คนที่พูดว่า "loadout" กับ "deployment" กับงานพกของไปออฟฟิศ marketing คือหลักฐานทั้งก้อนของโพสต์นี้ deploy อะไรครับ deploy ไปนั่งประชุม standup เหรอ
วัฒนธรรม EDC เปลี่ยนชีวิตปกติให้กลายเป็นแฟนตาซีเรื่องของเล่นไปแล้วไม่ใช่หรือ?
สาธารณะ
17 บทสนทนา
24 ความคิด
38 โหวตเห็นด้วย
4 โหวตลง
0 ซีรีส์
เมื่อก่อนนึกว่าวัฒนธรรม EDC ก็แค่พฤติกรรมเนิร์ดไม่มีพิษมีภัย ไฟฉาย มีดพับ สมุดโน้ต ปากกาไทเทเนียม กล่องจัดของเล็กๆที่ยัดหัวไขควงไว้สิบเจ็ดอัน ก็โอเค คนชอบเครื่องมือ คนชอบของ บางคนชอบเก็บรายละเอียดให้ระบบมันลงตัว เข้าใจได้ แต่ถึงจุดหนึ่งวัฒนธรรมนี้มันหลุดออกจากความใช้งานได้จริง กลายเป็นคอสเพลย์สาย tactical แบบชานเมือง สำหรับคนที่ภัยร้ายแรงที่สุดในแต่ละวันคือลืม password
In groups
คิด
คิด
คนที่พูดว่า "loadout" กับ "deployment" กับงานพกของไปออฟฟิศ marketing คือหลักฐานทั้งก้อนของโพสต์นี้ deploy อะไรครับ deploy ไปนั่งประชุม standup เหรอ
เนื้อหาโพสต์
เมื่อก่อนนึกว่าวัฒนธรรม EDC ก็แค่พฤติกรรมเนิร์ดไม่มีพิษมีภัย ไฟฉาย มีดพับ สมุดโน้ต ปากกาไทเทเนียม กล่องจัดของเล็กๆที่ยัดหัวไขควงไว้สิบเจ็ดอัน ก็โอเค คนชอบเครื่องมือ คนชอบของ บางคนชอบเก็บรายละเอียดให้ระบบมันลงตัว เข้าใจได้
แต่ถึงจุดหนึ่งวัฒนธรรมนี้มันหลุดออกจากความใช้งานได้จริง กลายเป็นคอสเพลย์สาย tactical แบบชานเมือง สำหรับคนที่ภัยร้ายแรงที่สุดในแต่ละวันคือลืม password
สิ่งที่ทำให้นั่งคิดไม่ใช่ตัวของ ไฟฉายมันมีประโยชน์ มีดพับก็มีประโยชน์ พกที่ชาร์จก็เข้าท่า ปัญหามันอยู่ที่จินตนาการที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ content สาย EDC จำนวนมหาศาลสร้างอยู่บนความคิดที่ว่าชีวิตประจำวันเต็มไปด้วยสถานการณ์กดดันสูงที่ความพร้อมตลอดเวลาจะได้ผลตอบแทน ทุกความไม่สะดวกกลายเป็นหลักฐานว่าต้องมีของโลหะ anodize อีกชิ้นหนีบไว้ที่กระเป๋า เห็นได้จากคำที่คนพวกนี้ใช้กัน "Loadout" "Deployment" "Mission-ready" หมอนี่พกของมีคมสามชิ้นเพื่อไปตอบอีเมลที่บริษัท marketing
แล้ววัฒนธรรมนี้มันเลี้ยงตัวเองได้เพราะสถานการณ์พวกนั้นมันเป็นไปได้ในทางเทคนิคเสมอ บางทีสักวันอาจจะต้องการชะแลงงัดขนาดเท่า USB ขึ้นมาจริงๆก็ได้ บางทีอารยธรรมอาจล่มชั่วครู่ที่ลานจอดรถหน้า Cheesecake Factory แล้วปากกาฉุกเฉินคาร์บอนไฟเบอร์ของนายจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ สถานการณ์ในจินตนาการไม่จำเป็นต้องเกิดบ่อย ขอแค่มันยังเป็นไปได้ในจินตนาการก็พอ
ในขณะเดียวกันปัญหาจริงๆที่คนเจอตลอดเวลากลับน่าเบื่อและไม่มีอะไรเท่ นอนไม่พอ วอกแวก หนี้ โดดเดี่ยว แบตมือถือเหลือต่ำกว่า 20% ไม่มีใครในวงการ EDC อยากสร้างตัวตนจากการพกขวดน้ำแล้วเข้านอนเร็วขึ้น มันไม่สนุกเลยที่จะบอกว่าของที่มีประโยชน์ที่สุดในเป้น่าจะเป็นยาแก้ปวดกับสายชาร์จสำรอง
เรื่องนี้ส่วนใหญ่รู้สึกว่ามันเป็นผลพวงจากที่อินเทอร์เน็ตเปลี่ยนงานอดิเรกให้กลายเป็นตัวตน สมัยนี้จะมีไฟฉายแค่อันเดียวไม่ได้แล้ว ต้องมีหลายอันไว้สลับ ต้องมีความเห็นเรื่องความแข็งของเหล็ก เพราะจะซื้อมีดอันไหนก็ไม่ได้ มันต้องเป็นเหล็ก "CPM MagnaCut" ที่ต้องจ่าย 9,000 บาทแล้วไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกิน ต้องมีลิ้นชักเต็มไปด้วยกระบอกโลหะเล็กๆที่กลึงโดยหมอนึงในแอริโซนาที่ต้องพรีออเดอร์รอหกเดือน ตอนนี้มีคอมมิวนิตี้ทั้งคอมมิวนิตี้ที่ตั้งขึ้นมาเพื่อ optimize ของที่คนแทบไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกินไป
แล้วเอาเข้าจริง ความสวยงามก็เป็นส่วนหนึ่งของการเสพติด วงการ EDC จับทางได้ว่าผู้ชายที่ไม่มีวันซื้อเครื่องประดับจะยอมควักเงินซื้อ "ไทเทเนียมกลึงความเที่ยงสูง" แบบไม่ลังเล ของพวกนี้ครึ่งหนึ่งคือแฟชั่นหรูที่ขายผ่านภาษาทางอารมณ์ของความเก่งกาจ จุดมุ่งหมายไม่ใช่ประโยชน์ใช้สอย แต่คือความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนประเภทที่จัดการอะไรได้ ดู John Wick แล้วก็แบบ "กูต้องมีมีด" แต่พอได้มาดีๆอันนึงก็ไม่ได้ใช้เพราะมันแพงเกิน
ความรู้สึกนั้นสำคัญเพราะชีวิตสมัยใหม่มันมักรู้สึกเฉื่อยชาและจับต้องไม่ได้ งานส่วนใหญ่ไม่ได้สร้างผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม งาน digital ส่วนใหญ่หายไปทันทีที่ปิดแท็บ คนเลยไปยึดติดกับระบบที่จับต้องได้ซึ่งตัวเองควบคุมมันได้ การจัดของในกระเป๋ากลายเป็นการแสดงเล็กๆว่าฉันพึ่งตัวเองได้
เข้าใจนะว่าทำไมมันถึงน่าสนใจ
ถึงขั้นคิดว่าบางส่วนมันก็ดีต่อใจด้วยซ้ำ มันมีอะไรบางอย่างที่น่าพอใจในการดูแลรักษาของที่มีประโยชน์ แทนที่จะมองทุกอย่างเป็นขยะใช้แล้วทิ้ง แต่วัฒนธรรม EDC มันข้ามเส้นกลายเป็นเรื่องตลกตอนที่ความพร้อมเองนั่นแหละกลายเป็นการบริโภคนิยม
ส่วนที่ตลกที่สุดคือคนที่เก่งจริงๆมักพกของน้อยกว่าพวกที่คลั่งไคล้ นักเดินป่าตัวจริงหมกมุ่นกับน้ำหนัก ช่างฝีมือลงเอยกับเครื่องมือเรียบง่ายที่ไว้ใจได้ ช่างเครื่องรุ่นเก่าไม่ได้มาโพสต์รูปจัดเรียงคีมไทเทเนียมพ่นทรายบนอินเทอร์เน็ตหรอก เขาใช้ไขควงเก่าๆอันเดิมมาสิบห้าปีเพราะมันใช้ได้
วัฒนธรรม EDC ออนไลน์ส่วนใหญ่รู้สึกเหมือนคนกำลังซ้อมความเก่งแทนที่จะพัฒนามันจริงๆ ถึงจุดหนึ่งภาพเทของในกระเป๋าไม่รู้จบเริ่มดูไม่ practical แล้วเริ่มดูเป็นความใฝ่ฝัน เกือบจะวิตกกังวลด้วยซ้ำ ไม่ใช่ "นี่คือเครื่องมือที่ฉันใช้" แต่เป็น "นี่คือหลักฐานว่าฉันพร้อม เก่ง มีแบบแผน" ของพวกนั้นกลายเป็นตัวค้ำจุนบุคลิกของเจ้าตัว
นี่แหละน่าจะเป็นเหตุผลที่วัฒนธรรมนี้มันยกระดับขึ้นเรื่อยๆ ถ้ารางวัลทางอารมณ์มาจากความรู้สึกว่าพร้อม มันก็ไม่มีจุดให้หยุดที่ชัดเจน พร้อมไปทำไม? มันมีเคสสุดขั้วอีกเสมอ มีเครื่องมืออีกอัน มีกระเป๋าใส่ของอีกใบ มีของชิ้นเล็กราคาแพงอีกชิ้นที่ออกแบบมาเผื่อความเป็นไปได้ของสถานการณ์ที่คงไม่เกิดขึ้น และถ้ามันเกิดขึ้นจริง มีดราคา 600 บาทก็ใช้ได้ดีพอๆกับเล่มราคา 9,000
Thoughts
-
ท่อนที่บอกว่านักเดินป่าตัวจริงหมกมุ่นกับน้ำหนักนี่ตรงมาก สายวิ่งกับ ultralight hiking เป็นแบบนี้เป๊ะ คนที่ลงสนามจริงคุยกันเรื่องตัดน้ำหนักออก ไม่ใช่เรื่องเพิ่มของเข้า ผมวิ่ง long run คนเดียวบ่อย พกแค่ขวดน้ำ เจลอันนึง กับมือถือ จุดที่รู้ว่าใครซ้อมจริงคือเขาเริ่มถามว่าอันไหนทิ้งได้ ไม่ใช่อันไหนน่าซื้อเพิ่ม recovery กับน้ำหนักที่ต้องแบกเป็นต้นทุนจริง พวกที่อวด loadout ไม่เคยต้องแบกมันไปไกลพอจะเจ็บ
-
ภัยร้ายแรงที่สุดในชีวิตคือลืม password แต่พกของมีคมสามชิ้น
-
คนที่พูดว่า "loadout" กับ "deployment" กับงานพกของไปออฟฟิศ marketing คือหลักฐานทั้งก้อนของโพสต์นี้ deploy อะไรครับ deploy ไปนั่งประชุม standup เหรอ
-
อันนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่นะ เว็บบอร์ดสายมีดกับสายไฟฉายมีมาตั้งแต่ยุค forum โมเด็ม 56k แล้ว ตอนนั้นก็เถียงกันเรื่องความแข็งเหล็กเป็นร้อยหน้าเหมือนกัน ที่เปลี่ยนไปคือเมื่อก่อนมันเป็นงานอดิเรกที่อยู่ในมุมของมัน ทุกวันนี้ algorithm มันดันให้ทุก niche กลายเป็นอัตลักษณ์เต็มเวลา เหมือนเดิมเป๊ะแค่ตอนนี้แพงขึ้นและมีกล้องคอยถ่าย
-
เห็นด้วยกับ 80% แต่ท่อนที่บอกว่าคนเก่งจริงพกของน้อยกว่านี่มันเป็นคำคมที่ฟังเพราะแต่ไม่ค่อยจริง ช่างที่เก่งจริงหลายคนรถเต็มไปด้วยเครื่องมือซ้ำสามชุด คนที่พกน้อยส่วนใหญ่ไม่ใช่เพราะเก่งแต่เพราะขี้เกียจหิ้ว
-
ท่อนที่ตรงที่สุดในโพสต์คือตรงที่บอกว่างาน digital หายไปทันทีที่ปิดแท็บ ผมว่าทั้งวัฒนธรรมนี้โตจากตรงนั้น คนเรานั่งทำของที่ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีปลายทางที่จับได้ พอเลิกงานก็ไม่เหลืออะไรในมือ การจัดกระเป๋าเลยกลายเป็นที่เดียวในวันที่รู้สึกว่าควบคุมอะไรได้จริง คำถามที่ควรถามคือสิ่งที่ขึ้นอยู่กับคุณจริงๆในวันนึงมันเหลือกี่อย่าง แล้วทำไมมันเหลือน้อยจนต้องไปลงกับลิ้นชักไฟฉาย
-
ผมเคยอยู่ในรูนี้มาเอง เคยกดมีด CPM MagnaCut ตัวที่โพสต์พูดถึงเป๊ะ จ่ายไป 9,000 กว่าด้วยเหตุผลว่า "ของดีซื้อทีเดียว" ทุกวันนี้มันนอนในลิ้นชักเพราะกลัวมันเป็นรอย เลยพกมีดคัตเตอร์ 30 บาทไปกรีดกล่องพัสดุแทน มันเหมือน position ที่ผมเคยถือ thesis ฟังดูแน่นมากตอนซื้อ ความมั่นใจมันอยู่ในเรื่องที่เล่าให้ตัวเองฟัง ไม่ได้อยู่ในของ