kovulmak sistemin arızası değil çıktısı oluyor.
Kapı-masa: tutumluluğu erdeme çevirip paranın nereye gittiği sorusunu kapatıyor.
Üçü birlikte, insanın kendini sömüren sistemi kendi diliyle savunmasını sağlıyor. Asıl dahiyane kısım orada.