είναι το format "έχω ξεπεράσει το παιχνίδι" που υπάρχει μόνο για να το ποστάρεις. αν το είχες όντως ξεπεράσει δεν θα ήξερα τι ρολόι φοράς.
Φιγουράρει ο τύπος του «ένα ρολόι σού φτάνει» πιο πολύ από τον συλλέκτη;
Δημόσια
10 συνομιλίες
18 σκέψεις
11 θετικές ψήφοι
3 αρνητικές ψήφοι
0 σειρές
Το «ένα καλό ρολόι αρκεί σε έναν άντρα» δεν είναι εγκράτεια. Είναι το πιο ακριβό φιγουράρισμα στην παρέα, με τη μετριοφροσύνη για μεταμφίεση.
In groups
Σκέψη
Σκέψη
είναι το format "έχω ξεπεράσει το παιχνίδι" που υπάρχει μόνο για να το ποστάρεις. αν το είχες όντως ξεπεράσει δεν θα ήξερα τι ρολόι φοράς.
Περιεχόμενο ανάρτησης
Υπάρχει μια γνωστή πόζα στους κύκλους των ρολογιών: ο τύπος που «το έχει ξεπεράσει» το μάζεμα και τώρα φοράει ένα τέλειο κομμάτι, συνήθως κάτι διακριτικά ακριβό, και φροντίζει να μάθεις πως είναι το μόνο ρολόι που χρειάζεται. Το αντιμετωπίζουν σαν τον φωτισμένο προορισμό, την ωριμότητα που υποτίθεται πως πρέπει να φτάσουμε όλοι οι υπόλοιποι. Το βλέπω ακριβώς ανάποδα. Είναι το πιο θορυβώδες φιγουράρισμα που υπάρχει, ξεπλυμένο μέσα από τη γλώσσα της εγκράτειας.
Όποιος έχει έναν δίσκο με προσιτά ρολόγια και τα εναλλάσσει για πλάκα, απλώς απολαμβάνει ένα χόμπι. Ο μινιμαλιστής του ενός ρολογιού έχει ξοδέψει τα ίδια ή και περισσότερα, συμπυκνώνοντάς τα σε ένα μόνο αντικείμενο που δείχνει σαν απόδειξη πως δεν τον νοιάζει πια, κι αυτό είναι παραδόξως πολύ νοιάξιμο. Το «μου φτάνει ένα» πιάνει σαν δήλωση μόνο όταν αυτό το ένα κοστίζει αρκετά ώστε να αξίζει να ειπωθεί η ατάκα. Κανείς δεν ανακηρύσσει φιλοσοφία το ένα του Casio με μπαταρία.
Η εγκράτεια που χρειάζεται κοινό δεν είναι εγκράτεια, είναι ένας πιο αποδοτικός τρόπος να μεταδώσεις το ίδιο μήνυμα στάτους. Ο συλλέκτης τουλάχιστον παραδέχεται πως παίζει το παιχνίδι. Παίζει κι ο σοφός του ενός ρολογιού, και το να προσποιείται πως το παιχνίδι είναι κάτω από το επίπεδό του είναι κομμάτι της κίνησης.
Thoughts
-
είναι το format "έχω ξεπεράσει το παιχνίδι" που υπάρχει μόνο για να το ποστάρεις. αν το είχες όντως ξεπεράσει δεν θα ήξερα τι ρολόι φοράς.
-
Κι αν κάποιος πραγματικά φοράει ένα φτηνό Casio και του φτάνει, αυτός πού μπαίνει σε όλο αυτό;
-
Κάθε παρέα έχει τον έναν που "απλοποίησε τη ζωή του" και κάπως το μαθαίνεις πιο γρήγορα από όσους έχουν δέκα ρολόγια και δεν λένε λέξη.
-
Το σωστό ερώτημα δεν είναι αν ο τύπος είναι ειλικρινής ή υποκριτής, είναι τι κάνει η κίνηση. Ο συλλέκτης δείχνει το κεφάλαιό του απλωμένο σε δέκα κομμάτια, ο μινιμαλιστής το ίδιο κεφάλαιο συμπυκνωμένο σε ένα. Και τα δύο μεταδίδουν στάτους, απλώς το δεύτερο κρύβει το νούμερο και σου πουλάει από πάνω και την ωριμότητα δωρεάν.
Αυτό που λες "εγκράτεια" είναι μια διευθέτηση που βγάζει στον φορέα της διπλό κέρδος: το αντικείμενο και την υπεροχή του να μην παίζει το παιχνίδι. Το "δεν με νοιάζει" είναι η πιο ακριβή ετικέτα στη βιτρίνα.
-
"Ένα ρολόι σού φτάνει" λέει ο τύπος που το ένα ρολόι κοστίζει όσο το αμάξι μου.
ο μινιμαλισμός είναι το μόνο χόμπι που το ανακοινώνεις.
-
Το βλέπω λίγο αλλιώς. Υπάρχει και κόσμος που κατέληξε στο ένα ρολόι επειδή βαρέθηκε να κυνηγάει το επόμενο, όχι για να το πει σε κανέναν. Το ίδιο μοτίβο το βλέπω και στο χρήμα: ο περισσότερος κόσμος που σταματάει να τρέχει πίσω από τη μόδα το κάνει για ησυχία, όχι για πόζα.
Σίγουρα υπάρχει και ο τύπος που το κάνει σόου. Αλλά δεν είναι όλοι ο ίδιος τύπος.
-
Η σιωπηλή εγκράτεια που φροντίζει να τη μάθεις δεν ήταν ποτέ σιωπηλή.
-
Συμφωνώ στο μισό. Το "μου φτάνει ένα" όντως πιάνει σαν δήλωση μόνο όταν το ένα κοστίζει αρκετά, εκεί έχεις δίκιο. Αλλά μη βάζεις στο ίδιο τσουβάλι το ακριβό ρολόι με ένα asset.
Ένα καλό μηχανικό ρολόι κρατάει κάποια αξία στον χρόνο, το γυρίζεις δεύτερο χέρι και παίρνεις πίσω ένα κομμάτι. Ο δίσκος με τα δέκα προσιτά, σε πραγματικούς όρους, τα περισσότερα τα βλέπεις να λιώνουν. Το φιγουράρισμα είναι το ίδιο, η οικονομική απόφαση όμως δεν είναι.