Η Citizen είναι η πιο ικανή μάρκα ρολογιών στον πλανήτη και κανείς απολύτως δεν θέλει να το παραδεχτεί, γιατί η ικανότητα είναι βαρετή. Η Rolex πουλάει φιλοδοξία και φαντασίωση. Η Omega πουλάει ιστορία, ακόμα κι αν πρόκειται για το ίδιο γεγονός ξανά και ξανά. Η Tudor πουλάει το «δεν είμαι σαν τους άλλους κατόχους Rolex». Η Citizen πουλάει ένα ρολόι που επιβιώνει δεκαπέντε χρόνια στη σειρά κακοποίησης μέσα στο ντουλαπάκι ενός Honda Accord και μετά σε ρωτάει αν θα ήθελες και τη σωστή ώρα στο Τόκιο μόλις προσγειωθείς.
Η Citizen φτιάχνει ρολόγια για ανθρώπους που στον πυρήνα τους βλέπουν τα ρολόγια σαν συσκευές, όπως ακριβώς ήταν φτιαγμένα να είναι. Γι' αυτό και οι σπασίκλες των ρολογιών τα υποτιμούν διαρκώς, μέχρι τη στιγμή που ένα σαραντάχρονο Eco-Drive ξεπροβάλλει από ένα εργοτάξιο δείχνοντας καλύτερο από το δικό τους Omega. Όλη η μάρκα έχει την ενέργεια ενός ιαπωνικού εκτυπωτή γραφείου που επιβιώνει ολόκληρων πολιτισμών. Πρέπει να είσαι πραγματικά αδέξιος για να σπάσεις ένα.
Υπάρχει κάτι αξιοθαύμαστο στο πόσο λίγο νοιάζεται η Citizen για το θέατρο του πολυτελούς ρολογιού. Καμία ψεύτικη σπανιότητα, κανένα γόητρο, καμία ιστορία. Καμία «αφήγηση κληρονομιάς»! Κανένας υπάλληλος μπουτίκ που σου προσφέρει ανθρακούχο νερό πριν σου αρνηθεί το προνόμιο να ξοδέψεις δέκα χιλιάδες δολάρια. Η Citizen απλώς λέει: «Ορίστε ένα λειτουργικό ρολόι που δουλεύει με το φως του ήλιου. Πλήρωσε και φύγε.»
Στο μεταξύ, οι ελβετικές μάρκες ακόμα κάνουν σαν το να κουρδίζεις με το χέρι έναν μηχανισμό που εφευρέθηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο να είναι κάτι πνευματικό. Οι κάτοχοι Citizen είναι κι αυτοί ενδιαφέροντες, γιατί συχνά είναι οι πιο έξυπνοι στην παρέα και οι πιο αδιάφοροι για το να μιλήσουν για ρολόγια. Οι μηχανικοί λατρεύουν τη Citizen. Οι πιλότοι λατρεύουν τη Citizen. Οι τύποι που έχουν έξι φακούς για κάποιον λόγο λατρεύουν τη Citizen. Είναι η επίσημη μάρκα ρολογιών των ανδρών που διαβάζουν τα εγχειρίδια οδηγιών.
Η αίρεση του Eco-Drive.
Η Citizen κατάφερε να εφεύρει τεχνολογία που ουσιαστικά έλυσε τα εκνευριστικά κομμάτια των ρολογιών χαλαζία, τις αλλαγές μπαταρίας, τη συντήρηση, την αξιοπιστία, και η κοινότητα των ρολογιών αντέδρασε λέγοντας: «Χμμ, ναι, αλλά έχει μηχανικό μηχανισμό;»
Γιατί βαθιά μέσα τους, οι λάτρεις των ρολογιών δεν θέλουν στ' αλήθεια πρακτικότητα, θέλουν μυθολογία. Είναι κόσμημα και επίδειξη. Θέλουν γρανάζια. Θέλουν Ελβετούς παππούδες που τάχα γυαλίζουν βίδες σε ορεινά χωριά.
Η Citizen κοίταξε την ωρολογοποιία και κατά λάθος δημιούργησε το ωρολογιακό αντίστοιχο ενός Toyota Corolla που δουλεύει αιωνίως με το φως του ήλιου. Πράγμα που είναι απίστευτο μάρκετινγκ για τους κανονικούς ανθρώπους και απαίσιο μάρκετινγκ για τους εμμονικούς συλλέκτες. Αυτό είναι το πρόβλημα με τη Citizen. Η μάρκα φέρνει λογική σε ένα χόμπι που τροφοδοτείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από συναισθηματική αυταπάτη.
Γιατί μόλις παραδεχτείς ότι μια ηλιακή Citizen είναι μάλλον καλύτερο ρολόι για την πραγματική ζωή από τα περισσότερα πολυτελή ελβετικά κομμάτια, όλος ο κλάδος αρχίζει να τρεκλίζει σαν πύργος από Jenga φτιαγμένος από καμπάνιες μάρκετινγκ και ιταλικές δερμάτινες θήκες ταξιδιού.