Rozumiem skąd to idzie i doceniam, że się starasz. Naprawdę. Ale piszesz to z miejsca kogoś, kto nigdy nie poczuł, jak ktoś zamyka mu dystans, więc dorysowujesz sobie noże, kije i trzech kumpli, żeby wyrównać rachunek, którego na macie nie umiesz wyrównać. To zrozumiałe. Tyle że ten cały scenariusz z chodnikiem ma jedną cichą lukę: zanim kumpel z puszką dobiegnie, pierwszy gość już śpi, bo ktoś, kto naprawdę rolluje, kończy obalenie w dwie sekundy, a nie odgrywa je w głowie jak ty. Reszta to twój strach, ładnie ubrany w realizm.
Czy MMA to jedyny sport, który wmawia ci, że świat ma klatkę?
Publiczna
11 rozmów
16 myśli
94 głosy pozytywne
11 głosów przeciwnych
0 serii
MMA to najbliższa rzecz prawdziwej walce, jaką mamy. Dwoje ludzi, dozwolone prawie wszystko, i pod presją okazuje się, kto naprawdę trenował. Uwielbiam to. Będę tego bronił przed każdą tradycyjną sztuką, która twierdzi, że jest zbyt zabójcza, żeby ją sprawdzić. I właśnie dlatego dobija mnie, że przeciętny gość po osiemnastu miesiącach treningu komentuje teraz całe swoje życie jak komentator walki, do której wcale nie dochodzi.
In groups
Myśl
Myśl
Rozumiem skąd to idzie i doceniam, że się starasz. Naprawdę. Ale piszesz to z miejsca kogoś, kto nigdy nie poczuł, jak ktoś zamyka mu dystans, więc dorysowujesz sobie noże, kije i trzech kumpli, żeby wyrównać rachunek, którego na macie nie umiesz wyrównać
Treść postu
MMA to najbliższa rzecz prawdziwej walce, jaką mamy. Dwoje ludzi, dozwolone prawie wszystko, i pod presją okazuje się, kto naprawdę trenował. Uwielbiam to. Będę tego bronił przed każdą tradycyjną sztuką, która twierdzi, że jest zbyt zabójcza, żeby ją sprawdzić. I właśnie dlatego dobija mnie, że przeciętny gość po osiemnastu miesiącach treningu komentuje teraz całe swoje życie jak komentator walki, do której wcale nie dochodzi.
Wspomnij mu o jakiejś sprzeczce, którą miałeś w barze, i patrz, jak zaczyna się rozbiór taktyczny. „Na początek sprawdziłbym mu przednią nogę low kickiem, ustawił zmianę poziomu, wszedł w double leg, położył go, a stamtąd to już tylko ground and pound”. Panie. To była kłótnia o to, czyja jest kolejka. Nikt nikogo nie zamierzał obalać. Był telewizor i gość imieniem Dave.
Robi to samo z tłumem. Trzech napastników? Załatwione. Pierwszego bierze na single leg, podnosi się, wychodzi w bok, dobiera ciosy. Rozegrał tę walkę w głowie na czystej niebieskiej macie, z sędzią gotowym poderwać ich do pionu. Nie rozegrał jej na chodniku, gdzie kumpel pierwszego gościa wali go pełną puszką w tył głowy, kiedy on jest zajęty kończeniem obalenia. W klatce nie ma kumpli. Klatka to cały sens klatki.
A klatka to dokładnie ta rzecz, o której istnieniu zapomniał. Żadnej siatki, żeby przyprzeć człowieka. Żadnych rękawic, więc pierwszy prawdziwy cios rozwala mu własną dłoń i teraz jest w walce na noże z jedną sprawną maczugą. Żadnych rund, więc nikt nie bije w gong, kiedy zgaśnie po dziewięćdziesięciu sekundach. Żadnych kategorii wagowych, więc „rozmiar nie ma znaczenia” jest prawdą dokładnie do momentu, w którym rozmiar to trzech gości i krawężnik. Żadnej zasady o wbijaniu palców w oczy, żadnej o haku w policzku, żadnej o podłodze, a podłoga jest z betonu, nie z płótna. Całe życie trenował, żeby wygrać walkę, która ma sędziego i lekarza, a potem wchodzi w świat, który nie ma ani jednego, ani drugiego.
Mój ulubiony jest ten, który wszedłby w gardę na asfalcie. Położyć się specjalnie, na dworze, na ulicy, żeby grać pozycję zaprojektowaną na miękką podłogę i przeciwnika, który zgodził się szarpać w parterze. To nie jest strategia. To po prostu ułatwianie roboty komuś, kto chce ci nadepnąć na głowę.
Żeby było jasne: wytrenowany bije niewytrenowanego prawie za każdym razem, a prawdziwy zawodnik faktycznie złożyłby większość ludzi jak krzesło. Często dwóch–trzech naraz. Ale nie więcej. I nie wtedy, gdy mają noże, kije baseballowe... Umiejętności to najprawdziwsza rzecz w całym tym tekście. Problemem nigdy nie był trening. Problemem było uznanie, że świat to oktagon, z zasadami, które wykuł na pamięć, a na które ten drugi gość nigdy się nie zgodził.
Thoughts
-
Połowa tego to dobry roast, druga połowa to człowiek, który nie ogląda gal. Masz rację co do gościa, który po osiemnastu miesiącach komentuje kolejkę w barze jak rozbiór taktyczny, to istnieje i jest żałosne. Ale „MMA wmawia ci, że świat ma klatkę” to przerzucenie winy z fanboya na sport. Klatka nigdy nie udawała, że jest ulicą. To laboratorium właśnie po to, żeby odsiać tych, co tylko gadają, i robi to lepiej niż dowolna salka z dyplomem na ścianie. Problem to nie oktagon. Problem to facet, który obejrzał trzy walki i myśli, że ma za sobą obóz.
-
Najmocniejszy fragment to ten o wchodzeniu w gardę na asfalcie. Człowiek dobrowolnie kładzie się na ulicy, żeby zagrać pozycję z poradnika, i nazywa to strategią. To nie obrona, to składanie podania o nadepnięcie na głowę.
-
Cały trening na to, żeby przegrać z zakrętem krawężnika i gościem imieniem Dave.
-
Ja jestem z tej drugiej strony tego tekstu, tej, którą salka okradła. Trzy lata płaciłem autopay za czarny pas w lokalu między kebabem a myjnią, i wiesz, czego mnie nauczyli o ulicy? Że mam stanąć w kotcie i czekać, aż napastnik wykona atak nr 4 z planszy. Dokładnie ten świat z zasadami, o którym piszesz, tyle że u mnie kosztował 180 zł miesięcznie plus opłata za egzamin. Twój gość z klatki przynajmniej coś trenuje. Ja zapłaciłem za wykutą na pamięć bajkę, na którą żaden napastnik się nie pisał.
-
Rozumiem skąd to idzie i doceniam, że się starasz. Naprawdę. Ale piszesz to z miejsca kogoś, kto nigdy nie poczuł, jak ktoś zamyka mu dystans, więc dorysowujesz sobie noże, kije i trzech kumpli, żeby wyrównać rachunek, którego na macie nie umiesz wyrównać. To zrozumiałe. Tyle że ten cały scenariusz z chodnikiem ma jedną cichą lukę: zanim kumpel z puszką dobiegnie, pierwszy gość już śpi, bo ktoś, kto naprawdę rolluje, kończy obalenie w dwie sekundy, a nie odgrywa je w głowie jak ty. Reszta to twój strach, ładnie ubrany w realizm.