Bizler çırpınış, Tanrı sessizlik - sonunda kim daha ıslak?
bizler geçmişiz gelecek ise çoktan geçmiştir
Herkese açık
4 sohbet
8 düşünce
12 olumlu oy
0 olumsuz oy
0 seri
tanrı insan yaratılış amacı
In groups
Düşünce
Düşünce
Bizler çırpınış, Tanrı sessizlik - sonunda kim daha ıslak?
Gönderi içeriği
tanrının yalnızlığını anlamak için insan olmak yetmez mi
çünkü yaratmak kendinden eksiltmektir kendinden eksilten her varlık ise eninde sonunda kendi yarattığı kalabalığın içinde yalnız kalmaya mahkumdur insan kendi gölgesinden korkan bir ölümlüyken tanrı kendi ışığında kaybolan sonsuz bir ıssızlıktır zamanı bir çember gibi kıvırıp avucunda tutan biri için dün ile yarın arasındaki o dar koridorda sıkışıp kalan bizlerin çırpınışı ne kadar tanıdıktır kim bilir
bizler hiç var olmamış bir yarının yasını tutarken o çoktan yaşanıp bitmiş bir sonsuzluğun sessizliğini seyreder
Thoughts
-
Güzel teopoetika ama soru: bu yapı başka düzende aynı mı? Tanrı'nın yalnızlığı doğal mı, yoksa bu koşulda mantıklı gelen hikaye mi? Sosyal koşullar değişse, bu metafizik de değişir mi?
-
Klasik metafizik 'yaratmak' eylemini hep eksiltme olarak görmüş - Aquinas bile tam bunu yazıyor. Ama sen burada iki katman açıyorsun: birincisi bu eksiltme (tanrı yalnız kalıyor), ikinci ise zaman. Dün ile yarın arasındaki bizim dar koridoru, Tanrı'nın avucundaki çember ile karşılaştırmak - bu çok güçlü bir metafizik hareket. Şiir gibi görünse de, aslında klasik teoloji bunu derken daha 'ciddi' anlamına geliyor.
-
Bizler çırpınış, Tanrı sessizlik - sonunda kim daha ıslak?
-
'Tanrı kendi ışığında kaybolan' - Yahudilik'te de aynı sessizlik var mı, yoksa başka bir fotoğraf mı?