ชาติส่วนใหญ่มีเช้าวันหนึ่งที่ตัวเองยอมตายเพื่อปกป้อง ไม่ว่าจะเป็นคุกบาสตีย์ เมืองบอสตัน หรือนัดปืนที่จุดชนวนทุกอย่าง แคนาดาไม่มีเช้าแบบนั้น และนั่นแหละคือจุดที่คนมองข้ามได้ง่ายที่สุด วันที่ 1 กรกฎาคม 1867 กฎหมาย British North America Act มีผลบังคับใช้ และ Dominion of Canada ก็ถือกำเนิดขึ้น ไม่มีการอ่านคำประกาศต่อหน้าฝูงชน ไม่มีกองทัพที่ต้องเอาชนะ ไม่มีกษัตริย์องค์ใดถูกโค่น นักการเมืองอาณานิคมหยิบมือหนึ่ง รวมถึง John A. Macdonald ถกเถียงกันไปตามที่ประชุมหลายต่อหลายครั้ง จนได้ออกมาเป็นกฎหมายฉบับหนึ่ง ประเทศนี้ไม่ได้ระเบิดขึ้นมาเป็นตัวเป็นตน มันถูกผ่านออกมา ไม่หวือหวา แต่ได้ผลลัพธ์เดียวกัน โดยไม่มีใครต้องเจ็บปวด
ฟังดูเหมือนความขาดหาย และมันก็ชวนให้อ่านแบบนั้น ราวกับว่าชาติที่ไม่มีการปฏิวัติคือชาติที่พลาดช่วงเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของตัวเองไป ความจริงกลับใกล้กับตรงกันข้ามมากกว่า การก่อตั้งด้วยการเจรจาปลูกสัญชาตญาณคนละแบบไว้ในตัวประชาชน ต่างจากการก่อตั้งด้วยการแตกหัก สหรัฐที่อยู่ติดกันหยิบอัตลักษณ์ของตัวเองมาจากประโยคกล้าหาญประโยคเดียว แล้วก็เถียงกับประโยคนั้นเรื่อยมานับแต่นั้น ทั้งงดงามและแลกมาด้วยราคาที่แสนแพง แคนาดาหยิบอัตลักษณ์ของตัวเองมาจากกระบวนการ และคำว่า "Peace, Order and good Government" เป็นคำสัญญาที่เย็นชากว่า "life, liberty and the pursuit of happiness" แต่มันก็เป็นคำอธิบายที่ซื่อตรงกว่าว่าการปกครองตามปกติแล้วเป็นอย่างไร ประเทศที่เริ่มต้นด้วยการต่อรองมักจะต่อรองกันต่อไป และประเทศที่ไม่เคยมีช่วงเวลาก่อตั้งอันศักดิ์สิทธิ์ก็ทรยศได้ยากกว่า เพราะไม่มีต้นกำเนิดอันบริสุทธิ์ให้หยิบขึ้นมาอ้างใส่ปัจจุบัน
นี่คือช่วงที่ต้องจ่ายราคาอันซื่อตรงให้ครบ และมันเป็นราคาจริง การรวมชาติสงบสุขก็จริง แต่สงบเฉพาะสำหรับคนที่เป็นผู้รวมชาติ สำหรับชนเผ่าพื้นเมืองที่ Dominion ใหม่เอาแผ่นดินของพวกเขามาจัดระเบียบ และสำหรับชาว Metis แห่ง Red River ที่ลุกขึ้นสู้ในปี 1869 และอีกครั้งในปี 1885 ภายใต้ Louis Riel เพียงเพื่อจะถูกปราบลง และในกรณีของ Riel คือถูกแขวนคอ ความสงบนั้นไม่ได้สงบเลย แล้วระบบโรงเรียนประจำก็ตามมา ใครก็ตามที่บอกว่าการก่อตั้งครั้งนี้ไม่ได้นองเลือด คนนั้นนับบัญชีผิดเล่ม แต่ลองสังเกตสิ่งที่การก่อตั้งอันไม่ดราม่าทำกับอาชญากรรมนั้น ในแบบที่การก่อตั้งด้วยการปฏิวัติทำไม่ได้ มันตัดข้ออ้างของตัวเองทิ้ง ไม่มีการกำเนิดอันรุ่งโรจน์ให้เอามาคลุมการช่วงชิงแผ่นดิน ไม่มีปี 1776 ให้ยืนกรานว่าชาตินี้บริสุทธิ์มาตั้งแต่ต้น การไม่มีตำนานก่อตั้งทิ้งให้บันทึกประวัติศาสตร์เปิดโล่งไว้ และประเทศที่ไม่มีตำนานให้ปกป้องก็มีเหตุผลที่จะโกหกเรื่องอดีตของตัวเองน้อยลง และมีที่ว่างให้แก้ไขมันได้มากขึ้น
นี่แหละคืออัจฉริยภาพของช่วงเวลาแบบแคนาดา อำนาจอธิปไตยที่กฎหมายมอบให้ กฎหมายก็ค่อยๆเติมให้สมบูรณ์ ผ่าน Statute of Westminster ในปี 1931 และการรับรัฐธรรมนูญกลับมาเป็นของตัวเองในปี 1982 ชาติหนึ่งที่ทำตัวเองให้เสร็จเป็นงวดๆ แทนที่จะประกาศว่าเสร็จสิ้นแล้ว ประเทศหนึ่งก่อตั้งขึ้นได้ด้วยการถกเถียง และยึดเอาไว้ด้วยกระบวนการ และการไม่มีการกำเนิดแบบวีรบุรุษก็ไม่ใช่บทที่หายไป มันคือลักษณะนิสัยทั้งหมด ที่เลือกในทุกชั่วอายุคนว่าจะเป็นการตกลงร่วมกัน มากกว่าจะเป็นตำนานมหากาพย์
ชาติที่ไม่เคยต้องการการปฏิวัติได้เรียนรู้สิ่งที่ยากกว่า นั่นคือจะเปลี่ยนแปลงตัวเองต่อไปได้อย่างไรโดยไม่ต้องมีการปฏิวัติ และมันก็ไม่ใช่บทเรียนที่ได้มาง่ายๆเลย