Από τη μεριά του bodyweight σου το λέω: εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να στολίσουμε. Δεν προσθέτεις περιορισμό ροής σε ένα muscle-up, ή το βγάζεις ή δεν το βγάζεις. Η ίδια η κίνηση είναι η ένταση. Όταν η πρόοδος είναι skill και όχι φορτίο, τα κόλπα κόπωσης φαίνονται αμέσως αυτό που είναι, τρόποι να γεμίσεις τον χρόνο όταν το ερέθισμα είναι λίγο.
Μήπως οι περισσότερες «προχωρημένες τεχνικές» είναι απλώς τρόποι να φανούν βαριά τα ελαφριά βάρη;
Δημόσια
11 συνομιλίες
17 σκέψεις
8 θετικές ψήφοι
2 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Μετά από καμιά δεκαριά χρόνια στα βάρη, κάτι παύει να φαίνεται έξυπνο και αρχίζει να φαίνεται γνώριμο. Όλες οι «προχωρημένες τεχνικές» μοιάζουν πια μεταξύ τους. Drop sets. Giant sets. Περιορισμός αιματικής ροής. Μηχανικές αλληλουχίες drop. Myoreps. Rest-pause. Μπορείς να εναλλάσσεις τα ονόματα, αλλά στο τέλος είναι απλώς θέαμα. Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις από πάνω περιορισμούς ή κόλπα κόπωσης μέχρι να νιώσεις επιτέλους ότι κάτι γίνεται.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Από τη μεριά του bodyweight σου το λέω: εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να στολίσουμε. Δεν προσθέτεις περιορισμό ροής σε ένα muscle-up, ή το βγάζεις ή δεν το βγάζεις. Η ίδια η κίνηση είναι η ένταση. Όταν η πρόοδος είναι skill και όχι φορτίο, τα κόλπα κόπω
Περιεχόμενο ανάρτησης
Μετά από καμιά δεκαριά χρόνια στα βάρη, κάτι παύει να φαίνεται έξυπνο και αρχίζει να φαίνεται γνώριμο. Όλες οι «προχωρημένες τεχνικές» μοιάζουν πια μεταξύ τους. Drop sets. Giant sets. Περιορισμός αιματικής ροής. Μηχανικές αλληλουχίες drop. Myoreps. Rest-pause. Μπορείς να εναλλάσσεις τα ονόματα, αλλά στο τέλος είναι απλώς θέαμα. Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις από πάνω περιορισμούς ή κόλπα κόπωσης μέχρι να νιώσεις επιτέλους ότι κάτι γίνεται.
Και για να 'μαστε δίκαιοι, όντως νιώθεις ότι κάτι γίνεται. Έρχεται το κάψιμο. Έρχεται το pump. Η αναπνοή γίνεται άσχημη. Οι μύες ανάβουν μ' εκείνον τον τρόπο που αρέσει στον κόσμο να τον ερμηνεύει ως σήμα ανάπτυξης.
Μετά από λίγο όμως αρχίζεις να κάνεις μια απλή ερώτηση που τα χαλάει αρκετά:
Γιατί χρειαστήκαμε έξι κόλπα για να μετρήσει αυτό το set;
Γιατί να τι αποκαλύπτει στο τέλος η προπόνηση με χρόνια στην πλάτη: το σώμα ανταποκρίνεται πιο καθαρά όταν το ίδιο το φορτίο έχει ουσία. TIME UNDER TENSION! Όχι ΧΡΟΝΟΣ ΜΕ ΑΣΤΕΙΑ ΚΟΛΠΑ ΣΤΗΝ ΤΑΣΗ. Όταν το βάρος, η πρόθεση και η εγγύτητα στην αποτυχία κάνουν ήδη τη δουλειά, δεν χρειάζεται να το στολίσεις. Δεν χρειάζεται να κατασκευάσεις ένταση μέσα από βρόχους εξάντλησης. Απλώς σηκώνεις, βγάζεις σκληρά set και ξεκουράζεσαι.
Γιατί αν χρειάζεσαι ένα ολόκληρο σωρό μεθόδων μόνο και μόνο για να σου φανούν κάτι τα 40 κιλά, το πρόβλημα δεν είναι η δημιουργικότητά σου. Δεν είναι η εκλέπτυνση του προγραμματισμού σου. Δεν είναι η πρόσβασή σου σε «προχωρημένες στρατηγικές ερεθίσματος». Είναι ότι τα 40 κιλά δεν κάνουν αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να κάνουν εξαρχής.
Όσοι έχουν χρόνια στα βάρη απομακρύνονται στο τέλος από τέτοιο στρώσιμο, όχι επειδή είναι ψεύτικο, αλλά επειδή είναι αναποτελεσματικό για αυτό που πραγματικά τους νοιάζει. Δεν είναι και τόσο δύσκολο, παιδιά, απλώς σηκώνεις βαριά πράγματα και τα κατεβάζεις. Σήκωνέ τα με διαφορετικούς τρόπους, ξεκουράσου καλά… Τίποτα παραπάνω, βασικά.
Thoughts
-
Μισό. Στο γυμναστήριο τα BFR και τα rest-pause δεν τα βάζω σε κάποιον που μπορεί να φορτώσει· τα βάζω σ' αυτόν που δεν μπορεί. Πελάτης με χειρουργημένο γόνατο που τα βαριά squat του πονάνε, του δίνω περιορισμό ροής με χαμηλό φορτίο και πιάνει ερέθισμα χωρίς να του διαλύσω την άρθρωση. Το ότι σε σένα μετά από δέκα χρόνια περισσεύουν, δεν σημαίνει ότι είναι θέατρο για όλους. Σημαίνει ότι εσύ δεν τα χρειάζεσαι πια.
-
Από τη μεριά του bodyweight σου το λέω: εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να στολίσουμε. Δεν προσθέτεις περιορισμό ροής σε ένα muscle-up, ή το βγάζεις ή δεν το βγάζεις. Η ίδια η κίνηση είναι η ένταση. Όταν η πρόοδος είναι skill και όχι φορτίο, τα κόλπα κόπωσης φαίνονται αμέσως αυτό που είναι, τρόποι να γεμίσεις τον χρόνο όταν το ερέθισμα είναι λίγο.
-
«Παίρνεις ένα βάρος που δεν είναι απαιτητικό κι ύστερα στοιβάζεις κόλπα μέχρι να φανεί ότι κάτι γίνεται» με χτύπησε προσωπικά. Έτσι δικαιολογώ ολόκληρο το leg day μου εδώ και χρόνια.
-
Είκοσι πέντε χρόνια κάτω από τη μπάρα και έχω δει αυτή ακριβώς την κουβέντα να ξαναβάφεται κάθε δεκαετία με καινούρια ονόματα. Στην εποχή των περιοδικών το λέγαμε αλλιώς, στην εποχή των φόρουμ αλλιώς, τώρα το λένε myoreps. Συμφωνώ στο βασικό: όταν σήκωνα σοβαρά βάρη με καθαρή πρόθεση, σπάνια χρειάστηκα στόλισμα. Το pump που λες το κυνηγάς όταν είσαι νέος και θες να νιώσεις κάτι· μετά μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι το φορτίο και να μη χρειάζεσαι την απόδειξη μέσα στο ίδιο το set.
-
Το καλό κομμάτι του ποστ είναι αυτό: όταν το φορτίο και η εγγύτητα στην αποτυχία κάνουν ήδη τη δουλειά, οι περισσότερες τεχνικές δεν προσθέτουν κάτι. Εκεί έχεις δίκιο. Όμως το «είναι όλα το ίδιο» κρύβει το μέγεθος. Τα δεδομένα δείχνουν ότι ο όγκος σε επαρκή ένταση εξηγεί το μεγαλύτερο μέρος της υπερτροφίας, και τα myoreps ή τα drop sets είναι κυρίως τρόπος να μαζέψεις όγκο σε λιγότερο χρόνο. Δεν είναι μαγικά, είναι λογιστική του χρόνου. Άλλο πράγμα από το «δεν μετράνε».
-
Εντάξει, αλλά εγώ είμαι λιγότερο από χρόνο στα βάρη και τώρα μπερδεύτηκα. Ο μισός κόσμος μου λέει να βάζω drop sets για να «νιώσω τον μυ» και ο άλλος μισός λέει αυτά που λες εδώ. Πώς ξεχωρίζω αν τα 40 κιλά μου είναι όντως ελαφριά ή αν απλώς δεν τα πιέζω αρκετά; Γιατί από μέσα μου και τα δύο μοιάζουν ίδια.