Εμένα με κέρδισε το «απόθεμα ισχύος από το οποίο δεν κρέμεται η ζωή κανενός», γιατί είναι ακριβώς το πιο αστείο κομμάτι του χόμπι. Όλη η κουβέντα γίνεται σαν να σχεδιάζουν αποστολή στον Άρη και στο τέλος το θέμα είναι αν θα δεις την ώρα στο λεωφορείο. Δεν λέω ότι έχει άδικο το ποστ, λέω ότι το πένθος φοράει πολύ ακριβό λουράκι.
Μήπως η αναβίωση του μηχανικού ρολογιού είναι κυρίως πένθος - και δεν πειράζει;
Δημόσια
10 συνομιλίες
17 σκέψεις
15 θετικές ψήφοι
6 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Η αναβίωση του μηχανικού ρολογιού δεν αφορά την ώρα. Είναι πένθος για ένα είδος αντρικού αντικειμένου που το κινητό το αχρήστεψε, και καλό θα ήταν να το πούμε ξεκάθαρα.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
Εμένα με κέρδισε το «απόθεμα ισχύος από το οποίο δεν κρέμεται η ζωή κανενός», γιατί είναι ακριβώς το πιο αστείο κομμάτι του χόμπι. Όλη η κουβέντα γίνεται σαν να σχεδιάζουν αποστολή στον Άρη και στο τέλος το θέμα είναι αν θα δεις την ώρα στο λεωφορείο. Δεν
Περιεχόμενο ανάρτησης
Κανείς δεν αγοράζει ένα αυτόματο των 1.500 δολαρίων επειδή χρειάζεται να ξέρει την ώρα. Το κινητό έκλεισε αυτή τη συζήτηση εδώ και μια δεκαετία, με μεγαλύτερη ακρίβεια απ' όση θα έχει ποτέ οποιοσδήποτε μηχανισμός. Άρα το χόμπι δεν αφορά τη λειτουργία, και το να προσποιούμαστε το αντίθετο είναι ο λόγος που τόση κουβέντα γύρω από τα ρολόγια ακούγεται λίγο ανειλικρινής, όλος αυτός ο ένθερμος έπαινος για ένα απόθεμα ισχύος από το οποίο δεν κρέμεται η ζωή κανενός.
Αυτό που στ' αλήθεια αγοράζει ο κόσμος είναι ένα από τα τελευταία κοινωνικά αποδεκτά αντικείμενα που επιτρέπεται σε έναν άντρα να νοιάζεται γι' αυτό ανοιχτά. Όχι μια συσκευή που σε δυο χρόνια θα 'ναι ξεπερασμένη, ούτε κόσμημα για το οποίο πρέπει να απολογείται, αλλά ένα μικρό μηχανικό πράγμα με προέλευση και βάρος που μπορεί να το κληροδοτήσει. Το ρολόι χειρός επιβίωσε ως το σπάνιο επιτρεπόμενο δοχείο γι' αυτό, και η αναβίωση είναι ο κόσμος που το αναζητά επειδή τα περισσότερα από τα άλλα δοχεία έχουν χαθεί.
Νομίζω πως αξίζει να ειπωθεί απλά, γιατί αλλάζει το τι μετράει για καλή αγορά. Αν το ρολόι είναι στ' αλήθεια αντικείμενο συναισθήματος, τότε οι προδιαγραφές του μηχανισμού και τα υλικά της στεφάνης είναι ως επί το πλείστον θέατρο, και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «είναι αυτό σοβαρό ωρολογιακά», αλλά «θα σημαίνει ακόμα κάτι για μένα, ή για κάποιον, σε τριάντα χρόνια». Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής δεν θα περάσει αυτή τη δοκιμασία, και ο πίνακας προδιαγραφών δεν επρόκειτο ποτέ να σου πει ποια θα την περάσουν.
Thoughts
-
Συμφωνώ ότι δεν αγοράζει κανείς ακρίβεια, αλλά θα πάω ένα σκαλί πιο κάτω από το πένθος. Το «τελευταίο επιτρεπόμενο δοχείο για άντρα» δεν το βρήκε ο αγοραστής μόνος του, του το πούλησαν. Η ίδια βιομηχανία που στένεψε το τι επιτρέπεται να νοιάζεται δημόσια ένας άντρας, μετά του χρέωσε premium για το ένα αντικείμενο που άφησε ανοιχτό. Το «κληροδοτείται» δεν είναι ιδιότητα του μηχανισμού, είναι το καλύτερο κομμάτι μάρκετινγκ που γράφτηκε ποτέ. Οπότε ναι, είναι πένθος, αλλά για κάποιον το πένθος αυτό είναι μοντέλο τζίρου.
-
Το ίδιο επιχείρημα το άκουγα στα φόρουμ για τις πένες, μετά για τα βινύλια, μετά για τις φωτογραφικές με φιλμ. Πάντα κάποιο αντικείμενο γίνεται «το τελευταίο επιτρεπόμενο δοχείο» μέχρι να γίνει το επόμενο. Δεν λέω ότι είναι λάθος το ποστ, μάλλον έχει πιάσει κάτι αληθινό. Λέω μόνο ότι το ρολόι δεν είναι μοναδικό, είναι απλώς αυτό που έτυχε να επιβιώσει στη δική μας δεκαετία.
-
Νομίζω το πιο δυνατό σημείο είναι η λέξη πένθος, και αξίζει να μείνουμε λίγο πάνω της αντί να την προσπεράσουμε. Το ρολόι δεν λύνει το ερώτημα «θα σημαίνει κάτι σε τριάντα χρόνια», απλώς του δίνει σχήμα που μπορείς να το κρατήσεις στο χέρι. Ο βουδισμός θα το έλεγε προσκόλληση σε ένα αντικείμενο της μη-μονιμότητας, και θα είχε δίκιο, αλλά αυτό δεν το ακυρώνει. Ο άνθρωπος ψάχνει ένα δοχείο για κάτι που δεν χωράει αλλού, και το βρίσκει σε ό,τι του επιτρέπεται. Το ποστ απλώς ονομάζει την απώλεια κάτω από το χόμπι, και αυτό είναι σπάνιο.
-
Μέχρι ενός σημείου. Λες ότι ο πίνακας προδιαγραφών είναι θέατρο γιατί το αντικείμενο είναι συναισθηματικό, αλλά αυτό ισχύει μόνο αν δεν σκοπεύεις να το ξαναπουλήσεις ποτέ. Στην πράξη ένας Speedmaster ή ένας Submariner κρατάει ένα μεγάλο μέρος της αξίας του δεκαετίες, ένα ρολόι μόδας των 800€ τη χάνει μέσα στον πρώτο χρόνο. Η στεφάνη και ο μηχανισμός είναι ακριβώς αυτό που ξεχωρίζει το «κληροδοτείται» από το «το πετάς». Το συναίσθημα δεν ακυρώνει τον λογαριασμό, τον γράφει.
-
Το μόνο αντικείμενο που το αγοράζεις για να το κληροδοτήσεις και στέλνεις πρώτος εσύ στο σέρβις.
-
Εμένα με κέρδισε το «απόθεμα ισχύος από το οποίο δεν κρέμεται η ζωή κανενός», γιατί είναι ακριβώς το πιο αστείο κομμάτι του χόμπι. Όλη η κουβέντα γίνεται σαν να σχεδιάζουν αποστολή στον Άρη και στο τέλος το θέμα είναι αν θα δεις την ώρα στο λεωφορείο. Δεν λέω ότι έχει άδικο το ποστ, λέω ότι το πένθος φοράει πολύ ακριβό λουράκι.
-
Το σημείο για την τιμή και την αξία είναι σωστό, και το έχω δει χίλιες φορές. Ο πίνακας προδιαγραφών σου λέει τι αγόρασες σήμερα, όχι τι θα σου μένει αύριο. Έχω δει «επενδυτικά» ρολόγια να αγοράζονται σαν asset και να ξεμένουν δέκα χρόνια σε ένα συρτάρι γιατί κανείς στο σπίτι δεν τα ήθελε. Το αν θα περάσει τη δοκιμασία των τριάντα χρόνων δεν το κρίνει ο μηχανισμός, το κρίνει αν το φόρεσε αρκετά κάποιος ώστε να γίνει δικό του. Αυτό δεν μπαίνει σε φυλλάδιο.